Uncool oldies
begeven zich massaal op
Facebook, en jagen er
het jonge volkje weg, zo lees ik in mijn Engelse krant. Het zet mij
aan het denken. Over mezelf. Ze hebben me al vijftig-
en zestig- en
zeventig-plusser
genoemd, ze hebben me met de senioren op
de bus willen zetten voor een Tupperware-uitstapje
met bingo-avond. Noem me dan een oude man,
in hemelsnaam. Een bejaarde,
als het zo ver zal zijn. Of nu dus een uncool oldie,
daar kan ik perfect mee leven. Vooral het uncool
flatteert me. Laat me maar de eendjes voeren in het park, mijn
snoeppapiertjes keurig in de afvalbak doen. Maar op Facebook
zul je mij niet vinden. Ik moet niet weten op welk terrasje mijn
achternicht met een zacht eitje ontbeten heeft, en ik hoop van haar
hetzelfde. Voor mij hoeven de jonkies dus niet bij die
Suikerberg en zijn arglistige reclamewinkel weg te gaan. Dat ze het
toch doen, vind ik wel cool
van ze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten