8 januari

 ‘O, u bedoelt dat ik de dingen twee keer zeg. (lacht) Nee, dat gebeurt niet bewust. Dat is een bug in mijn systeem.'

Frank Vandenbroucke in De Standaard. Ik lees dat, en ik (lach) ook. Want ik ken dat. Ik heb die ook in mijn systeem, die bug.

- Kun je eens komen? 

- Ik kom. Ik kom. 

- Is de zijdeur op slot?

- Ja, ik heb ze net op slot gedaan. Ze is op slot.

Waar raap je zo'n bug op? Misschien wel op school. Ik bedoel: als lesgever. Je wilt alles uitleggen. En je gaat er, vaak terecht, van uit dat niet iedereen meteen mee is. Dus je zegt het nog eens. Repetitio iuvat en zo. Voor je het weet, is de herhaaldrang chronisch geworden.

Je zou denken: het gaat wel weg als ik stop met lesgeven. Bijvoorbeeld, in mijn geval, als ik op rust ga. Of in Vandenbrouckes geval: als ik weer minister word. Maar zo werkt het niet, integendeel.

- Je klinkt weer als een schoolmeester. Dat had je zo niet toen je nog les gaf.

Dat klopt. Ik deed het voor mijn studenten. Maar toen waren die plots weg, dan deed ik het maar thuis.

- Doe.

- Hoe, doe? 

- Dan doe ik het maar thuis.

Het is geen herhaling, het is een correctie. Een correctie.