3 maart

Lopend door de winkelstraat van mijn stad S passeer ik langs de Evangelische kerk. Een redelijk discreet huis in de rij, geen torens of gebrandschilderde ramen. Wel een groot raam aan de straatkant, waar altijd wel een of andere opbeurende boodschap vertoond wordt. Vandaag is het een groen-blauw landschap, tonende een weg die splitst naar links en naar rechts. Het blauw is de lucht, het groen het gras.

Op de splitsing staat een figuurtje dat zich twijfelend in de haren krabt. Welke kant moet hij uit? De keuze is duidelijk genoeg. Er staat een wegwijzer naar rechts, zeggende: HEMELSTEEG, Jezus is de weg. De linkerwijzer zegt: HELLAAN, en eronder: Rue de plezier. Dat vind ik grappig. Ik heb zelf ooit een jaar of drie in een Hellestraat gewoond. Die liep naar de Nederlandse grens, een paar honderd meter verderop. In de mate dat daar plezier was, was het toch niet bovengemiddeld.

Ook grappig is het Frans van onze evangelische vrienden - toch wel een verbeterpuntje. En het hardnekkige cliché in bepaalde kringen dat links fout is en rechts goed. Kennelijk ook voor wie Jezus de beste weg vindt. Daar hoor ik niet bij. Ik herstel nog altijd van de overdosis Jezus die mij in mijn schooltijd is toegediend. Dan liever een straatje van plezier. Linksaf, niet gelaten. 

Klik om te vergroten