29 oktober

Ons land België weer binnenrijdend na een tijdje afwezigheid vraag ik mij als steeds af welke borden er nu langs de weg zullen staan. 'Crache test', je kunt daar niet naast kijken. Speekseltests vanaf 1 oktober, voor mij niet gelaten. Hoe zouden ze dat in het andere deel van ons land België zeggen? 

Tja. Gelukkig zag ik nog andere slogans. 'Merde aux éoliennes', gekalkt op de pijler van een viaduct. Dat vind ik nu niet, ik ben voor de windmolens. Maar het klinkt wel prachtig. Er staan ook nogal wat bordjes met 'route dégradée', maar die stonden er vorig jaar ook al, en het jaar daarvoor. Het is wachten op 'Merde aux routes dégradées'.

Dan rijd ik mijn stad S binnen. 'Republiek Vlaanderen', op een affiche van twintig vierkante meter. Zo, ik ben weer thuis. Soit. Merde pour les emmerdeurs.

28 oktober

Wat is dat met dat woordje 'heikel'? Ik heb het nog nooit gehoord. Dat wil zeggen, in een gesprek met mij heeft nog nooit iemand gezegd dat iets heikel was. Mogelijk heb ik het wel eens op radio of televisie gehoord, maar dat telt niet.

Zien, dat is wat anders. In de krant die ik lees wemelt het van de heikele thema's, punten, onderwerpen, kwesties en andere zaken. Daar moet ik niks van. Woorden horen eerst aan de toog te vallen, of op straat, of thuis in de keuken, en pas als ze daar hun strepen verdiend hebben, mogen de journalisten ze ook gebruiken. Ook dan nog zou ik ze aanraden er spaarzamer mee om te gaan. Er staat veel te veel in de krant, en veel te weinig dat thuis in de keuken overeind blijft.

24 oktober

'Please left the closed door'. De Fransen willen wel eens Engels gebruiken, maar dan op hun manier. Is de gesloten deur links? Nee. Het is de deur van een verwarmd sanitair gebouwtje, en de bezoeker wordt verzocht ze toe te houden. Een zinnig verzoek, gezien de barre temperaturen rond deze tijd in Champagne - Ardenne.

In hun eigen taal zijn ze beter. 'Toutes les deux heures, une pause s'impose', in grote letters boven de A75 ergens benoorden Millau. Poëzie op de autoroute, ik heb dat in België nog niet gezien. En goed advies bovendien, dat ook elders uitstekend van pas komt. Overal, om precies te zijn.

21 oktober

Wie graag lyrisch doet over de lijnen van de Concorde heeft nog nooit een flamant rose zien optsijgen uit l'étang de Bages.

Lyrisch doen kan ook over de succulente bavette die ze 's middags serveren in de Halles van Narbonne. 'Michel, deux bavettes, deux!' roept de baas naar de beenhouwer in het stalletje aan de overkant, al dan niet door zijn megafoon. De bavette wordt in een papiertje verpakt keurig over de hoofden van de marktgangers naar het eetkraam gegooid. Een paar minuten later ligt hij op je bord, blauwachtig rood, hij smelt op de tong. Geen kelners in rare pakjes van doen.

Of over de oesters: er zijn oesters en oesters. De oesters van Bouzigues: stevige, dikke, ruwe oesters, van buiten en van binnen. Die van Leucate zijn fijner, gladder, minder zwaar op de maag. In Gruissan hadden ze alleen extra grote. Je moet ze in twee keer opeten, na zes heb je niets meer nodig.

Oesters zijn op hun best bij de producteur. Een pretentieloos eethoekje in of bij de werkplaats, bediening door de ostréiculteur him/herself die tussen het harde en natte labeur gauw ook nog de klanten helpt, met zijn rubber laarzen en gele olieschort aan.

In La Perle Gruissanaise moet je zelf je brood meebrengen, of een dessert, als je dat nog zou willen. Je mag bestellen, maar men verzoekt je het gevraagde zelf op te halen. Papieren servetjes, plastic kommetjes, ongemakkelijke krukken, wijn uit een waterglas: dat durven ze in de pluche etablissementen van het achterland niet proberen.

17 oktober

Er zijn er die schelpen rapen. Er zijn er die op een zeilplank te water gaan. Er zijn er die de hond uitlaten. Er zijn er die zandkastelen bouwen. Er zijn er die frisbee spelen met een flesje bier in de hand. Er zijn er die achter een bal aanrennen. Er zijn er die zwemmen. Er zijn er die met opgerolde broekspijpen in de vloedlijn lopen. Er zijn er die op een bankje zitten. Er zijn er die elkaar kussen. Er zijn er die in het zand liggen. Er zijn er die met de kindjes spelen. Er zijn er die boeken lezen. Er zijn er die telefoneren. Er zijn er die vliegers oplaten.
Natuurlijk, sommige dingen kunnen thuis ook.

8 oktober

Ik ben al één keer eerder in een McDo geweest. Dat was in Rome, jaren geleden. Ik ging er geen eten halen, maar een plattegrond van de stad. Een paar Amerikanen hadden gezegd dat ik die er zou vinden.

En nu dus weer, vandaag in Sigean. Dit keer kwam ik voor de WiFi die ze bij McDo hebben. Je moet er wel iets bij bestellen.

Ik moet zeggen, de WiFi was uitstekend. Anders dan het kartonnen bakje waaruit ik hun eten met een plastic vorkje op moest scheppen. En de muziek van Michael Jackson: I'm bad. En het eten zelf, bien sûr.

OK, ik hou het zoals het was. Enemy territory. Alleen in zeer hoge nood te betreden, ik mag hopen niet te vaak meer.

6 oktober

Op korte tijd heb ik drie Italiaanse boeken gelezen, en ze zijn alledrie uitstekend. Ik weet het, statistisch stelt het niets voor. Het is alsof je drie Vlaamse liedjes na elkaar zou horen, en ze waren alledrie goed. Ik geef nog iets toe: de namen van de schrijvers nemen mij in. Paolo Giordano, Niccolò Ammaniti, Sandro Veronesi. Het klinkt als Paganini. Mijn oordeel zal dus wel nergens op slaan, maar dat geldt voor de meeste oordelen. In elk geval weet ik nu al wie op mijn lijstje komt, als ik voor Kerstmis weer wat tips mag laten vallen.