24 april

Komende donderdag doen alle redelijke mensen in Engeland er goed aan een diepe kuil te graven en daar in te gaan zitten wachten tot het zaterdag is. Het is de enige manier om te ontsnappen aan de royal wedding die op vrijdag alles wat een normaal bestaan ook maar benadert onmogelijk zal maken. 

Ze zullen weer menig blikje mijters, beremutsen of ondraaglijke hoeden dragende nutters opentrekken daar over het water, hele kratten met protserige linten, tinnen sabels en lila handschoenen opgetutte schertsfiguren uit de kast halen, te voet en te paard, over rode lopers of opgeblonken straatstenen voortschuifelend voor het oog van de wereld en van de plaatselijke commoners, die voor één keer weer voor de zoveelste keer even zullen vergeten hoe belachelijk ze de monarchie wel vinden, want misschien komen ze in beeld, al zwaaiend met een patriottisch vlaggetje, al kwijlend in slow-mo van The Firm en hun slippendragers, hansworsten en bordpapieren stoethaspels, onder wie onze eigen bebaarde kroonprins en zijn altijd pas gewassen gemalin. 

Wij Belgen hebben aan zulk vertoon geen boodschap, bij ons gaat het om het behoud van ons land zelve, niet van het handjevol aangewaaide parvenu's dat er zich dankzij een uitschuiver in de grondwet de duurste plek heeft toegeëigend. Veel redelijke mensen in België zitten al maanden in een diepe kuil, hun ogen en oren toegeknepen, zo node horen of zien zij nog maar een schaduw of een echo van de zelfbenoemde staatshervormers en regeringsvormers, de raddraaiers, de rattenvangers, de schamateurs en charlatans, de alleen zichzelf en hun klaverjassenclub vertegenwoordigende steltenlopers die nu al bijna vier jaar het ooit zo aandoenlijke landje verzieken. Royal wedding my foot. Philippe Gilbert for President!

18 april

Zal ik hem nu kopen, of wacht ik nog een jaartje? De Profoon PM 692 van Aldi, voor 59,99 €. Met GROTE verlichte toetsen, GROTE cijfer- en letterweergave, EENVOUDIGE bediening en LUID belvolume. Er zit ook een ingebouwde ZAKLAMP in, voor als ik bij nacht de lichtknop naar de keldertrap niet zo goed meer kan vinden. Mocht ik alsnog van de trap naar beneden donderen, dan redt mij de ALARMKNOP met sms-functie. De kleinkindjes komen OPA weer naar boven helpen. Het gaat wel, kindjes, het gaat wel. 

16 april

Hoe zal het zijn over een jaar of twintig, veertig, zeventig? Wie herinnert zich het octopusakkoord? Het interview van VT4 (VT wie?) met een losgeslagen sinterklaas in ballingschap? De collectieve orgie van publiek beleden verontwaardiging daarover: ik ben kwaad (verbouwereerd, verbijsterd, beschaamd), ik ben verbolgen, ik ben geschokt (overrompeld, onthutst), ik ben misselijk, ik ben kotsmisselijk, c'est dégoutant (grotesk, respectloos, schandalig), is dat genoeg zo? 

Wie of waar was ook weer Khaddafi? Gbagbo? Ouattara? Fukushima? Hiroshima? De waan van de dag is voor vandaag wel goed geweest. 

Morgen ruim ik mijn zolder op, wie weet ligt daar op de bodem van een koffer een krant uit pakweg 1953, zeg maar De Standaard met AVV-VVK op de voorpagina, en alles wat daarin te lezen valt is vergeten geschiedenis, neem nu de Watersnood, een soort tsunami. 

Waar praatte mijn opa over met zijn vrienden op zondagochtend na de mis in Café du Commerce? Wie herinnert zich mij in 2081, en hoe hoog staat het water van de zee? Is er nog olie? Zijn er nog bits en bytes? Windmolens? Zijn er nog bisschoppen? Vandaag geen nieuws Yvonne, merci. Morgen ook niet. 

4 april

Ouderen. Wat een hatelijk woord. Hoe oud zijn ouderen? Hoeveel ouder dan oud? Laatst las ik iets over dwaalouderen. Het was dat stukje over een bejaardentehuis waar ze een nep-bushokje bij de ingang hadden neergepoot. 'Dwalende demente ouderen' die uit het tehuis weglopen (wie zou dat niet?) gaan er niets vermoedend op de bus zitten wachten. Daar kunnen ze dan opgepakt worden en weer naar binnen geleid. Hoe slim van dat tehuis. Wat een creatieve oplossing. En hoe gevat van de journalist om van iets onuitspreekbaars als 'dwalende demente ouderen' een hapklaar nieuw woordje te smeden. Wat leest dat weer lekker weg. 

30 maart

 

Soms zit je thuis of ergens elders iets of niets te doen, en dan hoor je een sirene.

Vaak, eigenlijk. Je wilt de sirene niet horen, je geeft er ook geen aandacht aan, weer een sirene, maar je hoort ze wel. Je weet zelfs of het de brandweer is (pa-poe-pa-poe) of de politie of een ambulance (woeiwoeiwoeiwoei). Zo is het ook met die Justin Bieber. 

Ik wil van dat mannetje niets weten, ik wil hem horen noch zien. Maar omdat ik nu eenmaal kranten lees, en af en toe tv kijk, of naar de radio luister en op het internet rondloop, kom ik hem altijd maar tegen. 

En alhoewel ik echt nièts van die Bieber wil weten, weet ik ondertussen dat hij Canadees is, en zeventien jaar oud, en dat hij zijn haar soms anders doet, en dat hij vandaag in Antwerpen is. Ik weet zelfs dat hij zingt. Dat hij volgens sommigen een keimooi kapsel heeft, volgens anderen een keimooie stem. 

Ik weet zelfs hoe die Bieber eruit ziet: als een jongetje van zeventien die keihard zijn best doet om er dertien uit te zien. Zoals K3, mutatis mutandis. 

Zoiets heet nu een hype, en als ze echt groot wordt, een megahype. Zelf vind ik megahypes maar niks, sinds iemand laatst tegen me over zijn externe harde schijf stond op te scheppen. Anderhalve terabyte, zei hij. Het zijn losers die nog in mega spreken. Maar het ging over die Bieber. Of eigenlijk liever niet. 

23 maart

Op de vrt-nieuwswebsite zie ik een filmpje over Le Soir in het Nederlands. De gazet wil met de Vlamingen in gesprek gaan. Is dat een goed idee? De vrt zoekt het uit in de 'Brusselse rand'. De een vindt van wel, de ander van niet. Maar wat vinden de kenners? Als bij toeval komt Eric Van Rompuy de krantenwinkel binnen. Zelf een randbewoner, zegt de commentaarstem. Een rake typering if ever there was one. 'Ze begrijpen niets van onze psychologie', verklaart de kleine Van Rompuy. 

Wacht even. 'Ze' zijn vast de mensen van Le Soir, Béatrice Delvaux en zo. Maar wiens psychologie is de 'onze'? De mijne, zal Eric bedoeld hebben. Dat ze die bij Le Soir niet begrijpen, dat is te begrijpen. Het zou wel aardig zijn als deze randVan Rompuy verder elk van ons zijn eigen psychologie zou gunnen. Wat Le Soir ervan vindt, dat zullen we zelf wel zien. 

21 maart

De onmogelijkheid van het communiceren. Blijven proberen, natuurlijk, maar lukken doet het nooit. Niet nodig te zeggen: 'Tiens, bij mij is dat ook zo', het is bij iedereen zo.

André lukt het ook niet. André is de vader van Paultje en de man van Michèle. Samen bevolken ze het verhaal 'In de schaduw van de kapotte boten' van Hugo Claus.

André en Paultje halen Michèle af op de luchthaven van Milaan na haar vakantie in San Giorgio, 'waar twaalf Belgische families woonden, elk huis in natuursteen, met terras'. Odile was daar ook, tante Odile voor Paultje. 'Odile, zei Michèle, is mij zwaar tegengevallen. Want als je 't analyseert heeft ze bitter weinig te vertellen.'

'Jongens,' zegt Michèle in de auto, 'ik wil niet naar huis. Ik wil gefêteerd worden, capito?'

In De Oude Klok dan maar, 'een hoeve in Henegouwse stijl tussen cipressen en BMW's.' Aan de tafel naast hen zit 'een roodaangelopen zware Westvlaming te huilen en zijn ogen te betten met een servet vol tomatenvlekken'.

Een memorabel gesprek, daar in De Oude Klok, bijzonder het lezen waard. Maar wat André zegt, of Paultje, of Michèle, of Odile aan de telefoon, het is zeer de vraag of iemand het hoort, of wat ze precies horen, en of ze eigenlijk luisteren.

'Wat ik ook zeg, ik lijk wel te bedelen. Ze begrijpen niet wat ik zeg, omdat ik niet kan zeggen wat ik zeg. Ik spreek blijkbaar een andere taal, een oude versleten taal die zonder dat ik erop gelet heb, al lang verdwenen is.'

Hugo Claus, Verhalen (De Bezige Bij, 1999). 

15 maart

Vandaag mijn krant gelezen in Den Engel, de moeder van alle cafés. De bezoekers zaten als altijd netjes in het rond met hun rug tegen de muur, het café en elkaar aankijkend. Tegen de achterwand stond de tv aan, waarop de slottijdrit van Tirreno-Adriatico te zien was. Zonder klank, maar met onderschriften.

Zo kon ik zien dat de verslaggevers zich zaten te vervelen, tijdritten zijn saai, en dat ze dan maar een boom opzetten over Jean-Pierre Monseré. Jempi, wij zegden vroeger Pirre. Ik zie hem nog door de Ooststraat flaneren op zijn fiets, zijn petje onveranderd achterstevoor met de klep naar boven. 

Ondertussen is het een grote zegen dat de klank van de tv afstaat, alleen van het idee dat het Michel Wuyts zou kunnen zijn krijg ik acute maagkrampen (hij is het niet). Iemand mag dan veel over het koersen weten, dat is geen excuus om als een beschonken dorpspoëet uren achter elkaar de grootste zevers uit te kramen. Vorig jaar hoorde ik hem in de Tour bezig over 'het dorpje Mende'. Het is maar goed dat ze dat in Mende niet gehoord hebben, en als ze het toch gehoord hebben, dat ze het dan niet verstonden.

Die Wuyts duikt ook op in de VRT-serie De Ronde, maar daar stoort hij minder, dat doet De Ronde zelf wel. Vijf afleveringen heb ik intussen gezien, en als je alle coureurs en volgwagens en toeschouwers met vlaggetjes weglaat, blijven er alleen vijfendertig haken en ogen van een verhaal over, van wild variërende waarschijnlijkheid, die ooit misschien wel eens op hun plaats zullen vallen, als iedereen het kijken al lang heeft opgegeven.

Van Den Engel steek ik de Grote Markt over naar de Hoogstraat, en daar op de hoek, nogal hoog, hangt een straatnaamplaatje: 'Hoog S - R Haute'. Een tweetalig straatnaamplaatje op een paar passen van het Antwerpse stadhuis! Als dat geen hoogdringende reden is voor een vraag in het Vlaams Parlement, zitten die N-VA'ers daar te slapen? 

 

25 februari

Hondenbiscuits, tot daar. Een mooi woord kun je 't niet noemen. Maar misschien ligt dat aan mij. Ik vind niet zoveel woorden mooi die met honden beginnen. Hondenhok, hondenbaan, hondenleven. Hondenweer, hondentrouw, hondenbrok. Hondenpoep, hondenpoepschepje. Eerlijk gezegd vind ik honden zelf ook niet zo'n prachtig woord. Maar soit, het kan ermee door. 

Kauwkluiven niet. Kauwkluiven kan er niet mee door. Ik zag het vandaag voor 't eerst in het foldertje van Aldi. 'Kauwkluiven voor honden' stond er, met een foto van verschillende plastic zakjes vol vieze glimmende bruine dingen in de vorm van een botje. Daar moeten de honden op kauwen, als hun biscuits op zijn.

Als het woord niet misselijk maakt, zal de foto het wel doen. Als de foto het niet doet, zal de uitleg erbij het wel doen: '100% zuivere gedroogde en geperste buffelhuid. Reinigt en onderhoudt het gebit.' Naar de geur van de kauwkluiven kunnen we alleen maar raden, daar zegt de folder niets over. Dat is dan toch weer kies van Aldi.

22 februari

Reynders toetst 'vrijblijvend' pistes af voor B-H-V, 
kopt De Morgen links onder op pagina vier.

Hoe gaat dat, pistes aftoetsen?

'Informateur Didier Reynders (MR) toetste gisteren voor het eerst enkele pistes af bij de partijvoorzitters van Open Vld, Groen!, Ecolo, sp.a en cdH voor de splitsing van B-H-V.'

Het is voor Reynders ook de eerste keer dat hij het doet, zegt het stukje.

'Over B-H-V legde hij wel wat pistes op tafel', staat er wat verder. (Hij legt pistes op tafel!) 'Maar hij houdt het erg vrijblijvend. Hij toetst allerlei pistes af, maar weigert om ook maar een woord op papier te zetten', zegt een van zijn gesprekspartners.

'Wat hij mondeling aftoetste, was volgens een partijvoorzitter wel behoorlijk concreet'.

Zo moeilijk is het niet. Reynders legt allerlei pistes op tafel en toetst ze er dan af. Hoe hij dat doet? Vrijblijvend en niet op papier, maar mondeling wel behoorlijk concreet.

Wat zijn dat eigenlijk, pistes?

20 februari

 
'Een staatshervorming heeft geen eindpunt. (...) Op termijn komt er sowieso een ontdubbeling van dit land in twee aparte landen', zegt een alomtegenwoordige nationalistische politicus in De zevende dag, nog maar eens.
Twee landen? Welke landen? Hoezo, sowieso? 
Marlboro Man: roken is gezond. Il faut mentir, non pas timidement, non pas pour un temps, mais hardiment et toujours (Voltaire). 
 

19 februari

"You shouldn't really use Wikipedia as the sole source for anything, ever. You shouldn't use anything as the sole source for anything, in my view." Je mag Wikipedia nooit gebruiken als enige bron voor wat dan ook. Je mag niets ooit gebruiken als enige bron.

De view is van Jimmy Wales, de oprichter zelf van Wikipedia, waar ik wel eens te rade ga als ik iets wil weten. Ik hoor het hem graag zeggen. Het is zijn antwoord op de kritiek dat er in Wikipedia nogal wat onzin staat. Dat krijg je als iedereen mee mag schrijven. Grapjassen vermelden het overlijdensjaar van iemand die nog leeft (het overkwam Edward Kennedy), politici laten hun biografie opsmukken als er verkiezingen naderen. Wales zelf stond lange tijd vermeld met een foute geboortedatum. Ze hadden die uit de Encyclopaedia Britannica, zegt hij, en de Britannica had het fout.

De anything uit Wales' uitspraak kan even goed anybody zijn - geloof nooit wat iemand je zegt, ever. Dat weet elke journalist: een bericht is pas betrouwbaar als het door ten minste twee onafhankelijke bronnen bevestigd wordt. Dus: geloof niets wat iemand je zegt, voor je het nog van ten minste twee andere mensen gehoord hebt, die elkaar niet kennen. Dan nog is de kans groot dat je onafhankelijke bronnen hun informatie uit dezelfde Dag Allemaal hebben, of Het Laatste Nieuws.

Hoe waar allemaal. Maar in het vuur van een tooggesprek, en die andere vent blijft maar uitpakken, en wat die allemaal wèèt! Dan wil ik ook wel eens terugslaan met iets uit mijn gazet dat ik ook maar half gelezen heb, ik weet niet goed meer wanneer, mijn gade was iets aan 't vertellen over de kleinkindjes en op de radio zong Linda Ronstadt, en had die journalist van mijn gazet wel twee onafhankelijke bronnen gezocht (en gevonden) voor wat hij daar schreef, en wat schreef hij eigenlijk ook juist weer? En zou die andere vent aan de toog mij nu geloven? 
 

13 februari

Wat rondlopend door het internet bots ik vandaag op het woord tuigdorpen.

Het komt van G.Wilders, sterkhouder van rechts-rechts Nederland. Een tuigdorp is een dorp voor tuig. 'Zet al het schorremorrie bij elkaar' is het meest terugkerende Wilderscitaat in de kranten die het fenomeen rapporteren, zoals bij ons ook De Standaard en Het Belang van Limburg. 

Hardnekkige wetsovertreders ('overlastplegers', 'asociale veelplegers') moeten in afwachting van hun strafzaak samen in wooncontainers worden weggestopt, buiten de steden. Ook als hun gevangenisstraf uitgezeten is, moeten ze weer naar het dorp. Ze blijven daar tot ze ten minste een jaar gewerkt of gestudeerd hebben. Zijn ze minderjarig, dan moet de familie mee naar het tuigdorp verhuizen. 

De Skaeve Huse komen uit Denemarken en bestaan ook al in Nederland, maar Wilders wil er zijn geheel eigen scheve draai aan geven, en heeft de doelgroep en de woordkeus vast wat naar zijn hand gezet: tuig, schorremorrie.  

Ik lees de eerste zes reacties op de website van Het Belang. Ze zijn alle zes onverdeeld lovend. 'Groot gelijk man', lees ik, en 'Groot gelijk meneer Wilders', en 'Goed zo Geert' en 'Go for it, Wilders!'

'Als ze dat niet aanvaarden, moeten ze maar niet naar hier komen', shrijft een lezer, die er gemakshalve (en mogelijk ook terecht) van uitgaat dat Wilders met 'tuig' vooral zoniet uitsluitend van elders afkomstige Nederlanders bedoelt. 

Aan bepaalde vergelijkingen valt moeilijk te ontkomen, zoals in de cartoon van Adriaan Soeterbroek op de VARA-weblog Joop.nl,  maar die noemt Wilders dan weer 'walgelijk' en 'ziekelijk'.

Toch denk ik dat hij het binnenskamers allemaal prachtig vindt: bot in de bek, lekker stoken, op tijd zelf het slachtoffer uithangen. Daar worden Wildersachtigen altijd beter van.

Adriaan Soeterbroek in Joop.nl

7 februari

Gezien: Rundskop, film noir in de ware zin, in een hard, lelijk, grijs-bruin-zwart decor waar de betere Belgische filmmakers een patent op hebben. Geen echte kleuren in Rundskop, of het zouden de rode lichtjes moeten zijn op de Chaussée d'Amour, maar ook die zitten weg achter Haspengouwse nevel. Bloedrood alleen als er echt bloed vloeit, tussen de benen van Christus aan zijn kruis, of uit de mond van kleine Jacky. Zo'n film die over iets gaat, die niet plakt van de kleffe kalenderplaatjes, waar wel iemand vermoord wordt, maar buiten beeld, en daar gaat het niet over. Waarin de acteurs voor een keer eens geen veredeld Antwerps praten, maar eerlijk Sintrùins of Kusts, en alleen als het nodig is, en dat is niet zo veel. Een film die begint met de moraal: gekloeët zé dzj' àltèèt. En kópt oer bèèn én ne bàànwienkel.*

(*Sint-Truidense aangepaste spelling, Sintrùinse Diksjònèèr, 't Neigemènneke, 1995).

6 februari

 

'Eén op de tien tieners verkiest communiceren via een sociaalnetwerksite boven reallifecommunicatie'. Mijn krant citeert een onderzoek van de Universiteit Antwerpen.

Communiceren via een sociaalnetwerksite, dat versta ik. Facebook en zo, Twitter. Ik heb dat nog nooit van dichtbij gezien, en zo is het goed, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Janneke is gisteren wezen zwemmen met Mieke, zie fotootje, het was weer keigezellig. Meer problemen heb ik met die andere negen tieners die zweren bij reallifecommunicatie. Vast weer een nieuwe trend, erg populair ook nog, en dit keer heb ik hem helemaal gemist. Wat is daar voor nodig? Een real life? Heb ik dat? Mogelijk niet. 'Get a life', hoor je wel eens. Misschien moet ik dat eerst maar eens doen.