Soms
schrijf ik een stukje, en als het af is, wis ik het weer. Het was
niet goed, of het ging over iets dat er eigenlijk niet toe deed. Of
iemand. Zoals vandaag, over Jean-Marie Dedecker en wat hij vindt van
bootvluchtelingen en asielzoekers, kansarme
paupers, die
thuis horen in
offshore detentiecentra naar
Australisch model,
honderd procent efficiënt. 'Ik
weiger mee te huilen in het koor van de asielindustrie en de politiek
correcten'. Eerlijk gezegd heb ik geen weet van mensen die zich
zitten af te vragen in welke koren Jean-Marie dezer dagen nog meehuilt.
Dat hij huilt, weet iedereen. Zo vaak, zo veel en zo hard dat niemand
het nog hoort. Ik heb dat hier thuis met de hangklok ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten