24 juni

Zolang zijn bestaan niet overtuigend aangetoond is, neem ik aan dat er geen hemel is. Dat neemt niet weg dat ik over de hemel mag fantaseren: stel dat hij wel bestond, hoe zou hij eruit zien?

Hij zou haast geheel uit water bestaan waar de zon op scheen, niet te koud, niet te warm, helder fris witblauwig water, diep genoeg zodat je niet kon staan, met veel zout erin dat het bovenblijven bevorderde, vrij van haaien en kwallen, afwisselend rimpelloos, licht deinend en stevig golvend, en waar het water dan toch ophield zou zand te zien zijn waar mensen op zaten en lagen, niet te veel, kindjes die met emmertjes in de weer waren, je zou hun stemmen horen, en de meeuwen ook, maar niet de jetski's, die zou je niet horen. Die zouden daar niet bestaan, in de hemel, als de hemel bestond.

20 juni

Le Rive Gauche, zou dat een drukfout zijn? Nee, het is een café. Bar – Bistronomie, staat er voor de duidelijkheid, al kan men zijn twijfels hebben over de precieze plaats van bistronomie in het culinaire landschap. Een paar huizen verder heb je overigens ook Le France, maar dat is dan weer een brasserie. Waar is de tijd dat een eetplek nog gewoon restaurant was, en een drinkplek café? En dat die gewoon Du Commerce heette? Ach, nu zeur ik weer, ik weet het. Oké dan, het uitzicht op les Halles en de Passerelle des Barques is er onovertroffen, op het terras van Le Rive Gauche. 

16 juni

Ça bosse!, zegt de taxichauffeur. Hij zegt het niet tegen mij, maar tegen de man van het Total-station, die naar verluidt een uitstekende automonteur is, monsieur Salvatore, aan te spreken als 'Sasa'. Dat hoor ik allemaal van mijn taxichauffeur, die per telefoon een afspraak voor mij wil regelen, omdat er iets met mijn auto is. Daarom zit ik ook in de taxi. We zijn op weg naar mijn garage, waar mijn auto staat waar iets mee is, dat de garage niet gevonden heeft. Dat is de officiële garage van mijn prestigieuze automerk dat ik hier niet noem. Dus ben ik nu in het onofficiële circuit beland, zoals dat gaat. Als de dokter het niet vindt, is er nog de gebedsgenezer. Thuis snel op het internet. Ça bosse wil zeggen: aan 't werken, een van de mogelijke antwoorden op de vraag Ça va? Niet onder gepensioneerden, bien sûr.

6 juni

Ik heb me al vroeger verbaasd over de vele manieren waarop de Fransen iets over het zeewater kunnen zeggen. Wie zich daar zoals ikzelf voor interesseert, hoeft maar op een willekeurig moment van de dag op het strand te gaan zitten, of liggen, en dan kun je het horen. Je hoeft niet eens te kijken. Even wachten, dan komt het wel.

Elle est bonne? hoor je een stem vragen. Het kan een jongemeisjesstem zijn, of een ouwemannenstem, of een kind of een rijpere dame, het maakt allemaal niets uit. Nu wachten op het antwoord. Oui, elle est bonne. Maar voor hetzelfde geld: Elle est un peu fraîche. Elle est plutôt froide. Elle est parfaite.

Er is niet zo veel verbeelding voor nodig, als je daar ligt met je ogen toe, om je voor te stellen dat elle niet het water is, maar een minnares, een oud lief, een vriendin van vroeger, een collega van het werk. Elle est glaciale.

Vandaag was ik op het strand, en toen hoorde ik iemand zeggen: Elle est brûlante. Toegegeven, het was een bloedhete dag, maar het water was op zijn best behaaglijk warm, dat wil zeggen lekker fris als je wat dieper gaat, in de richting van de gele boei waar de boten ook vaak aan de landkant voorbij varen, zodat het geen al te veilig idee is zover in zee te gaan. Ik bedoel in de étang, die velen ook de bassin noemen. Maar ik wijk af.

De stem was van een jonge vrouw, ik kon haar niet zien, want ik lag op mijn rug en mijn ogen waren toe, maar brûlante, het water van de Etang de Thau? Achteraf sprak ik erover met mijn gade, die de dingen altijd nuchterder inschat dan ikzelf. Ze zal het zand bedoeld hebben, zei mijn gade, dat zo heet was onder haar blote voeten. Maar dat is le sable. De zon? Le soleil. Het strand, jawel: la plage.

Elle est brûlante. Er is niet zoveel verbeelding nodig, of daar liggend op het strand met mijn ogen toe hoor ik de hemels hese stem van Harry Belafonte, in duet met Jennifer Warnes, het mag ook Sharon Brooks zijn, of Diane Reeves, of zelfs Nana Mouskouri. The light, it shines on me (her fire is burning me).

Ik zei het al, vandaag was een bloedhete dag.