28 februari

Op mijn lockdownwandelingen in de buurt kom ik af en toe een bevlagd huis tegen. Er wappert een Vlaamse leeuw aan een mast in de tuin. In goud een leeuw van sabel getongd en geklauwd van keel. Om onduidelijke redenen is het keel veelal verdwenen. Of een zwart-geel-rode lap stof hangt uit het raam naar buiten. Terwijl er geen Europacup aan de gang is, en tijdelijk ook geen regeringsvorming. De bewoner van het huis maakt zich gewoon kenbaar als Belgisch of Vlaams gezind. Wat dat inhoudt is me een raadsel. Landen en gewesten bestaan niet echt. Het zijn abstracties, ze zijn niet zichtbaar uit de ruimte. Zelf ben ik al eens goed of slecht gezind. Ik zou voor mijn huis een zwarte of witte vlag kunnen hijsen naar mijn humeur van het moment. Een weinig werkbaar idee, want ik heb wel eens te lijden van mood swings de laatste maanden. Ik zou nogal in de weer zijn met die vlaggen. Humeur is wel zichtbaar. Zo niet uit de ruimte, dan toch op een niet al te grote afstand. Reken maar dat je 't kunt zien als ik de pest in heb. Geen zwarte vlag van doen. Nu het erover gaat, ik kwam op mijn vroegere lockdownwandelingen veel wit bevlagde huizen tegen. De mensen die er woonden waren niet per se goed gezind, ze voelden wel mee met de zorgwerkers in rust- en ziekenhuizen. Dat wilden ze laten zien. Die witte vlaggen zijn intussen haast allemaal weg. Wat dat wil zeggen weet ik niet. Het deert me niet. Ik heb het toch al niet op vlaggen begrepen.

24 februari

Dit lijkt hier meer en meer op een politiestaat, zegt de vrouw op de radio. Ze bedoelt kennelijk dat ze niet altijd mag gaan en staan waar ze wil, zonder daar door de politie te worden op aangesproken, er mogelijk voor te worden beboet. Dan zijn we niet in Rangoon of Pyongyang, maar op de Vogelmarkt in Antwerpen, waar de grondwettelijke vrijheden te grabbel worden gegooid. Zoals de vrijheid om lege colablikjes op straat te gooien, of toevallige passanten in hun gezicht te hoesten. En nu ik toch bezig ben: waarom zie ik de laatste tijd zoveel foto's met voetballers in een zwart-en-blauw gestreept hemdje? Het zijn spelers van Club Brugge, maar dat is niet wat er op hun shirtje staat. Er staat 'UNIBET', en dat is dan weer met meer dan 13,5 miljoen klanten een van de grootste online gokbedrijven wereldwijd, volgens Wikipedia. Zij waren de eerste club hier die zich door een gokbedrijf liet sponsoren, maar inmiddels hebben 17 van de 18 eersteklasseclubs er een, waarvan de helft ook met shirtreclame. Dat weet ik van Arne Nilis, die iets weet van voetballen maar ook van gokverslaving en wat die zoal aanricht. Men weze zo goed waar ik bij ben niet lyrisch te doen over ballentrappers in loondienst van een casino. En dan nog iets: wat is dat met die Jean-Marc Nollet van Ecolo? Hij vindt één knuffelcontact maar weinig, en dus staat hij zichzelf toe er twee in huis te halen. Un couple, alsof dat iets uitmaakt. Mag dat? Nee, maar Nollet 'staat het zichzelf toe'. Je m'autorise, zegt hij. Ik zal nog wel eens voor de groenen stemmen, als ze dat soort zelfbedienend volk als covoorzitter kiezen. Gelukkig is Meyrem Almaci het niet met Nollet eens, al vind ik haar protest wat aan de makke kant. Dan liever Paul Magnette. Les bras m'en tombent, zegt die, door vrtnws vrij maar gevat vertaald als daar zakt mijn broek van af. Dan wil ik graag wel eens voor Magnette stemmen, maar dat kan dan weer niet. Daar zakt nu mijn broek van af.

18 februari

'Het inmiddels iconische Ski jacket uit 1994', lees ik in De Standaard Weekblad. Van 'de bekende hedendaagse schilder Peter Doig'. Die schilder is dus bekend, dat begrijp ik, al ken ik hem niet. Maar zijn schilderij is niet bekend, het is iconisch. Mijn vermoeden is, dat het woord verwijst naar een andere, hogere orde van bekendheid.

Ik heb alweer een hele tijd niet meer over dat woordje iconisch gezeurd. Dan mag het wel nog eens, vind ik. De laatste keer was in mijn alfabet Het jaar van de ooievaar, onder de letter i. Ja mezelf citeren heb ik ook al lang niet meer gedaan.

Het is een stuk van Bernard Dewulf over sneeuw. Hij haalt allemaal schilders en schilderijen aan. Dewulf kent veel schilders en schrijft daar graag over. Als je een slecht karakter had, zou je het name dropping kunnen noemen. Maar ik heb geen slecht karakter, al zeg ik het zelf. Ik benijd zijn kennis van de schilderkunst.

Iconisch dus. Zelf haalde ik destijds Johnny Halliday aan als voorbeeld, en James Dean en Marilyn Monroe, maar ook de Eiffeltoren en de Aston Martin van James Bond, zelfs 'een iconisch stukje snelweg in Gent'. Het is de onstuitbare opmars van de hyperbool, de stijlfiguur van de overdrijving. Fenomenaal, adembenemend, briljant. Hallucinant, degoutant, abject. Het zal best wel.

Toen ik een jaar of tien was haalde ik wel eens een zakje van vijf bij Erna in haar frietkot bij het station. Er stond nog een tweede kot, van Anita, maar daar ging ik niet. Beide frituren waren in de hele stad bekend, dat was bekend genoeg toen in de late fifties. De frieten waren niet onovertroffen noch ongeëvenaard of verrukkelijk of exquis, ze waren wel lekker. Dat was lekker genoeg, zeker met nog een frank pickles erop of mayonaise.

7 februari

De kippen komen niet naar buiten. Ze blijven koppig in het hok, willen het laddertje niet af naar beneden. Waar alles bedekt is met een dikke laag koude witte materie, ze houden er niet van. Ik moet met een hark in de weer, om de grond rond het hok en de waterbak weer zichtbaar te maken. Klotesneeuw ook. Daarna kan ik nog met schop en bezem aan de slag, het trottoir vrij maken voor mogelijke passanten. Ze zullen niet komen, de passanten, maar ze kùnnen komen. Ik schep en borstel en baal. Wat haat ik de winter.

Later, na het middageten, ga ik toch naar buiten voor een korte wandeling. Ik verlies me een beetje in de wirwar van straten in de nieuwe wijk. Merelstraat. Spreeuwenstraat. Kievitstraat. Kwartelstraat. Loop dan toch voorbij een wijd open veld waar grote borden de woningen al aanprijzen die hier binnen afzienbare tijd worden neergezet. Kopenhagenplein. Romeplein. Stockholmplein. Helsinkiplein. In het groen, dicht bij alles. Nu dus in het wit.

Maar kijk: overal zijn mensen, trekken sleeën voort met wonderlijke kindjes, sneeuwballen vliegen in het rond, roepen, gelach. Zwarte bomen met kale takken, een beek, opvliegende kauwen, vrij naar Bruegel. Dus zo kan sneeuw ook zijn. 

Ik was het vergeten. Met al de rest die ik vergeten was, thuis zittend contact mijdend afstand houdend mijn handen wassend in onmacht. Kniezend niezend in mijn elleboog en de hele bubbelboetiek. Wat was ik niét vergeten, eigenlijk?

Nog later breng ik de kippen wat keukenafval. Ze lopen nu toch buiten rond, in het nest ligt een ei. Morgenochtend zacht gekookt vijf minuutjes en veel zout.

7 februari

Johan Terryn was laatst op het Middagjournaal. Hij zei dat deze tijd bijzonder geschikt is om lijstjes te maken. Zelf had hij er een gemaakt van twintig dingen waarover hij zich blijvend verwondert. Op het einde van het journaal nodigde hij iedereen uit zijn eigen lijstje naar hem te sturen. 'Van wonderlijke dingen', zei hij erbij, maar dat laatste was volgens mij niet verplicht.

1. noorden
2. eetlust
3. weg
4. moed
5. tijd
6. hart
7. geduld
8. hoop
9. boodschappenlijstje
10. gezicht
11. gewicht
12. evenwicht
13. goed humeur
14. vertrouwen
15. hoofd
16. zelfbeheersing
17. portefeuille
18. bril
19. jas (pullover, handschoenen, sjaal)
20. sleutels (huis, auto, scooter, fiets)

Mijn lijstje met twintig dingen die ik vaak (soms, al eens, een enkele keer) verlies, maar gelukkig ook meestal weervind. Het is niet exhaustief, noch geordend van vaker naar minder vaak. Anders stond bril bovenaan.

6 februari

Hoe lang zal dat hier nog regenen?

Zulke onzekerheid knaagt aan het welbevinden. Zo'n gebrek aan duidelijk perspectief. Als er nu eens een app zou bestaan, die de legitieme vraag helder en ondubbelzinnig beantwoordt? Dan kon ik verder met mijn leven. Dan wist ik: goed, het blijft misschien nog een tijd regenen, maar dan klaart het weer op. Dan was er licht aan het eind van de tunnel.

De app bestaat natuurlijk. Er is stilaan geen app meer denkbaar die niet bestaat. Meer nog, hij staat al jaren op mijn telefoon. Ik tik op het zonnetje met het wolkje, ik krijg een weersvoorspelling voor de komende uren en dagen. Maar vandaag schakelde mijn telefoon plots naar een hogere level.

Het stopt over 41 minuten met regenen, liet hij me weten.

Daar keek ik niet weinig van op, ook omdat het me niet was opgevallen dat het überhaupt regende. En zie, de regen deerde me niet. Ik wist nu: er komt een eind aan. Over eenenveertig minuten. Dat stelde me helemaal gerust.

Een beetje vooruitzicht, een beetje zekerheid, een beetje klare communicatie, meer vraagt een mens toch niet.

3 februari

Vandaag gespot, in Carrefour, een bordje met 'Happy Easter!', boven een heel rek vol paaseitjes.

Vandaag gekocht, bij AVV, een zak ongepelde apenootjes (Arachis hypogaea) voor de eekhoorns. Pinda's worden ook wel aardnoten of grondnoten of olienoten genoemd, maar, zegt Wikipedia, 'botanisch gezien' zijn het helemaal geen noten, maar peulvruchten. Ja, apenootjes moet met twee n'en, maar ik doe het toch niet.

Gisteren gespot, op de site van vrtnws, de zinnen Wil je meer weten over fake news? Check dan onze explainer in de highlights! Over fake news wil ik het liefst minder weten. Het komt dus goed uit dat ik de tweede zin niet versta, omdat hij in fake Dutch gesteld is.

Vandaag gekocht, in Euroshop, twee flesjes gebruiksklaar desinfectiemiddel van 500 ml, met 80% gedenatureerd ethanolmengsel. Omdat de twee vorige flesjes stilaan leeg raken. Eentje staat in de keuken, eentje in de auto. Zo'n flesje gaat best lang mee, maar het sars-CoV-2-virus nog langer.