26 februari

Als ik dat goed gelezen heb, is er een nieuwe Nokia gsm uit, die eigenlijk 17 jaar oud is, en eigenlijk geen Nokia is. Het schijnt dat hij een 'hebbeding' is en 'legendarisch' en 'onverwoestbaar' en 'nostalgisch', al zit er wel een camera in, wat hem volgens mij totaal on-nostalgisch maakt. Mijn eigen Nokia, die jonger is dan de oude Nokia die deze nieuwe zogenaamde Nokia wil imiteren, heeft helemaal geen camera. Je kunt er nu zelfs mee op Twitter, zeg mij eens wat daar nostalgisch aan is? Overigens heb ik nooit verstaan wat een 'hebbeding' is, of het zou iets moeten zijn dat je op een verstrooid moment in de kringwinkel oppikt en de dag daarna weer gauw en beschaamd terugbrengt. Maar goed, voor 50 euro mag je wel eens belazerd worden, zeker als je dat zelf ook nog cool vindt. Waarom het allemaal ook in de krant moet, is helemaal een raadsel.

17 februari

Gisteren gezien: de documentaire Fou de vivre over Jacques Brel. Jacques bleef niet graag lang ergens hangen. Niet in de fabriek van zijn vader, niet thuis bij zijn vrouw. Ook niet in zijn carrière. Als je niets meer te zeggen hebt, zwijg dan, zei Brel, en hij liet de Olympia verweesd achter voor zijn zeilboot. Nooit een bisnummer. Brel was een expert in het weggaan. Stel, zegt hij, dat iemand van pakweg Vilvoorde weg wil naar Hongkong. C'est pas d'aller à Hong Kong, c'est de quitter Vilvorde. Hongkong is het probleem niet: Après Hong Kong, tout s'arrange. Il suffit d'avoir une santé - une folie. Maar weggaan uit Vilvoorde - C'est ça qui est difficile. C'est que ça qui est difficile. Zo is het ook. Op zijn negenenveertigste was Jacques voor goed weg. Zijn chansons liet hij gelukkig achter.

14 februari

Zo sta ik nog eens in de ochtendfile. Ik ben om half acht thuis vertrokken, netjes voor de spits in mijn stad S. Dat ging aardig tot Kruibeke. Dan is het aanschuiven. Gelukkig is er Radio Eén, en Jan Hautekiet. Het gaat er over de files. Al bij al geraak ik vlot ter bestemming, het is kwart over acht. De winkel gaat pas over drie kwartier open. Dat is dan maar de marge voor de file. Gelukkig is er naast de winkel een koffietent, die wel al open is. Ik vraag een koffie. Espresso?, vraagt de barman. Cappucino? Americano? Geef me maar een grote kop, zeg ik. Ik kies een plekje en lees mijn krant. Ik ga nooit buiten zonder mijn krant. Hier was dat niet nodig: deze coffee shop heeft een hele verzameling kranten. En klanten. Veelal energieke dertigers, die dingen als een latte bestellen en grappen maken met de barman. Negen uur: ik betaal drie euro voor mijn koffie, en doe mijn ding in de winkel. Ik rij weer naar huis. Voor me rijdt een Nederlandse vrachtwagen waarop staat: Ik support veilig transport. Eigenlijk was dat laatste gisteren, maar soit. Als ik nu nog wat meer buiten zou komen, zou ik de wereld vast minder raar gaan vinden.

7 februari

Ik rij terug naar de supermarkt met mijn bakje veldsla. Er is een slagboom voor het parkeerterrein. Ik neem een kaartje, de slagboom gaat open, ik rij binnen, parkeer. Ik loop naar een kassa. Ik laat aan een kassier mijn bakje zien. Hij stelt met mij vast dat de veldsla rot is. Neem er maar een ander, zegt hij. Mijn aankoopbonnetje hoeft hij niet te zien. Ik loop naar de groentenafdeling, kies een nieuw bakje, loop naar de kassa. Voor me staat iemand met een bomvolle kar, maar ik mag voorgaan. Ik wil mijn parkeerkaartje laten scannen, maar dat is niet nodig. Ik mag zo naar buiten, te voet, en dan met mijn auto voorbij de slagboom, naar huis. Wat zijn ze aardig in de supermarkt. Wat zijn ze vlot. Behulpzaam. Sportief. Je zou nog vergeten dat er rotte veldsla in hun bakjes is.

3 februari

We horen je nog zo weinig, zeggen ze. Is er iets? Ja, er is iets. Mijn hoofd is er niet bij. Ik heb het weggetrokken. Uit de gazetten, de journaals, de websites, de toog- en de tafel- , de straat- en de treingesprekken. Te veel turbulentie. Te veel opinies, te veel analyses, te veel commentaren. Te veel nieuws. Slecht, echt, oud en vals nieuws. Halve waarheden, alternatieve waarheden, onwaarheden. Falsehoods. Post-truths. Stellingen en weerleggingen. Mij hoofd zit tijdelijk ergens anders. Waar zit je met je gedachten?, zeggen ze. Dat is geen geheim: mijn gedachten zitten overal. Waar dat dan is, het doet er niet toe. Batavia. Als het maar even stil is, of toch: rustig. Bedaard. Je mag je kop niet in het zand steken, zeggen ze. Dat is waar. Ook niet in een wespennest. In een slangenkuil. In een krabbenmand. In a can of worms. Daar houd ik mijn hoofd nu liever uit weg.