24 april

Vandaag mijn krantenwinkel binnenstappend zag ik daar op de vloer een grote reclameboodschap voor de tabak die ik in mijn rijpere jeugd gebruikte toen ik de Groene Michel en de Gitanes al gehad had. Gauloises, stond er in grote letters, en ook: roken is dodelijk. En ook: zonder additieven. Een gemengde boodschap if ever there was one. Gelukkig kwam ik alleen om het tv-blad.

De kiezingen (4)

Als ik door mijn raam kijk aan de straatkant, dan zijn de kiezingen niet ver meer. Zoveel valt af te leiden uit de bovenmaatse borden die mensen hier en daar in hun voortuintje hebben neergepoot, of laten neerpoten, niet per se met altijd even grote geestdrift, het zetten van verkiezingsborden wordt wel eens schoorvoetend aan anderszins weinig zichtbare vrienden of kennissen toegestaan, à contre-coeur geoutsourcet, als ik dat laatste woord even mag gebruiken, als het al een woord is, het ziet er in elk geval niet uit. Op de borden staan foto's van mannen en vrouwen, in meerdere tinten van grijs en andere sobere tot sombere, vertrouwen wekkende tonen, ze glimlachen in vele registers, frivool of wat sullig tot scheef melancholisch tot grimmig, die grijnzende cardboard cutouts manen mij aan de toekomst van mijn land de juiste kant op te sturen, het lot van mij en de mijnen ten goede te keren door het te leggen in hun handen, van deze larger-than-life geportretteerde tweedimensionale uithangmensen, ze vragen mijn stem en mijn vertrouwen, allemaal goed en wel, maar laat dat nu net zijn waar mijn vader me altijd voor gewaarschuwd heeft: Jongen, zei mijn vader, vertrouw nooit iemand die je vertrouwen vraagt, want vertrouwen vraag je niet, je kunt alleen maar hopen dat je het krijgt. Inmiddels valt nu al zonder gevaar van vergissing te voorspellen, dat de borden een week of zo na de kiezingen weer weg zullen zijn, en dat weggebruikers die in hun voortgang naar god weet welke bestemming, vaak niet dringender dan de Gamma of het Waasland Shopping Center, ook maar even worden opgehouden door een onhandige achteruitrijder of de kar van de vuilnismannen, als vanouds koleriek zullen worden en toeteren en schelden en obscene gebaren maken achter de dichtgedraaide autoruiten, want het zal tegen dan zowat juni zijn en mogelijk goed warm, en ze zullen de airco hebben aangezet.

19 april

Ik moet gaan liggen en dan doet hij me in een soort knoop en gaat bovenop mij zitten terwijl hij mijn been helemaal de foute kant uit trekt. 'Het kan eventjes kraken', zegt hij, 'maar dat geeft niet'.

Nu is alle twijfel weg: die man is een kraker. Bij mij thuis noemden we hem de chiroman, maar we hadden geen idee wat zo iemand met je doet. 'Misschien ga je wat irritatie voelen', zegt de chiroman. 'Dan leg je er maar ijs op'. Pijn, bedoelt hij. Kraken is pijnlijk. Chiropraxie daarentegen is alleen maar irritant.

De kiezingen (3)

Een grote advertentie in mijn krant toont een grijze man in streepjespak met bril en rode das, die om een onduidelijke reden twee vingers uitsteekt, zoals de Engelsen doen als ze up yours willen zeggen, maar dan omgedraaid, zoals Churchill deed in de oorlog.

De man in de advertentie vraagt mij om in de komende kiezingen voor zijn club te stemmen. Waarom zou ik dat doen? Hij zegt het mij: 'Als vader en grootvader' wil hij zich 'blijven inzetten' voor 'alle kinderen en kleinkinderen'. Daarom.

Tja, nu heb ik een probleem. Hoe kan ik niet op iemand stemmen die zegt dat hij voor de kindjes en de kleinkindjes is, voor hun toekomst én hun welvaart én hun welzijn?

Ik zal daar nog eens moeten over nadenken. 

Die opgestoken vingers, ik denk het toch niet. 

14 april

Vandaag een uur of twee met de auto gereden. Stil zitten, stuurtje vasthouden, spiegeltjes kijken, pedaaltjes indrukken: saai! Dan weet je wat mensen bedoelen die zeggen: ik heb mijn trein gemist. Wel is er radio. Het nieuws, gewapende mannen hebben getracht binnen te dringen in de gevangenis van Sint-Gillis. Maar het is ze niet gelukt, zegt een woordvoerder, ze zijn 'met lege handen afgedropt'. Goed zo, je kunt dan toch eens lachen in zo'n auto. Maar als er niemand mee lacht, het vergaat gauw. Als er niemand meerijdt.

8 april

Ik lees dat 'transfoob gedrag' diep bij elk van ons zit ingebakken. Dat zal best erg zijn, maar dat iemand transfoob kon bedenken en dan doen of het een woord was, dat is ook erg.

Gevonden voorwerp

Preludio Largo

Mij komt het voor
zoals ik hier
terwijl het buiten
op de schuine ruiten druilt
luister naar barokmuziek 
door twee oortjes in mijn oren
Arcangelo Corelli
opdat mijn bedgenoot niet wakker wordt
dat de nacht
van de dag
wel het mooiste deel is.

5 april

In de VS zal de CIA nu toch (delen uit) een geheim Senaatsrapport vrij moeten geven over foltering na de aanslagen van 2001. Foltering? Kom, kom. Enhanced interrogation techniques zal men bedoelen. Zo erg kan dat allemaal niet (geweest) zijn.

De taal een eindje oprekken, ik doe dat ook, wie niet, als er iets gênants te zeggen valt, we geven het een draai. Elkeen zijn eigen spin doctor.

'Wanneer zal hij klaar zijn?', vroeg ik. 'In de loop van de week', zei de brommerboer, het was toen geloof ik maandag. De week ging voorbij, de volgende begon, dat is de week die nu voorbij is. Ik belde eens. 'Er moeten wat onderdelen aankomen', zei de boer. 'Wanneer?' In de loop van de week, precies.

'We gaan lezen en beoordelen en hopen u binnen niet al te lange termijn hierover te berichten'. Hoeveel dagen of weken is de lange termijn? Hoeveel korter is de niet lange termijn, en hoeveel langer dan dat zijn de niet te lange, en dan weer de niet al te lange termijn?

Nu in bepaalde kringen wordt zelfs de korte termijn gerekend in maanden.

Goed dat je dat vraagt: zij waren het alweer eens vergeten.

We zullen zien wat we kunnen doen: ga maar elders.

1 april

Ik lees in The Guardian dat de Schotten, als ze onafhankelijk zijn, aan de andere kant van de weg gaan rijden. Op deze wijze willen ze laten zien dat ze bij Europa horen, zeggen ze, wat eigenlijk betekent: niet meer bij Groot-Brittannië. Want 'Europe' is op de Britse eilanden een ander woord voor over 't water. In een moeite willen ze ook de verkeerssignalisatie veranderen, ander lettertype, andere kleuren, andere nummering: autowegen heten niet langer M maar S.

Wij Vlamingen, die ook onafhankelijk willen worden al houden we dat de laatste tijd wat stil, weten wat ons te doen staat.

Zullen de Walen dan niet allemaal frontaal tegen ons aanrijden? Nee. De Schotten hebben voor ons al de spiral interchange bedacht, een kurkentrekkerachtige structuur waar auto's aan een kant van de weg inrijden en aan de andere kant weer uit tevoorschijn komen.

Brussel wordt weer wat moeilijker, maar daar kan de vrije Brusselkeuze spelen: elke Brusselaar mag zelf kiezen aan welke kant van de weg hij zich in het verkeer wenst te begeven. Allez, circulez!

26 maart

Vandaag liep ik voorbij een winkel waar ze schoenen verkochten. Anders dan je zou kunnen verwachten, stond er niet op de winkelruit dat ze daar schoenen verkochten. Er stond dat ze musthaves verkochten. Ja zonder schoenen is het moeilijk, ik weet dat. Zonder aardappelen ook.

Het zal wel zo zijn dat Engelse woorden goed in de markt liggen. Maar kunnen we niet afspreken dat we de domste Engelse woorden weglaten? Wie noemt een boek nu een pageturner? Als je de bladzijdes niet omdraait, hoe kom je er dan ooit achter dat je misschien wel een doodgewoon boek vast hebt?

Ik bedoel, mag ik ook eens een keer over straat lopen zonder al die onzin te moeten zien?

20 maart

Vlindertjes of hondjes?, vraagt de dame.

Geen hondjes, zeg ik.

Ik heb wel meer rare gesprekken gevoerd, het hangt er maar van af waar je bent.

In het postkantoor bijvoorbeeld om wat zegels te kopen.

De tijd dat je gewoon tien zegels vroeg, en er tien kreeg met de kop van koning Boudewijn, die tijd is voorbij, zoals Boudewijn zelf. Vandaag krijgt de postconsument inspraak in wat hij op zijn envelop zal plakken. Ik herinner mij smurfen, kerstmannetjes.

Het zal vast de verdienste zijn van die postbaas die inmiddels elders werkt omdat de minister in zijn loon wou knippen. Of voorlopig nog niet werkt, omdat hij nog heel lang met het overschot van zijn oude loon verder kan.

Ik naar huis met mijn tien vlindertjes. Niet dat ik daarom gevraagd had. Maar zolang het geen hondjes zijn, wil ik best alles op mijn enveloppen plakken. 

Zeg nu zelf.

17 maart

Het woordje balsturig ben ik voor het eerst tegengekomen in Sophie De Schaepdrijvers onvolprezen boek De Groote Oorlog. Alleen had ik op dat moment m'n oranje fluostift niet bij de hand, en ik heb het nog niet teruggevonden in de 334 pagina's van het boek.

Maar een paar dagen later, zoals dat dan gaat, kwam ik het weer tegen, in een opiniestuk van Geert van Istendael in De Standaard van 1 en 2 maart over het Zwitserse referendum van 9 februari. 'Hoofdredacteuren spraken in hun krantenkolommen de balsturige Zwitser vermanend toe', schrijft Van Istendael, 'op de toon van, je beseft zelf toch wel dat je iets ergs hebt gedaan'.

Een prachtig woord, dat je zoals veel prachtige woorden meteen begrijpt, omdat het zo goed zegt wat het wil zeggen.

Nu, in diezelfde Standaard van 1 en 2 maart, botste ik zoals dat dan ook gaat op een ander even prachtig woord, dat ook nog geheel in dezelfde lijn ligt. Het stond in de satirische column Parbleu van Jo Van Damme: 'Te oordelen echter aan de guitige grijns op zijn gezicht was hij vandaag toch niet zo gramstorig als hij eerst had geklonken.' De grijns en het gezicht, niet verwonderlijk, behoorden toe aan Louis Tobback, die Van Damme 'de nog kleinere Tobback' noemt.

Voor wie uit wil zoeken wat 'gramstorig' precies betekent: geen betere plek dan het Woordenboek der Nederlandsche Taal in een artikel van 1892. Daar vind je overigens ook de exquise synoniemen gramgrimmig, gramnijdig en gramtoornig.

Wat ik maar zeggen wil: het moet niet altijd amai of oh my god zijn.

De kiezingen (2)

Zo vele malen is al herhaald dat de komende verkiezingen zo belangrijk zijn, zo lang al voor ze eraan komen, dat iedereen zo moe is het te horen dat men er niet zo meer mee bezig is. Ongetwijfeld komt er nog een korte opstoot van belangstelling een paar weken voor het gebeuren, maar vandaag is het de Boeing van Malaysia Airlines.

Wat maakt het ook uit. De uitslag van die verkiezingen kennen we al, hij zal sterk lijken op die van de peilingen. Kiezers zijn als voetbalsupporters, ze hangen hun team aan tegen beter weten in. Het gaat om de kleuren en het clublied, niet om het vertoonde spel.

Zelf zal ik bijdragen aan de zeven of acht procent die mijn partij wel weer zal hebben, en dan mogen hun boegbeelden gerust wat uitschuivers maken in de prime-timedebatten, voor mij spelen ze goed genoeg, in elk geval beter dan de rest.

Overigens hoop ik per volmacht te stemmen, wat inhoudt dat mijn gevolmachtigde, als hij in het hokje staat, toch stemt voor wie hij wil. Maar ik ben daar gerust is.

11 maart

Op een dag, het zal een zondag zijn, zal ik des ochtends in mijn stad S bij een willekeurige bakker binnenlopen voor een paar pistoletjes en wat sandwiches, en nog voor ik de deur weer achter me dichtgedaan heb (het zal in de winter gebeuren), zullen de vóór mij op hun gerief wachtende klanten mij als uit een mond allerhartelijkst een goede morgen toewensen, 'Goeie morgen!', zullen zij zeggen, en de onbekende dame die net voor mij in de rij staat zal verder informeren hoe ik het maak, 'Hoe maakt u het?' zal zij vragen, of: 'Alles goed?' en nog terwijl ik haar dienaangaande geruststel, door te antwoorden: 'Met mij gaat alles prima, dank u', en in een moeite de vraag reciproceer met de woorden 'En u?', zal zij al haar hand op mijn voorarm gelegd hebben alvorens te laten weten dat het met haar ook uitstekend is, en al die tijd zullen de meisjes achter de toonbank met olijk opgewekt stemgeluid de klanten te woord staan die zelf in goede luim keuvelend hun beurt afwachten, elkaar schouderklopjes gevend en op het goede moment de deur opendoend voor wie met zijn zak vol koekjes en kadetjes naar buiten wil, en maar node afscheid neemt van deze willekeurige maar wel zeer warme bakkerij, op die dag ergens in mijn stad S.

6 maart

Ergens, het doet er nu niet toe waar, las ik dat je voor zeventig euro een cursus kunt volgen in meditatief boogschieten. 'Er is geen speciale kracht of vaardigheid voor nodig', stond er, 'het competitieve element is volledig afwezig' en ook: 'we leren totaal aanwezig te zijn bij iedere handeling en tegelijk onbezorgd te zijn over het resultaat'.

Het meeste daarvan verstond ik wel. Geen speciale vaardigheid, onbezorgd over het resultaat: zo gaat het toch haast de hele tijd, en maar goed ook. Wat ik niet verstond was: totaal aanwezig zijn bij iedere handeling. Hoe je dat zou moeten doen, is mij een raadsel. Het lijkt me in elk geval vermoeiend.

Boogschieten trekt me verder wel aan, zeker als het niet uitmaakt of en waar de pijl ergens terechtkomt. Zelf zou ik dat eerder boogschieten in het wilde weg noemen. Maar voor zo'n cursus tekent natuurlijk niemand in.