Ik
denk het zelf ook, vaker dan ik zou willen, als
ik weer eens een krant gelezen heb. Dat het vijf voor twaalf is. Maar
dan vergeet ik het weer, en ga voort met mijn leven. Ook lang nadat
het twaalf uur geworden is. Gelukkig.
En
toch. Vandaag bij Colruyt rondlopend met mijn karretje, kom ik
voorbij de aardappelen en het brood, die staan bij Colruyt samen, en
plots klinkt het vlak boven me, uit een van de luidsprekers: Het is vijf voor
twaalf.
Ik
bedoel maar. Mag ik nog even wat losse aardappelen kopen, drie kilo,
dan kosten ze minder, voor de wereld vergaat? Of haal ik de
kassa niet meer, en zijn mijn patatten
voor niets? En al de rest ook? Ik ook?
Goed,
ik speel een beetje vals. Uit de luidspreker klonk, in extenso: Aandacht, personeel.
Het is vijf voor twaalf.
Colruyt
liet aan zijn voetvolk weten, dat er een kassawissel aankwam. Dat
doen ze elke dag om vijf voor twaalf. De wereld draait door, ik
betaal, neem mijn kar en ga naar huis.
Zolang
het duurt, gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten