3 augustus

Ik heb dat ook, zo'n piepklein schriftje en een potloodje, waarmee je alles wat je opvalt meteen vast kunt leggen, voor later, als je 's nachts aan je schrijftafel zit en een roman maakt. Want het zijn toch de levensechte details die het verhaal geloofwaardig maken, is dat niet zo? Zeer zeker. Maar welk vehaal? Tja, dat moet ik wel nog verzinnen, natuurlijk. Dat staat niet in het schriftje.

1 augustus

Ter hoogte van Charleroi verschijnt een vrachtwagen voor me. Op de achterdeuren tekent zich beetje bij beetje een lekkere meid af, onder de slogan 'Kijken kost niets'. Ik kijken dus, en nu zie ik ook de naam 'Scarlet' staan. Die trekt pas echt mijn aandacht. 'Nu ook met digitale televisie', lees ik nog. 'Ha!' zeg ik tegen mijn gade die ook als co-piloot fungeert. 'Dus toch!'

Sinds ik in december 2009 die digitale televisie bij hen besteld heb, ben ik elke dag wat meer aan het bestaan van Scarlet gaan twijfelen. Bij mij is de overtuiging gegroeid dat Scarlet in werkelijkheid een telefoniste is op een zolderkamertje in Brussel, of in Calcutta, die de hele dag mensen als ik te woord staat die willen weten waarom hun digitale televisie na zo of zoveel maanden (in mijn geval stilaan acht) nog altijd niet is geïnstalleerd. Maar kijk: Scarlet heeft zelfs vrachtwagens, die echt rondrijden op de ring van Charleroi.

Of toch weer niet? Want als ik de vrachtwagen inhaal, prijkt op de zijkant een heel andere naam, in heel andere, niet-rode kleuren, van een vervoerbedrijf dat waarschijnlijk wèl bestaat, en niet te beroerd is om zijn achterdeuren te verhuren aan de telefoniste van Scarlet.

Ach, digitale televisie. Wat moet je er ook mee.

Hors série

Een vent die een detectiveverhaal wil schrijven heeft na negen dagen zwoegen het eerste hoofdstuk af, waarin hij het stadje P beschrijft, het marktplein, het voetbalterrein, het viaduct over de spoorweg, het braak stuk grond bij het kanaal en het verliefde stelletje dat, daar wandelend, de voeten van het lijk ziet uitsteken van onder een verschoten stuk linoleum, en dan denkt hij: wat nu? En dan denkt hij: hoeveel verhaaltjes beginnen er al niet met een lijk, en gaan dan eindeloos door over hoe het daar gekomen is en wie dat heeft gedaan? En dan denkt hij: foert, laat de politie het maar uitzoeken, en hij klikt op Edit, Select All, Delete en loopt naar buiten voor zijn avondwandelingetje in het bosje, waar hij van achteren een klap op zijn kop krijgt met een zwaar stomp voorwerp, zoals een loden pijp of een honkbalknuppel, en als een verstoppertje spelend jongetje drie weken later niet een beetje was verdwaald, lag hij nu misschien nog onder de varens en het kreupelhout. Maar de gepensioneerde hoofdonderwijzer van P, die ervan hoort, vraagt zich af: wie zou hem die klap gegeven hebben, en waarom?

24 juli

Wat hààt ik small talk. Hoe het weer is, daar is Frank Deboosere voor. De prijzen van de dingen: Karel de Gucht. God? Paus Ratzinger. Kan het aub eens over iets ànders gaan?

Zeker. Over antikleuroverdrachtdoekjes. Ze zijn niet duur (2,99 € voor 20 stuks) en mogelijk doen ze zelfs wat de verpakking zegt: de kleuren in de was vasthouden. Bij Aldi.

Ik stel het volgende gesprek voor:

A “Hé, wat heb je daar in dat zakje?”

B “Waar? Ach, dit hier. Gewoon, antikleuroverdrachtdoekjes. Je weet wel”.

18 juli

Mousewives: huisvrouwen die op het internet gaan. In het VK doen ze dat met 47% van hun vrije tijd, het wereldrecord. Wat voeren ze daar uit, op dat internet?

Messing around, schrijft Zoe Williams, van wie ik het woordje heb, in The Guardian van 17 juli (What do women get up to online?)

Ook stiekem snuiten in de maibox van hun man, en in zijn surfgeschiedenis. Meestal saaie lectuur, zegt ze, het lijkt wel Dan Brown. Maar ook wel spannend, je zit daar met klamme handjes.

Het web is een con artist's fairground, schrijft Williams, een speeltuin voor louche types. Eenzame surfers op zoek naar wat aandacht zijn een hapklare prooi voor oplichters, jihadisten, perverten van alle kleuren. Lang niet altijd mannen: Joann Wood, Vanessa George, Colleen LaRose alias Jihad Jane.

Tja. Wat somber. Gelukkig zijn de meeste mousewives met nuttiger dingen bezig. Bijna de helft verdient geld online, één op twintig meer dan 200 pond per week. Nu geld in het laatje brengen, dat deden huisvrouwen voor het net ook al.

http://www.guardian.co.uk/technology/2010/jul/17/women-and-the-internet

14 juli

'In alle staten', hoor je wel eens. Dat zijn er veel. Laatst botste ik op een staat waar ik, voor zover ik weet, nog niet in geweest ben.

De fugue state, of dissociatieve fugue. In die staat verdwijn je op een mooie dag plots ergens naar toe. Je hangt er rond, niemand heeft iets in de gaten, tot vroeg of laat toch iemand wil weten wat je daar doet, of wie je bent en wat je naam is, en waar je vandaan komt. Je hebt geen idee. Je geeft een naam op, maar het is niet de jouwe. Die ben je vergeten, met al de rest.

Mogelijk is de toestand na een paar uren of dagen voorbij, soms is het weken of maanden. Al die tijd is het behelpen. Je zegt dat je een gat in je hoofd hebt, maar niemand die het gelooft. Als het over is, weet je alles weer, alleen niet wat er in je fugue state gebeurd is.

Agatha Christie verdween zo op 8 december 1926 uit haar huis in Berkshire in zuid-Engeland. Pas elf dagen later werd ze gevonden, in een hotel in Yorkshire helemaal in het noorden, waar ze verbleef als Mrs Teresa Neele uit Zuid-Afrika.

Geheugenverlies, zegden de dokters, maar volgens het publiek had ze het allemaal verzonnen. Daar was ze tenslotte goed in.

10 juli

Ha de komkommertijd! Meestal leef ik in juli en augustus met een complete nieuwsstilte. Een enkele keer koop ik in Buis-les-Baronnies de Libération, die zich geen ene bal om de waan van de dag bekommert. Saai, akkoord. Maar goed gemaakt, en slap gelul over het weer of de files op de Route du Soleil moet je er niet in verwachten.

Dit jaar helaas ben ik op de Vlaamse media aangewezen. 'Op weg naar de eerste officiële hittegolf' heet het daar, of ook: 'Onweer trekt van Brussel naar Antwerpen'. Stel je voor dat een onweer van Antwerpen naar Brussel trekt. Dat houdt de Vlaamse nieuwsmakers dus bezig. We mogen hopen dat de lezers/kijkers/luisteraars beter weten.

Hoewel? In mijn altoos groter wordend bestand 'ongewenste berichten' krijg ik, via via zoals dat gaat, een zoveelste rare mail waar ik niet op te wachten zat. Tijd voor een oproep: Beste, maak u vrolijk waar en wanneer en zoveel dat kan, maar laat mij er a.u.b. tussenuit. Ik ben zonder zin voor humor geboren. Dat is niet om te lachen, ik heb daar ook niet om gevraagd.

8 juli

Ik zit op het terrasje voor het station van S naar de mensen te kijken. Een meisje van een jaar of elf slaat een rad en verliest daarbij een slipper, die zij na afloop van de figuur kunstig met haar teen van de grond vist. Een Afrikaanse vrouw voert het hoge woord aan het tafeltje naast me, de mannen luisteren eerbiedig, of is het geduldig. Als ze weggaat met haar kinderwagen zwaaien ze innemend naar de baby, of is het beleefd. Opvallend veel met tatoeages versierde mannen en vrouwen lopen door mijn blikveld. Dolfijnen, arenden, vlinders, onleesbare frases in gothische letters sieren hun ontblote armen en kuiten en schouders, of is het ontsieren. Ik hou niet zo van tattoos, maar de steun voor deze tot voor kort breed gedragen opstelling brokkelt razendsnel af. Nu ik nog niet oud ben, niet jong meer maar niet bejaard, rest mij de tijd om bijvoorbeeld een draak in mijn nek te laten krassen, misschien met een passende leuze als No fear! of Ni dieu ni maître! Zo loop ik achteloos voorbij de tafeltjes waaraan de drinkers zich aan de zon te goed doen. Niemand let dan op mij, gelukkig. Of is het helaas.

2 juli

'Dagtoeristen kust geven minder uit'. 'Kwik sloopt probleemloos de 35 gradengrens'. 'Kom, vandaag mag een korte broek wel'. Koppen uit de vrt-nieuwswebsite. Voor wie nog zou twijfelen: de zomer is begonnen. Tot eind augustus zullen de media ons vergasten op zever in pakskes. Iedere boer die over zijn hooivork struikelt, elk kattejong dat uit een boom moet worden gehaald, alle op het strand van Sint-Idesbald verloren gelopen peuters worden voorpaginanieuws. 'Nederland stuurt Brazilianen naar huis': een potje voetbal, in godsnaam. Hoe hard kun je een non-event opkloppen? 'De koopjes zijn begonnen'. 'SP. A Brussel: Storende urinegeur in de metro'. Je begint te begrijpen waarom de halve bevolking rond deze tijd naar het buitenland vlucht. Maar ook in Vallon-Pont-d'Arc wordt Het Laatste Nieuws nog angstvallig gelezen. Zouden die werken aan de Brug van den Azijn in Merksem eindelijk af zijn?

1 juli

Les Flamandes ça n'est pas souriant. Brel stond vast in de rij bij GB of Delhaize toen deze gevleugelde woorden hem werden ingegeven. Hij had het net zo goed van de mannen kunnen zeggen. Laatst was ik in Carrefour bij de kassa op mijn beurt aan 't wachten toen er een zijn karretje plompverloren tegen mijn kuiten aan liet botsen. Ongelukje? Vergeet het. Deze Flamand was boos omdat ik niet verder door was geschoven en mijn spullen nog niet op de band had gezet. 'Pardon, mijnheer'? Neem me niet kwalijk'? Zoveel conversatie kun je niet verwachten in la Flandre profonde van de rijk gevulde supermarkten. Dat is zwijgen en grimmig kijken en heb ik iets aan van u? Les Flamandes ça n'est pas causant.

24 juni

Als iedereen op café weer over voetbal wil praten of over de Tour of zelfs over tennis, breng ik het gesprek ongemerkt op de Belgische staatsinstellingen, die zoals bekend in een toestand zijn van permanente hertimmering. Ik laat de tooghangers een tijdje bezig over de fijnere nuances van federatie en confederatie, de goede en kwade trekjes van autonomisten, independisten, separatisten en secessionisten.

Dan, als er even een stilte valt, en iemand bestelt een nieuw rondje, is het moment daar voor mijn uiteenzetting over artikel 35, en wat dat inhoudt voor het subsidiariteitsbeginsel, de residuaire en de usurperende bevoedgheden. Lang voor ik klaar ben is iedereen weg. Ik kan rustig nog een Orval kopen en met de kroegbazin een boompje opzetten over de kleinkindjes.

19 juni

Ik heb de wereld even afgezet. De olie van BP zal ook zonder mij wel in zee stromen. Hoe het in Thailand gaat weet al lang niemand meer. Laat Belgen en Nederlanders maar een regering vormen, elk een, en moge de beste winnen. Het poortje van mijn kipperen heb ik nog maar eens opengezet. Misschien zet mijn gebaar ze eindelijk weer tot leggen aan. Het verste ei dateert van 9 juni. Dat weet ik zo goed omdat ik altijd de legdatum met potlood op het ei schrijf, zo run ik een beetje mijn eigen voedselagentschap. Onder de 9 staat een streepje, want zo'n ei heeft niet echt een bovenkant. Wat ik zelf doe, doe ik niet per se beter, maar het houdt me wel even bezig.

17 juni

Sinds enige tijd leef ik zonder televisie of internet. Wel koop ik nu en dan een krant. Zo weet ik dat er een wereldvoetbalkampioenschap aan de gang is, en dat er federale verkiezingen geweest zijn in België. Aan de laatste heb ik zelfs meegedaan, en ik weet wie gewonnen heeft. Ik weet ook dat Spanje van Zwitserland verloren heeft, omdat ik per ongeluk in een cafetaria tegen een groot televisiescherm ben aangelopen waarop de slotminuten van die wedstrijd te zien waren. Het schijnt dat die Spaanse ploeg vol Catalanen zit die Spanje maar niks vinden. Natuurlijk winnen de Zwitsers. Ook tegen België, gegarandeerd. Maar het schijnt dat België niet meedoet.

12 juni

Je mag niets aan het doen zijn, je mag nergens in het bijzonder op letten. Het liefst kun je niets om je hoofd hebben. Dagdromen en fantazieën van welke aard ook zijn er niet goed voor. Geen muziek, overvliegende Airbussen, voorbijrijdende ijskarren. Geen woorden in de kop als 'Aldi' of 'onverwijld' of 'ambiguïteitstolerantie'. Geen knagend hongergevoel, geen dorst of zweet of kippevel. Geen aambeien of eksterogen. Geen gênante herinneringen of bange voorgevoelens. Geen nakende trouwerijen of familiereünies. Dan kunnen ze plots daar zijn, de mouches volantes. Glasvochttroebeling, de draadjes en krulletjes die voor je ogen zweven als je op je rug ligt en naar de lucht kijkt. Lang duurt het nooit, maar voor mij is dat lang genoeg.

8 juni

Dat was ik weer vergeten, het onwaarschijnlijke aantal konijnen dat rond deze tijd rondhupt in domein Puyenbroeck, parel van Oost-Vlaanderen. Wie de provincies af wil schaffen, moet daar eerst eens naar toe gaan.

Ex-goeverneur Stevaert is er ook al niet voor, voor dat afschaffen. Volgens hem doen de provincies alles beter dan het gewest Vlaanderen. Vlaanderen moet zich niet bemoeien met wat de provincies zelf het beste kunnen, zei Steve laatst in de krant. Waar heb ik dat nog gehoord?

Maar goed, het ging over de konijnen. Dat er zo veel zijn. Dat is wat zij het beste kunnen.