30 juni

Een goeie dag is als ik mijn krant open doe en de kop van die T*** staat eens niet op pagina één. 

Een goeie dag is ook als het eens regent in S. Mijn gazon is er ros, begieten is illegaal.

Mijn gedachten zijn niet origineel. Ze werden mij ingegeven door Paul Simon.

I know a woman
Became a wife
These are the very words she uses
To describe her life
She said a good day
Ain't got no rain
She said a bad day's when I lie in bed
And think of things that might have been

Tja. Ergere oorwurmen kunnen zich in je hoofd installeren, op een slechte dag.

24 juni (bis)

Voyager c'est aussi s'arrêter. Een uitspraak die helemaal waar is, en te bewijzen valt uit het ongerijmde. Als je niet af en toe stilhoudt, voor een snelle plas of een croissant op een met lege blikjes en vieze troep bezaaide stopplek, kom je nooit levend ter plekke. Ik heb het over autoreizen. De wijze spreuk bovenaan is van de autoroute du soleil. Zoals de Fransen dat kunnen, verkeersadvies verstrekken dat klinkt als een diepe doorwrochte levenswijsheid.

Het was een warme dag, de buitenthermometer wees nabij Lyon 38°C aan. Ik moet drinken, zou je dan zeggen, maar dat woord is in het autoverkeer taboe. Het is besmet geraakt. Don't drink and drive. Een verscheurend dilemma, maar geen nood.

Hydratez-vous, zegt het paneel boven de weg, ik weet precies wat mij te doen staat.

24 juni

Het gaat slecht met de boekenuitgeverij, hoor ik maar altijd weer. Zonder televisiekoks waren de uitgevers al lang allemaal opgedoekt. Toch zie ik ook met regelmaat stapels romans in de winkels verschijnen. Ik bedoel stapels van dezelfde roman. Als bij toeval staan dan de kranten vol over die roman en kijk, de auteur is op de televisie en ook weer toevallig moet er net een prestigieuze prijs worden uitgereikt en jawel, hij wint hem toch wel zeker! Daarna worden de stapels hoger.

Wat mij ook opvalt, is dat de nieuwe succesboeken er zo hetzelfde uitzien. Ik bedoel als boek. Het zijn vuistdikke paperbacks, zo scherp uitgesneden, ze lijken wel buitenmaatse bakstenen. Een roman moet dik zijn, zoveel is duidelijk. Kom niet aanzetten met een uitgesponnen novelle, laat staan een verhalenbundel. In het beste geval zegt zo'n uitgever: niet kwaad, er zit iets in, maar probeert u eerst eens een roman. Verhalen krijgen ze niet verkocht, schijnt het. En ze bedoelen: een dikke roman.

De stapels in de winkels moeten vooral hoog worden. Wat dat betekent voor de roman zelf, merk je al gauw als je hem leest. Er zit iets in, denk je dan ook, maar er zit vooral te veel in.

Nogal een paar van die succesboeken zouden een fikse beurt met de schaar kunnen gebruiken, of liever eerder nog, met de deletetoets. Je bent weer met je voet aan 't wippen, zegt mijn gade dan, als ik zit te lezen en te denken: komaan, oké, ik weet het, ik heb het nu wel verstaan, wanneer gaat het hier weer een beetje vooruit?

Dat heb je niet met korte verhalen. De mensen die die schrijven zijn zuinig met hun woorden, en ook als ze het niet zijn: het verhaal is altijd uit voor je je er echt over kunt opwinden.

Inmiddels is Karls vriendin schenkt Yvette een glimlach die King Kong zou doen snotteren als een papkind de slechtste zin die ik ooit in een roman gelezen heb. Wie na zo'n zin nog doorleest, moet achteraf niet komen klagen. Wat voor glimlach Karls vriendin dan wel aan Yvette schenkt, ik zou het niet weten.

14 juni

Een Rue de l'Humilité heb ik in mijn stad S nog niet aangetroffen. Dat zou ook niet kunnen, met de taalwetgeving en een burgemeester van de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Anders ook niet, denk ik.

Klik om te vergroten

Over die alliantie: nu ik voor het eerst haar naam eens voluit schrijf, moet ik mij wel afvragen wat er met Nieuw-Vlaams dan wel wordt bedoeld. Er is iets met dat woordje nieuw dat niet helemaal deugt. 

Hoe ouder een mens wordt, hoe meer het gaat opvallen hoe weinig nieuwe dingen er echt zijn. Opgewarmde des te meer, van een verse gasfles voorzien, met een touwtje en wat spuug weer bij elkaar geplakt. Het woordje nieuw verdient ons allergrootste wantrouwen. Dat doen Vlaamse Allianties overigens ook, oud of nieuw. Maar nu ben ik echt wel afgeweken.

De Rue de l'Humilité van de foto kwam ik toevallig tegen in Toulon. Het is een klein straatje, vanzelfsprekend. Er valt niet veel in te zien, dat is oké. In Toulon wel. De dagelijkse markt op de Cours Lafayette is een lust voor het oog, en voor de geur- en smaakpapillen. Wie zich zoals ik voor een boottoertje op de Rade laat strikken, krijgt wel een uur lang per luidspreker non-stop tenenkrullende bullshit te horen over al de boten, atoomduikboten, fregatten, vliegdekschepen, torpedo's, bommen en granaten die daar bij elkaar liggen. Hoe ver ze kunnen varen en schieten, hoe lang ze zijn, en wat dat driehoekige uitstulpsel bovenaan daar wel is (een radarsysteem, en hoe ver het wel kan kijken). Nu wijk ik weer af, geloof ik. 

3 juni

De zee is als een oud lief. Vaak vergeten, nooit weg. Soms begroet ze mij mild ruisend, een enkele keer met donderende stem. Meest nog helemaal niet, ze heeft me niet gezien, mij heeft ze in 't geheel niet nodig. Ik haar des te meer - maandag zie ik ze weer.

31 mei

In The Guardian vanochtend, in de lijst van de 10 meest bekeken artikels, op nummer 1: De medische faculteit van de ULB die zijn promoverende studentes aanraadt, 'd'un point de vue esthétique', op de promotieplechtigheid te verschijnen in 'une robe ou une jupe ainsi qu'un joli décolleté'. Honderden geschokte reacties op zoveel rauw seksisme. Zelf doe ik ook hard mijn best verontwaardigd te zijn, maar telkens als het me bijna lukt, moet ik helaas weer lachen. 

30 mei

We praten over gedeelde ergernissen met de Nederlandse man. Over veel te luide mensen. Over de gewoonte om een meter of acht afstand met de gesprekspartner te laten, en dan te roepen. Over brutale fietsers. Over gezinnen met drie of meer auto's. Over geforceerde gezelligheid met volslagen onbekende, wildvreemde lieden. Wat zijn we het roerend eens. En dan spreekt de Nederlandse man zijn ergernis uit over iemand die zijn hond hoorbaar 'stomme klotehond' heeft genoemd, omdat het beest baste toen hij voorbij fietste. Veel te snel, zegt de Nederlandse man er nog bij, ter verdediging van zijn hond, die oprecht geschrokken was. Dat zal de fietser ook wel geweest zijn, denk ik bij mezelf, maar ik zwijg, mijn hekel aan blaffende honden, en honden in het algemeen, voor mezelf houdend. Niet gedeelde ergernissen moet je maar niet delen. Het schaadt de gezelligheid.

29 mei

'Hoe gáát het eigenlijk met mij? Niet direct zo dat als men aan mij zou ruiken, men nog eens extra zou snuiven en zou zeggen: gôh, je lijkt wel een veld vol fresia's.'

Aan het lezen, van Jeroen Brouwers: Het is niets. (1993)

Gezien of niet de wereld, om het even: het is niets.

wat gij gehoord, gezegd hebt of geschreven: het is niets.

gereisd door de klimaten alle zeven: het is niets.

tot studie en bespiegelingen thuis gebleven: het is niets.

J.H.Leopold

Een verzameling losse flodders uit een van zijn kladboeken, een 'structuurloze rommelberg', waar hij zelf van zegt dat hij ze al eerder allemaal geplunderd heeft voor zijn serieuze werk. Het gaat dus om restjes, die een fatsoenlijk mens weggooit, niet nog eens aan zijn lezers probeert te slijten. Nu, eerlijk is Jeroen genoeg, zoals in deze opmerking, tussen haakjes, over zijn eigen werk:

'(Als ik niet zelf Jeroen Brouwers zou zijn, zou ik als 'gewone lezer' 'de nieuwe Brouwers' niet meer kopen, precies zoals ik zelf 'de nieuwe Reve' niet meer koop: ik kèn dat oeuvre nu wel en iedere uitbreiding ervan bevestigt zo niet vermeerdert mijn besef dat het saai is geworden. Eerlijker omtrent mijn eigen werk, dat ik lijk te baren als een dood kind, kan ik niet zijn.)'

Een vrolijk mens zit er niet in.

'Dit isolement heeft van mij een asociaal, wereldvreemd, mensenschuw, verlegen, wantrouwig, bang en alleen met gebruikmaking van krikken, breekijzers en sleepkabels nog tot verplaatsing aan te zetten sujet gemaakt. Eigenlijk ben ik een boom geworden (...)'

Of toch? Een keer is hij thuis 'ijverig bezig mijn park op te schonen', hij is de laatste tijd een hoop kilo's lichter geworden, zijn broeken zakken af 'daar ik de helft van mijn lichaamsomvang kwijt ben', en dan: 'Soms betrap ik me op neuriën!'

Toen hij dat alles schreef, was hij geloof ik zes- of zevenenveertig. Ik lees hem graag. Briljante mopperaar. Kankeraar. Met al zijn chagrijn uiterst onderhoudend en virtuoos.

P.S.

Bij het kraantje wissel ik van gedachten met een man van Nantes. Of ik naar de pot d'amitié gegaan ben voor de nieuw aangekomenen? Hij ook niet. Ik voel me er een beetje verloren, zegt hij. Het is daar moeilijk praten. Hij zinspeelt voorzichtig op de overweldigende meerderheid van Nederlanders. Zelf ziet hij er bijzonder Frans uit, bezitter van een dikke, goed gecultiveerde Asterix-snor. We bespreken nog even de recente politieke ontwikkelingen, verwachten samen veel goeds van de nieuwe president. Il faut lui donner une chance. Zeer zeker. Als je eens rondkijkt naar wie zich dezer dagen allemaal president noemen, lijkt Emmanuel Macron de kwaadste keus nog niet.

 

25 mei

Kikkers, krekels, in de verte blaffende honden. Motorgeruis, gelukkig ook veraf. Over de soundscape heb ik hier geen klagen. Wat het netvlies betreft: meteen ga ik slapen, dan is dat ook geregeld. Al valt niet uit te sluiten dat hier en daar een beeld blijft hangen. T*** bij de koning. T*** bij de paus. Kuifje in het land van de sovjets. Maar dan droom ik al.

19 mei

In de Flunch werd mij vanmiddag Goede trek toegewenst, in grote letters op de muur geschilderd, naast Enjoy your meal, Buon appetito en Guten Appetit. De parmentier au canard was voortreffelijk.

Vanochtend in de douche moest ik aan een touwtje trekken voor er water kwam, maar graag niet te hard. Tirez doucement stond er, Pull down gently. En speciaal voor mij: Trekken enigszins. Het werkte perfect.

Bij Carrefour in de WiFihoek was alles helaas nog alleen in het Frans:

Klik om te vergroten

6 mei

Je moet een app downloaden op je tablet. Dan kun je een foto met een icoontje in het boek scannen. Dan krijg je op de tablet een filmpje te zien. Het filmpje toont hoe je de hoes over een dekbed trekt. Het heet de burritotruc. Het kan ook zonder filmpje: de uitleg staat gewoon in het boek. Alleen versta ik hem niet zo goed. Dat ligt vast aan mij. Ook het appgedoe vind ik maar ingewikkeld. Als ik weer een hoes over het dekbed moet trekken, doe ik het maar op de vertrouwde wijze. Dat lukt meestal aardig, maar af en toe helemaal niet. Dan sakker en foeter ik erop los, tot het van lieverlee toch gaat. Dat gaat ook. Meer in het algemeen foeter en sakker ik er wel vaker op los. Dat vinden mijn omwonenden erger dan ikzelf. Mij doet het eerder goed. Het boek is van het Poetsbureau. Het heet De grote schoonmaakbijbel. Alles wat je wilt weten over poetsen, wassen en strijken. Ik heb het gekocht bij Aldi. Het zag er onweerstaanbaar uit, en het was afgeprijsd tot 10 euro. Wat ik ermee ga doen? Lezen, natuurlijk, het is een boek. Ik ben daar 359 pagina's zoet mee. Toegegeven, daar is de index bij, en de inhoudsopgave, en er zijn hopen en hopen foto's. Maar wat een leesplezier. Neem deze tip: Zorg ervoor dat je het juiste formaat lakens hebt. Het onderlaken moet groot genoeg zijn om helemaal over de matras te passen. Het mag ook niet té groot zijn, want dan kreukt het wanneer je erin slaapt en dat is niet prettig. Is dat geen gedroomde bedlectuur?

27 april

NI PATRIE, NI PATRON
NI LE PEN, NI MACRON 

Fransen hebben over slogans niets meer te leren. Deze zag ik op een foto van een betoging in Parijs. Hij staat op een wat slonzige protestdoek, geschilderd in krakkemikkige letters. De vier NI 's zijn in het rood, de rest is zwart. De dragers van het spandoek zijn jonge mannen en vrouwen, sommige hebben hun gezicht bedekt. Wat aan de slogan het meest opvalt, is dat hij zegt wat de jongelui niét willen. Mogelijk, maar dat weet ik niet, zijn zij aanhangers van Jean-Luc Mélenchon. In dat geval voeren ze een achterhoedegevecht, Mélenchon is geen kandidaat in de tweede ronde. Maar dat weten zij ook. Wat willen de betogers dan wél? Imagine there's no countries. Ik stel het me voor - moeilijk is het niet. Imagine no possessions. Een beetje verbeelding volstaat. Dat is wat de betogers willen: L'imagination au pouvoir. Nog altijd. Het zou mooi zijn. (And no religion too.)

 

25 april

Ik schrijf dit stukje met mijn linkerhand. De rechter wil niet meer mee. Dat komt omdat ik er 312 gaatjes mee geboord heb, in hard tropisch hout, en ook nog eens 312 schroeven mee ingeschroefd. Daarbij heb ik nog extra gaatjes geboord en schroeven geschroefd om kromme planken recht te krijgen, met een voorlopig draaibaar klemblokje op de zijbalk, maar laten we niet technisch worden. Overigens is het niet echt mijn rechterhand die niet mee wil, maar de arm waar die hand aan vast zit, en nog meer de schouder waar de arm aan vastzit. Dit alles deel ik mee als waarschuwing: doe-het-zelven is ook een sport, wie zich er zonder gepaste training en opwarming aan waagt, doet dat op eigen risico. Morgen nog 112 gaatjes en schroeven te gaan. Met welke hand ik dat doe, zal de nacht moeten uitwijzen.

21 april

Netflix zit nu in je Tuttimus!

Als ik in mijn kortebroektijd zoiets gezegd zou hebben aan de keukentafel, kreeg ik gegarandeerd een lap rond mijn oren. Mijn vader lachte niet met scabreus taalgebruik. 

Oké, de tijden zijn veranderd, de RTT heet nu Proximus. Daar kan ik mee leven. Maar Tuttimus? Familus? Mobilus? 

Moet de nationale telefoonboer ons echt in het Jommekesspaans blijven toespreken? Wie wil in godsnaam een tuttimus worden toegedicht, én te horen krijgen dat er ook nog iemand in zit, een Asterixachtig figuur genaamd Netflix? 

Misschien moet mevrouw Leroy de kleuters op haar bedrijf maar eens door grote mensen vervangen. Ik wed dat ze dat zelf ook leuker vinden, de kleuters.

17 april, bis

Verschil tussen ja en nee is immens klein, kopt deredactie.be.

Voor normale mensen is het verschil tussen ja en nee eerder groot. Verder, hoe kleiner het verschil wordt, hoe meer het zich verwijdert van groot, en al helemaal van immens, dat onmetelijk betekent, of enorm, of buitenmatig groot. Andere synoniemen zijn: gigantisch, kolossaal, reusachtig.

Nu weet ik wel dat koppen boven een stuk kort en krachtig moeten zijn. Ze willen de blik van de lezer vangen, zodat hij de rest van het stuk gaat lezen. Daar zal dan blijken, dat het gaat over het referendum in Turkije, en het verschil tussen het percentage ja- en nee-stemmen (51,3 tegen 48,7).

Maar ik weet ook dat nogal wat lezers, onder wie ik zelf, vaak te lui zijn om dat te doen. Ze bekijken de kop, en daar doen ze het mee, ook als die manifest onwaar is, of zelfs absurd.

Een nieuw alternatief feit is geboren: er is amper een verschil tussen ja en nee. En zo er al een is, is het klein, maar dan wel kolossaal.