Ik
krijg een mail met als onderwerp: Pandemie.
Ja, zeg. Mag het wat minder zijn? Maar nee, de mail komt uit
Duitsland. Hij komt van mijn vriend W. Hij is een antwoord op een
mail van mij, met als onderwerp: Re:
Our visit to Belgium,
waarin ik W. laat weten dat mijn gade en ik hem helaas niet hier
kunnen ontvangen, gezien de omstandigheden. Mijn mail was een
antwoord op de mail van W., met als onderwerp: Our
visit to Belgium.
Daarin laat W. weten dat hij zal bellen om af te spreken wanneer hij
ons komt opzoeken.
Niet
dus. Jammer. Het is tijden geleden dat ik W. nog heb ontmoet. Dat was
vroeger wel anders, beginnend op de dag dat wij W. oppakten toen hij
stond te liften in Frankrijk, en hem diezelfde nacht in ons tentje
onderdak gaven, en hem vervolgens nog meenamen naar huis. Later zagen
we elkaar geregeld weer, thuis of in Duitsland, waar we ook zijn
moeder leerden kennen en zijn zus, en zijn bonte bende vrienden met
wie we Bier
und Schnaps
dronken in de Kneipe
en scabreuze liedjes zongen tot diep in de nacht. Achtung!,
riep W. dan, Bicyclettes
et pompes à vélo!
En
nu dus:
Pandemie. Zonder
dat het ons veel was opgevallen, zijn W. en wij in de risicogroep
beland, wij nog iets dieper dan hij, waarin lijfelijke begroetingen
worden afgeraden, zo ze al niet verboden zijn. Het zal moeten
wachten. Wel hebben we gebeld, lang en hartig, en plechtig beloofd in
touch
te blijven.
Also,
take care, mon pote, bis bald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten