25 augustus

Gezien in Millau: een begraafplaats die Cimetière de l'Egalité heet. Als een kerkhof dan toch een naam moet krijgen, iets beters is moeilijk te bedenken.

24 augustus

Europa, ik ben daar wel voor. Als je op reis bent in een ander land, Italië, Frankrijk, ik noem maar iets, en de Italianen en de Fransen doen weer moeilijk omdat je een toerist bent, ze zien dat aan het nummerbord van je auto, je staat een beetje in de weg omdat je de weg niet weet, dat laten ze normaal passeren, maar een toerist uit België, qu'est-ce qu'il imagine, ze toeteren en foeteren, en dan denk ik: geef ons toch allemaal hetzelfde soort nummerbord, en zet er EU op in plaats van B, dan is dat ook weer opgelost. Maar ze doen het niet. Ze kankeren dat Europa het hart van de burger niet raakt, maar zo iets simpels doen ze niet.

Wegwijzers, net zo. Rij je uit België Frankrijk binnen, je zegt ik neem maar de autoweg, tant pis dat die in Frankrijk plots niet meer gratis is, maar dan gaat het al mis, want in Frankrijk zijn de autowegwijzers blauw, groen is voor de gewone wegen. Nu na een tijd heb je dat wel begrepen, ook een Belg begrijpt dingen na een tijd, en dan rij je uit Frankrijk Italië binnen, je zegt, vooruit, ik neem de autoweg naar Bologna, maar in Italië zijn de autowegborden weer groen, zoals in België, en voor de gewone wegen blauw, als ze er al staan, tenminste.

Zo doen ze dat in Europa, en in België mag je maar 120 rijden, in Frankrijk 130, en in Italië moet je winterbanden hebben in de winter en je moet er met je lichten aan rijden, zoals de Nederlanders, ook al is het juli en middag en schijnt de zon zo verzengend hard dat je voor een keer de lui benijdt die airco in hun auto hebben, ook al zijn het Belgen, en België is toch wel het laatste land waar je een auto met airco zou kopen.

Maar goed, Europa, ik ben er voor. Die van Engeland willen maar half meedoen, ok, maar als er dan een met GB op zijn auto in de weg staat, omdat hij niet doorheeft dat wij hier in Europa rechts van de weg rijden, en dat wij centimeters hebben en grammen en Celcius, dan moet hij niet klagen dat ik op hem toeter en foeter, weer zo'n toerist.

9 augustus

In Nederland hebben ze een website die 'Het Hurktoilet' heet. Ik bots er voortdurend op, als ik in mijn zoekmachine 'meteo france' intik. Ze presenteren zichzelf als 'de leukste vakantiegids voor Frankrijk'. Wie het verband niet zou zien tussen de naam en het aandachtsgebied van de site, moet zich niet ongerust maken: er is er geen, tenzij in de zelfgenoegzame kop van de bedenkers, die Frankrijk ook nog 'het land rond de Eiffeltoren' noemen. Ga maar met zo'n gids op reis. Dan blijf ik liever thuis, in mijn land rond Manneke Pis.

17 juli

Je dagboek ligt stil, zegt iemand. Hoe komt dat?

Omdat er niets gebeurt, zeg ik.

Er gebeurt niets? Je bent op reis en er gebeurt niets?

Nee, zeg ik. Daarom ga ik op reis. Geen krant, geen tv, en als het zo uitkomt: geen internet.

En dan gebeurt er niets?

Nee, zeg ik. Wat niet gebeurt op de tv, gebeurt niet. Dat weet iedereen.

Je vangt wel eens iets op op een terrasje. Een medetoerist zit er zijn krant uit het thuisland te lezen. Zo weg van huis wil hij ook weer niet zijn. Weet u het, vraagt hij, van de koning?

Is hij dood?, vraag ik. Het is me eerder op vakantie overkomen, met Boudewijn.

Hij treedt af, zegt de toerist. Op 21 juli. Filip neemt het van hem over.

Zie je wel, denk ik bij mezelf, dat er niets gebeurt.

16 juli

 

Ik haal bij de bar un quart de rosé en un café allongé. Hoeveel is 't? , vraag ik. Un et trois, quatre, zegt Jan. Attends, non, cinq, zegt hij. Gisteren was het quatre. Allez, plus ou moins, n'importe, zegt Jan, die eigenlijk Yann heet. Tout est relatif, zegt hij er nog bij.

Glijdende prijzen, dat is nog eens iets dat het overwegen waard is. Het doorbreekt de voorspelbaarheid, men deint mee op het humeur en de bevliegingen van Jan, die inderdaad nogal aan mood swings onderhevig lijkt.

Ecris ton nom, zegt Jan, et note ce que tu veux. Ik schrijf: Lieven, 2 assiettes régionales, 1/4 rosé, 1 eau pétillante. Niet goed, dat laatste: Combien de litres il te faut? Wacht ik discreet en bescheiden mijn beurt af, dan zegt hij: Si tu veux quelque chose, il faudra que tu le demandes.

Maar 's ochtends gaat hij uit zijn weg om me te komen begroeten, ik krijg een hand, mijn gade deux bises, Jan excuseert zich omdat hij nog niet geschoren is. Ça va, Pieter?, vraagt hij. Oui, zeg ik, et toi?

Zo schieten we toch aardig op, Jan en ik, en allebei Orval-liefhebbers.

28 juni

Due amici:

- Ho sentito che ai fondato un gruppo musicale.

- Si, è un quartetto.

- Ma quanti siete?

- Siamo in tre.

- E chi?

- Io e mio fratello.

- Hai un fratello?

- No, perchè?

(Suikerzakjesmop, Lido Salpi, Manfredonia)

25 juni

 

Rallentare, Cimitero. Dat is nog eens een verkeersbord dat ik nooit had gezien. Het staat ergens in het Italiaanse binnenland tussen Campobasso en Isernia, waar je passeert als je van Manfredonia aan de Adriatische kust oversteekt naar Formia aan de Tyreense. Een oversteek die niet van de autostrada gebruik maakt, maar van Strada Statale nummer 17. 

De argeloze weggebruiker die zich op deze strada begeeft, wordt voorbij Foggia door wanhoop en vertwijfeling bevangen, en vooral door een diep gevoel van schaamte en schuld, als hem even voordien door een Milanees die zijn land kent is aangeraden toch maar beter de autoweg te nemen. 

Koppige eigenzinnige steenezel, zo spreekt hij zichzelf toe, maar zie: een eind voorbij Lucera houden de enkeldiepe kuilen en kuithoge bulten op, de weg wordt effen, men waant zich bij momenten op de betere Route Nationale. 

Zo gaat het altijd weer in dit land: net als je je op wilt winden omdat iets niet werkt, of niet te vinden is, is het er, en werkt het wonderwel. 

En dat je ook voor de overleden medemens je snelheid matigt, is dat geen uitstekend idee?

 

21 juni

In de reeks flutwoorden: verkeersanker.

Wat is een verkeersanker? Dat is niet de goede vraag. Het moet zijn: wie is een verkeersanker? Het antwoord is: Bart Suy van de VRT, een man die in het nieuws mag komen als het hard geregend heeft en de auto's niet meer vooruit komen rond Antwerpen. Toen ik laatst in Antwerpen was, regende het niet en kwamen de auto's ook niet vooruit, maar toen was er bij mijn weten nog geen verkeersanker om daarover te berichten. Dat leek me ook beter zo. Ik moet er niet aan denken wat voor andere ankers ze bij de VRT nog in de maak hebben. Hooikoortsanker. Winterprikanker.

11 juni

Te Lourdes op de bergen, met dat liedje zit ik nu al dagen in m'n hoofd. Het komt door het kerkje hier vlakbij, dat met een bescheiden klokkenspel is uitgerust, waarop op gezette tijden het Marialied wordt uitgevoerd. Andere nummers staan niet op het repertoire, wat mede verklaart waarom Te Lourdes zich zo hardnekkig in mijn kop heeft vastgezet. Een meeslepende melodie zou ik het niet noemen, je vraagt je trouwens af of hier niet geplagieerd is van Zie ginds komt de stoomboot, of zou het omgekeerd zijn? De tekst ken ik gelukkig niet voorbij de eerste strofe, die vol glans en vol luister.

Nu heb ik dat wel meer met andere zeg maar eenvoudige liedjes, laatst nog was het Boer Bavo, nadat ik vernomen had dat de goede Miel Cools overleden is. Ook een godvrezend nummer overigens : Bavo was lid van de kerkfabriek, ging elke zondag naar de mis en heeft elke vastentijd geboet.

Ik weet dat het geen slim idee is dat hier allemaal op te schrijven, voor ik het weet ben ik weer voor een week vertrokken met die twee deunen, ik neurie ze op de wc, ik sis ze tussen mijn tanden bij het wegzetten van de afwas, van Wie zijt gij vroeg 't meisje die u daar bevindt.

Enfin, het is nu toch te laat.

9 juni

Naast een wat operetteachtige naam, bezit het stadje Ripatransone in de Marche ook het smalste straatje van Italië. Om er te komen, moet je eerst door een ander straatje afdalen, dat volgens mij het op een na smalste straatje van Italië is, en ook wel mooier dan het smalste straatje. 

Niet dit

Dat laatste, als je het bordje met il vicolo più stretto d'Italia mag geloven, is 43 cm breed. Je kunt er nog net gewoon doorlopen, maar dan moet je gesprekspartner voor je uit of achter je aan lopen, en brede of zelfs ingehouden armgebaren zijn uitgesloten, wat een goed gesprek in dit land erg moeilijk maakt. 

Maar dat

Nog in Ripatransone is er een winkel die zichzelf Di tutto un po' noemt. Dat klinkt trots en tegelijk bescheiden, in zo'n winkeltje wil ik wel iets kopen, maar het is zondag, de Cartolibreria is dicht, vandaag geen Articoli da Regalo. 

8 juni

Een vooraanstaande functionaris van de Amerikaanse regering stelt de mensen gerust over het gebruik van Prism, het spionagesysteem dat de overheid toelaat telefoon- en internetgebruik van klanten bij o.m. Google, Facebook, Skype, Apple en Microsoft te registreren. Dat lees ik in The Guardian online. 

Alles gebeurt vanzelfsprekend om de natie te beschermen, zegt hij, tegen vele uiteenlopende bedreigingen. Het programma staat onder toezicht van het Congres, de regering en de bevoegde rechtbank, zegt hij nog. En voor wie dan nog niet gerust zou zijn: Prism viseert alleen niet-Amerikanen buiten de VS, non-US persons outside the US.  

Wacht even. Ben ik dat niet? Is WerkenTravaux niet gehuisvest bij Blogspot, en is Blogspot geen vehikel van Google? Tappen ze mijn blogje dan ook af? Gebruik ik geen MacBook van Apple? Bel ik niet met Skype? Lezen en luisteren ze mee? Dat moet ik toch even uittesten: WEG MET AMERIKA! DOWN WITH AMERICA! Zo. We zullen wel zien, wat ervan komt.

5 juni

 

Na het zwemmen kan er geaperitiefd worden in een van de honderden tentjes aan de lungomare, waar naast ombrellini en strandzetels ook ijs en drank en ander lekkers te krijgen is. Mijn vaste stek is Concessione 52, een mooi, ruim, kraaknet etablissement met een vriendelijke baas dat Rivabella heet net naast de spiaggia libera, een van de weinige plekken waar je op het strand kunt liggen zonder dat je ervoor moet betalen. 

In ruil moet je op de drukste momenten, bijvoorbeeld rond de middag, gemiddeld om de twee minuten een strandventer te woord staan, die met een minzame Afrikaanse glimlach zonnebrillen, handtassen, strandlakens, oorbellen, armbandjes, en nog talloze vaak moeilijk te identificeren waren aan komt prijzen, ik zeg no grazie, dat ik geen zonnebrillen draag, en wens hem nog een prettige dag toe, en dan gaat hij weg want zijn collega komt er al aan. 

Nu heb ik bij de aardige baas van Rivabella mijn ongerustheid kenbaar gemaakt omtrent de vele meduse die in het zeewater ronddrijven, je ziet ze overal om je heen, en eerst zegt hij dat dat een goed teken is, de beesten houden zich alleen in heel schoon zeewater op, maar ik dring aan en zeg dat er veel zijn en dat ze vrij groot zijn en ik wil weten of ik dan wel veilig kan zwemmen, en een klant mengt zich in het gesprek en vraagt of de medusen chiare zijn, en of er roze ringen op zitten, en als ik dat bevestig krijg ik toch de raad op te passen, ze zijn niet per se pericolose maar ze kunnen best pijn doen, ik doe er in elk geval goed aan niet verder te zwemmen dan waar ik nog grond voel, alsof daar enige pret uit te halen valt, zwemmen in heupdiep water.

En dan wil ik betalen voor de vino bianco fermo van mijn gade en mijn eigen espresso lungo, twee en een halve euro, maar ik heb alleen een briefje van twintig en de baas zit door zijn spiccioli heen, dan betaal ik morgen maar, zegt hij. A posto, a domani. Ja veel Italiaans in dit stukje, e allora? Wat zit ik hier anders te doen? 

2 juni

Ik hoor van ver dat ze in Kortrijk geen frietkraam op de markt willen als het een Franse naam heeft, zelfs niet zo'n onschuldige naam als Frituur Grand Place. Dat verwondert me niet. In de tijd toen Kortrijk Walle heette was het ook al van dat, de kleine Louis Seynaeve ging met zijn vader mee naar café Groeninghe, met de eiken meubelen en koperen pannen en foto's van de Landdag van het Vlaams Nationalistisch Verbond, en hij kreeg er een Pils zonder te veel schuim van mijnheer Leevaert, en omdat Louis wou laten zien dat hij zijn wereld kende, hief hij zijn glas naar mijnheer Leevaert en zei Santé, maar zijn vader riep: Gezondheid, en toen zei Louis: Gezondheid, Mijnheer Leevaert, en hij dacht: Weer een blunder. In het Frans toosten, in dit café. Ach, ze hebben er niets van verstaan in Kortrijk, de stad van de Guldensporenslag, maar het verwondert me niet. En punaise, mag je dat nu zeggen in Kortrijk?

24 mei

1.
Een onderdeel van het buizenstel van mijn voortent is stuk geraakt. Ik laat het repareren in een metaalbewerkingsbedrijf in Temse. Ik betaal 50 euro. Later hoor ik in de campingwinkel dat ik voor 80 euro een volledig buizenstel kon krijgen. Toch vind ik de deal goed: de andere buizen van mijn oude stel zijn nog in orde, ik heb 30 euro bespaard.

2.
Ik ben met mijn caravan op reis. Het gaat regenen: tijd om de voortent op te zetten. Ik pak het bewuste onderdeel en wil er, geheel volgens de instructies, een stok doorheen duwen. Helaas is de houder slecht gelast, hij is te nauw geworden, de stok wil er niet in. Ik pak de voortent weer in.

3.
De Nederlandse buur hoort van mijn voortentprobleem. We overlopen een paar strategieën: de hulp van de boer inroepen, een boor zoeken, een garage zoeken. Dan zegt de Nederlandse buur: een rattenstaart! Op slag begrijp ik welke staart hij bedoelt, ik ga er een kopen bij de fai da te, ik begin te vijlen. Na enige tijd is mijn rattenstaart zo glad als een tafelpoot, de stok gaat nog altijd niet door de houder .

4.
Ik vind een garage. Ik leg de garagehouder mijn probleem voor, nadat ik thuis daartoe een handjevol woorden heb ingestudeerd. De garagehouder kijkt zorgelijk, vraagt hoeveel tijd ik heb, doet een ingewikkeld voorstel met afzagen en bijlassen dat ik niet goed vind.

5.
Ik vind nog een garage. Ik leg de garagehouder mijn tentstokken voor. Hij knikt, zet de stokhouder vast in zijn bankschroef, pakt een boormachine en slijpt in geen tijd de vernauwing weer open, de stok glijdt erdoorheen als geolied. Hoeveel moet ik hem? Niente. Als je nog een passeert, zegt hij, breng je me maar een biertje.

6.
Mijn gade en ik rijden naar de nabije Iper en kopen daar wat Stella, Leffe en Hoegaarden. We brengen ze naar de garageman. Hij is aangedaan. E troppo, zegt hij, hij drukt ons de hand, wij bedanken wederzijds uitvoerig.

7.
Ik zet de voortent niet op: het regent te hard. Daarna zet ik hem ook niet op: de zon schijnt te mooi, mijn gade en ik gaan op uitstap naar Ascoli Piceno, kuieren over de oogstrelende Piazza del Popolo.

20 mei

In mijn late tienerjaren werd ik Beatles-fan, ik kocht Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, en vroeg mij af of ik ooit wel vierenzestig zou worden, many years from now, en ik dacht: maybe not. Maar kijk, het is haast voorbij, ik loop zowaar nog rond, digging the weeds. En losing my hair, ook waar.

Het jaar 1984, indertijd door George Orwell met zoveel bloedstollend realisme voorspeld dat het me nachten lang wakker hield, heb ik intussen ook gehad, en al bij al viel het behoorlijk tegen, of mee, zo men wil, al werd Ronald Reagan wel herverkozen, die zijn tienkoppige kernraket Peacekeeper noemde.

Toen ik nog een klein baasje was, kreeg mijn grote broer op een dag een boek dat De toekomst is reeds begonnen heette, en daar ging dat boek ook over. Ik herinner me een tekening van hemelhoog reikende torens waar wegen om kronkelden maar vooral ook talloze vliegtuigjes omheen schoten: in de toekomst, zoveel was duidelijk, zouden de mensen zich zoemend en zoevend verplaatsen. Dat ging dan over het jaar 2000. 

Inmiddels is dat ook voorbij, inclusief de millennium bug, die al evenzeer uit de lucht gegrepen bleek. Stinkende files ter hoogte van het Vierarmenkruispunt, daar stond in De toekomst is reeds begonnen niets over.

Ik weet nog hoe ik als kind aan dat jaar 2000 dacht, en dan berekende hoe oud ik zou zijn als het eraan kwam, en de kans afwoog dat ik dat nog mee zou maken - ze leek me alweer eerder gering. Tweeënvijftig was tenslotte stokoud. Sixty-four? Ik kende dat woord nog niet.