30 juni

Rij ik op de E34 ter hoogte van Stekene, zie ik een bord staan: 'Hou je hoofd erbij'. Het bord leidt me af en ik mis de afslag van Kemzeke. Dat wordt doorrijden tot afslag Kieldrecht, en naast de autoweg weer terug op zo'n boerentractorwegje. Nu had ik wel mijn favoriete playlist op de autoradio, ik zong sinds Brugge de hele weg al vrolijk mee.

Dat moet ik niet doen. Laatst op een lockdownwandeling had ik oortjes in en dezelfde playlist. Ook toen zong ik luidkeels mee, er was geen volk in de buurt. Ter hoogte van huisnummer 70 in de Vrouweneekhoekstraat, waar ik rechtsaf moest, miste ik de kerkwegel die zowat bij mijn voordeur uitkomt, en liep nog zover door tot ik de weg en de draad totaal kwijt was.

Op gewone wandelingen komt het niet bij me op te lopen zingen. De mensen verklaren je gek. Maar dit was een lockdownwandeling, of zei ik dat al?

Ik moet besluiten dat niet het bord 'Hou je hoofd erbij' mij had afgeleid, maar mijn onvermogen om te zingen en tegelijk te zien waar ik ben. Nu versta ik ook waarom mijn ouders vroeger 'Niet zingen aan tafel!' riepen toen er gegeten moest worden.

25 juni

'Daar gaan we weer,' zegt mijn correspondent. Ik had geïnformeerd of zij al een prik gekregen had. 'Corona! Onmogelijk om niét over corona te spreken.' Ik gaf haar gelijk. 'Tenzij je over het voetballen wilt beginnen,' probeerde ik, 'zo dat al een verbetering is.' Dat vond zij wel. Dus koutten we een beetje over het voetballen. Het deed me goed. Ik geef geen bal meer om voetbal, maar je kunt wel alles zeggen, zoals, bijvoorbeeld, 'eigenlijk hoop ik dat Italië wint.' Zij hebben de mooiste namen. Gianluigi Donnarumma. Alessandro Florenzi. Federico Bernardeschi. En wat te zeggen van Ciro Immobile, een aanvaller nota bene? Denk nu niet dat ik al die namen ook zei. Ik heb ze achteraf van Wikipedia gehaald, in mijn research voor dit stukje. In werkelijkheid heb ik dat van die namen nooit gezegd. Het viel me pas in toen ik al aan 't schrijven was. Het privilege van de stukjesschrijver: de werkelijkheid een eindje oprekken, ter opsmukking van de banaliteit. Natuurlijk hoop ik dat de Belgen winnen, maar laat toch de Italianen maar. Lukaku speelt in Italië, en Ronaldo. Ik bedoel maar. En Dries Mertens. En ja, dit stukje gaat al van regel vier over voetballen. Geen woord meer over corona. Dat noem ik winst.

24 juni

Ik blijf vlaggen raar vinden. Wat gaat er uit van een lap stof die wappert aan een stok of slap neerhangt van een vensterbank? Het is de symboliek, zoveel versta ik wel. Sterren en strepen, leeuwen, hanen, adelaars. Hamers, sikkels, regenbogen. De kleuren van het land, de stad, de club. Dezer dagen buiten lopend ontwaar ik tricolore vlaggen waar Jupiler op staat, Maes of Coca-Cola. Een gemengde boodschap. Wie wonen achter deze gevels? Trotse patriotten, vurige supporters, die ook van een pintje houden of een glaasje fris. Slimme opportunisten die een gratis vlag scoren en de reclame er dan maar bij nemen. We doen het allemaal, we nemen de reclame erbij. Het gaat over voetbal natuurlijk. Zondag tegen Portugal. Iedereen weet onderhand wat Ronaldo van Coca-Cola denkt. Wat zou Lukaku denken van Jupiler? De Bruyne van Maes? Zelf lust ik wel een 0,0. Maar vlaggen blijf ik raar vinden.

4 juni

Ik ben in box 55. Eerder was ik in de 'interne wachtzaal', dat duurde wel even. Dat noemen ze dan 'spoed', schamperde een medewachtende. Maar nu komt er actie. Een paar prikjes ter verdoving, dan aan de slag met naald en draad. Iets stoms met een laag groeiende boomtak. Anderen zijn met hun fiets gevallen, een heeft in haar hand geboord, nog een zijn vingers geplet. Stom is het altijd. Ik maak wat small talk met de naaiende arts. Of het altijd zo druk is hier? In volle lockdown was het stil, zegt ze, maar nu komen de mensen weer buiten. En de cafés zijn weer open. Of ik een grote tuin heb? Of mijn grasmaaier zelfrijdend is? Je moet goed diep bukken, leg ik uit, als je onder de appelboom passeert. Vooral lang genoeg. Richt je je te snel op, tja, dan kom je hier terecht. Stom. Zo kouten we de tijd door in box 55. Na afloop nog wat bloed uit de haren gewassen, ik kan weer naar huis. De gloednieuwe grasmaaier staat nog bij de boom, het was zijn maiden trip. Vanaf nu kan het alleen beter gaan.