25 juli

T’Arrête, canaille! Viens ici! Canaille is de hond die mij aanblaft als ik probeer uit het water te stappen. Hij loopt daar wat rond op de oever en ambeteert de mensen. Dat kun je niet doen: n’embête pas les gens is in Frankrijk de eerste en de laatste gedragsregel. Mensen die hun hond Canaille noemen hebben mijn volle sympathie. Zij getuigen van veel inzicht in de aard van het beest. Wat mij betreft mogen morgen alle honden zo heten. Dan kunnen we dat woord ‘hond’ meteen ook afschaffen.

19 juli

Uitgelezen: Vreemd land, van Jhumpa Lahiri, een vertaling uit het Engels (Unaccustomed Earth). Acht verhalen over moeizame relaties, tussen vaders en kinderen (de vaders zijn afstandelijk of afwezig), tussen broers en zussen, moeders en dochters, stiefmoeders en -zonen, geliefden en verloofden, echt- en huisgenoten, vaderlanden en eetgewoontes. Er wordt flink wat heen en weer gemigreerd tussen Calcutta en Cambridge, Massachusetts. Er wordt volop gestudeerd en gedoctoreerd, gedoceerd en gepromoveerd.
In weemoed en ongrijpbaarheid, verlangen en onvermogen gedrenkte verhalen, op vele plaatsen jammerlijk afgeremd door Jhumpa Lahiri’s ijver om het allemaal erg juist te hebben. Als Hema inkopen doet voor het avondeten, dan in een alimentari aan de Via dei Giubbonari in Rome, en wat zit er in haar tas? Een krop sla, een pak spaghetti, en champignons en room voor de saus. Gaat het kleintje uit het bad, dan moet eerst de rubber stop uit het afvoergat van ‘de van klauwpoten voorziene badkuip’.

(Met dank aan M)

16 juli

Via lata gradior
more iuventutis,
inplicor et vitiis,
immemor vertutis,
voluptatis avidus
magis quam salutis;
mortuus in anima,
curam gero cutis*.

In een vroeger leven heb ik nog zes jaar lang Latijn geleerd. Veel blijft daar niet van over. Het weinige dat ik nog ken komt niet uit die lessen, maar uit de katholieke liturgie. Het is wat echte latinisten geringschattend kerklatijn noemen. Daar had je geen school voor nodig: het werd met de moedermelk der heilige Roomse kerk toegediend. Maar gisteren zat ik op het plein voor de kathedraal van de goede stad Mende naast het standbeeld van paus Urbanus V te luisteren naar de Carmina Burana, en daar bleek dat ik hele flarden van dat zeer onkerkelijke Latijn nog gewoon mee kon zingen. Dat kwam omdat ik die carmina in mijn schooltijd ook nog gezongen heb, ik geloof als alt, in het koor van mijn katholieke college. Dat een goed deel van de liedjes zich vrolijk maakt over de kerk en haar moraal (en haar personeel), en veeleer de liefde en de drank bejubelt, werd er mij indertijd niet bij verteld.

*Mijn pad is breed / zoals dat gaat als je jong bent / ik laat me gaan in mijn ondeugd / de deugd vergeet ik / meer wenkt mij de wellust dan het zieleheil / mijn ziel is dood / alleen mijn vel beroert mij.

(Gelukkig was er een Franse vertaling in de concertbrochure.)

10 juli

Waarom laten mensen hun zuur gebouwde en vaak niet afbetaalde woning met dubbel glas en zonneranda in de steek om in een tent of een rollende keet te gaan hokken op een wei in het buitenland? Campingbewoners zijn zeer talrijk in deze tijd van het jaar, en een enkele keer wil iemand wel eens op ze neerkijken. De fijne nuance tussen een nette reiziger in een gerieflijke caravan en een gure zwerver in een slonzige woonwagen ontgaat nogal wat waarnemers, die zelf hun vakantie liever op hotel doorbrengen. Het ene hotel is het andere niet, natuurlijk, maar er ligt wel een matje op de vloer, en er is personeel waar men als dat zo uitkomt al eens pissig tegen mag doen. Als het er echt om gaat kan overigens niemand van zo hoog op vakantiegangers neerkijken als de autochtone horeca zelf.

7 juli

(Foto: De kleur groen)

Ik haal hem uit het doosje en installeer meteen de twee bijgeleverde AA-batterijtjes. Dan pak ik de gebruiksaanwijzing, maar zie: nog voor ik die opengevouwen heb, heeft hij alles zelf gedaan, de réveil radioguidé die mijn gade bij Lidl heeft aangeschaft (voor 5,99 €). Het is een door een zender gestuurde wekker die naast datum en tijd ook de temperatuur weergeeft, in Celsius en Fahrenheit. Mijn gade weet graag hoe laat, maar vooral hoe warm het is. (Het is 24.7°C of 76.5°F). Radioguidé wil dus zeggen dat de wekker zichzelf aanzet, en meteen de juiste tijd en datum laat zien. 6-7 staat er: we zijn zes juli. Of bedoelt hij zeven juni? Wellicht niet. Als de tijd klopt (het is 14:24 uur), dan de datum vast ook.
Datums zijn niet meer wat ze waren. Mijn goeie overbuur bijvoorbeeld verjaart op elf september. De elfde van de negende maand is dat, of 11-9. Tenminste, zo was dat. Nu zijn er die zijn verjaardag twee maanden op willen schuiven, naar november. De negende, om precies te zijn. Hij moet vieren op 9-11. Vroeger was dat al bij al een gewone dag, al durfde mijn buur op z’n verjaardag zijn voortuintje wel eens in een terrasje ombouwen en met z’n gabbers een jazzconcert weggeven op z’n balkon. Dat is niet langer gepast: op nine eleven,
zo beweert menig cafébezoeker, is de wereld veranderd. Dat zal wel. Op eleven eleven ook. Mijn verjaardag zou zelfs van hartje zomer naar zeven december moeten verhuizen. Na het vertrek van Sinterklaas, zowat de triestigste dag van het jaar.

(Met dank aan G voor de goede zorgen)

25 juni

Gisteren op de overdekte markt van Sarlat-la-Canéda verrukt staan kijken naar de talloze varianten van droge worst die ze hier in le Périgord Noir zo al te koop hebben. Geen ingrediënt zo gek of ze draaien het erin: van as tot look tot Tomme-kaas tot sjalotjes tot ansjovis. Nog meer was ik onder de indruk van de markt zelf: die is ondergebracht in de restanten van de afgedankte kerk Sainte Marie, die aldus een nieuwe en misschien wel nuttigere bestemming heeft gekregen. Saucissonerie de la Halle staat er te lezen, niet Ora pro nobis. Le Périgord is overigens meer een plek van grotten en spelonken dan van kerken. De sporen van de Cro-Magnonmens zijn overal prominent aanwezig. Deze lieden schilderden nog kunstige paarden en bizons op de holwanden. Pas veel, veel later werd overgeschakeld op Rochus met hond of Antonius met varken.

20 juni

Slecht nieuws over mijn computer: in het onbeduidende dorpje Médis in het departement Charente Maritime heeft de harde schijf het begeven. Dat was althans de diagnose van PC.Com in Saujon, rue Carnot 17, Galerie Carnot 6. ‘Tu peux faire une croix dessus’, is wat de jonge gast geloof ik zei. Hij heeft mij geholpen met een maagdelijk blanke tweedehandse schijf, die weliswaar maar half zo groot is als de vorige en bij momenten nogal lawaai maakt. Maar goed, ik ben tevreden. Ik behelp mij nu met een mengeling van Engelse en Franse instructies. Zo moet ik, als ik de woorden van mijn stukje wil tellen, naar Outils, en daar weer naar Statistiques. Ik krijg vragen als: Are you sure you want to delete the folder Mes fichiers reçus? Het klavier, dat plots allemaal q’s maakte telkens als ik op a tikte, heb ik na enig zoeken zelf weer omgebouwd, een prestatie waar ik toch wel een klein beetje trots op ben. Over de rekening van PC.Com wil ik het even niet hebben.

Nu bijna een maand leef ik in zo goed als volstrekte radiostilte. Ik bel wel eens naar huis, natuurlijk, maar mijn kinderen zijn zo verstandig mij niet met de faits divers van het thuisland te vervelen. Leeft onze vorst Albert II nog? Mag Tom Boonen meedoen aan de Tour? Zijn er weer grote hagelstenen gevallen in het Waasland? Ik heb er het raden naar, en zo is het goed.

18 juni

Aan ’t herlezen: twee van Midas Dekkers’ bundels stukjes over dieren. De mol en de baviaan en De kip en de pinguïn. Dieren moet je ruim begrijpen. Naast de wesp, de muskusrat en de giraf kom je minder reguliere beesten tegen zoals het dronken zwijn aan, de sportvis, het proefkonijn, het lelijke eendje, de paashaas of la vache qui rit. Ook verdacht veel op mensen lijkende dieren als het oude mannetje, de neger, de vrouw en Ollie B. Bommel. In zo’n bonte reeks kan ook de god niet ontbreken. Die god blijkt een mens te zijn die een hond heeft. Dat kan mij niet verwonderen. De hond heet Tinus en verheerlijkt zijn Here en weldoener bij dag en bij nacht, al blaffend. Dat vindt god goed, natuurlijk. Maar niet zijn vrouw Maria, die iedereen Rie noemt. ‘Kan dat beest nooit eens even zijn bek houden?’ vraagt Rie. ‘Van mij hoeft dat allemaal niet zo’. Op het eind rijdt god met Tinus naar het bos en bindt hem met een touw aan een boom vast. ‘Het spijt me, ouwe jongen’, zegt god. ‘Rie kan er niet meer tegen’. Typisch god is dat. Typisch hond ook.

10 juni

'C'est général', zeggen de Fransen. Het giet al een paar dagen en nog knap koud ook. Dan troosten ze elkaar: elders is 't niet beter. Geen grotere geruststelling dan te weten dat de rest ook in de merde zit. Dat zullen we ook maar zeggen over de trieste score van mijn rode vrienden in de Vlaamse verkiezingen. Ne t' en fais pas, Caroline. C'est général. Ook hier in Frankrijk, waar alleman kankert over Sarkozy, zakken de socialisten diep weg in de Europese verkiezingen. De vier stemmers op tien die wel de moeite deden om buiten te komen waren de rode dageraad niet genegen. In Duitsland evenmin. C'est général.
Ook général, gelukkig, is het succes van mijn groene vrienden. Daniel Cohn-Bendit triomfeert, zo ook Jean-Michel Javaux. Mieke Vogels? Ze doet het niet slecht, maar van een triomf mogen we niet spreken. Die is voor de flamingants réunis van B. De Wever. Over enkele maanden worden ook de laatste rood-witte verkeerslichten zwart en geel geverfd en is de wederopstanding van ons volk een feit. De weerkaart van Frank Deboosere wordt eindelijk afgeknipt op de taalgrens (let op het stukje Voeren). Voor de weersverwachting in Henegouwen moet je naar de Wereldomroep. Die heet toch al Radio Vlaanderen.

24 mei

Heel af en toe in mijn tuin roep ik mijn gade en mijn kinderen en kleinkindjes bij elkaar voor een groepsfoto. Het is druk en gezellig en de zon schijnt, en mijn zoon die doubleert als fotograaf rent naar zijn plekje voor de zelfontspanner afgaat.

Zo'n foto laat ik lang liggen, als wijn. Ik loop er niet mee rond, behoed hem voor schokken. Vele jaren later, als de kleintjes groot zijn, kunnen ze hun kindjes aanwijzen wie opa is. 'Opa is daar toch, mama?' 'Mijn opa, kindje', kunnen ze dan zeggen.

21 mei

In de reeks in te lijsten, op te hangen en voor het nageslacht te bewaren zinnen:

Ook de langgestraften staan in de etalage.

Het gebruik van de aanhalingstekens (toe ervoor, weer open erna) laat vermoeden dat de zin van Sue Somers komt, die het stukje schreef in De Morgen van 20 mei, en niet van Leo De Bock, woorvoerder van justitieminister Stefaan De Clerck. Toegegeven, De Morgen was de dag ervoor niet verschenen, door een stakingsactie van het personeel. Mogelijk was Sue Somers nog wat aangeslagen. Haar stuk ging over de mogelijke verhuis van Belgische gevangenen naar Nederlandse cellen. België heeft gevangenen te veel en cellen te kort, de Nederlanders hebben cellen te veel en gevangenen te kort. Prima no-nonsensebeleid van De Clerck, laten we dat maar eens toegeven. Maar 'langgestraften in de etalage', mijn klomp barst.

Anderlecht-Standard is op dit eigenste moment in volle voortgang. Wie moet ik aanhangen? Anderlecht is geen optie. Standard dus, ook al weet ik dat de heer Y. Leterme uit Ieper dan even mijn bondgenoot is. Zou deze heer Leterme zich, beter dan het Luikse rouge-et-blanc, niet hullen in het rood-wit van KVK Ieper, een Vlaamse club die ongetwijfeld goed bestuurd wordt en dit jaar toch ook naar derde klasse promoveert?

12 mei

De Vlamingen klagen weer. Als ze niet hard aan 't werken zijn, zijn ze aan 't klagen. Ze zijn daar goed in. Ze worden daar stilaan bekend voor. Nu zijn 't de wegenwerken weer. De Vlamingen zijn even gestopt met klagen over de staat van hun wegennet. Een adempauze, zo blijkt. Want nu vinden ze dat er te veel aan de wegen wordt gewerkt. Dat geeft oponthoud. Een hard werkende Vlaming ophouden!

Zelfde liedje met de treinen: die zijn niet stipt. Duizenden potentieel hard werkende Vlamingen (mogelijk ook een paar Walen) staan op perrons te wachten. Tienduizenden uren productie (en consumptie) down the drain. Wie doet daar eens wat aan? De NMBS, wie anders, is vast met een mediacampagne gestart om de mensen af te raden om voor de trein te springen. De cursivering is van mij, de woorden komen uit Het Belang van Limburg van 5 mei. Naar het schijnt staat de trein in België per dag twee uur stil door een zelfmoord of een poging tot zelfmoord.

Ook uit Het Belang de volgende alinea:

'De zelfmoordpogingen deden het financieel verlies bij de NMBS in 2007 oplopen tot 295.000 euro. Die schade wordt in eerste instantie verhaald op de familiale verzekering van de zelfdoder. Als die niet aanwezig is zullen de financiële middelen van de persoon die zelfmoord pleegde worden aangesproken. In laatste instantie zal de familie van de persoon opdraaien voor de kosten.'

Vlamingen kunnen dan graag klagen, ze weten gelukkig ook wreed goed van aanpakken.

8 mei

Ik zit bij de huisarts, hij kijkt naar de resulaten van de bloedtests. 'Het ziet er goed uit', zegt de arts. 'Alleen te weinig ijzer. Ik zal je iets geven. Innemen op de nuchtere maag. Niet schrikken als de stoelgang er wat zwart uit ziet'.

Ik zit bij de oogarts, zij wil wat foto's van mijn ogen maken. 'We gaan wat contraststof in je bloed doen', zegt ze. 'Niet schrikken als je urine wat fluo kleurt'.

Dat noem ik creatieve geneeskunde. De ziekteverzekering betaalt mee. Waarom ook niet het Ministerie van Cultuur?

'Gekochte kartoffeln', staat er op het zakje. Ja dat zal wel. In Aldi, voor een euro of zo. Al mijn kartoffeln, als ik ze niet van iemand krijg, zijn gekocht. Die hier moet ik niet schillen, en na vijf minuten microgolf mag ik ze opeten. So what? What's next? Gekochte américain préparé?

5 mei

Gelezen in de krant vandaag: bemoedigend zowel als ontmoedigend nieuws.

Bemoedigend: LDD-Kamerlid DV loopt over naar Vld. Dedecker verliest een zak geld.

Ontmoedigend: Kamerlid DV loopt terug. Dedecker wint een zak geld.

Ontmoedigend: In de toiletten van La Famille Heureuse in Verviers is een twee tot vier dagen oude zuigeling gevonden.

Bemoedigend: De vrouw die het kind daar (misschien) neerlegde lijkt 'zich er ook van vergewist te hebben dat ze het kind niet op een onveilige plek achterliet'.

Ontmoedigend: De inwoners van het door toeristen geliefde Carrbridge in de Schotse Highlands willen dat de BBC in zijn weerberichten van hun gezegende 'microklimaat' melding maakt.

Bemoedigend: De BBC vertikt het.

Ontmoedigend: 'Kwart van Vlaamse jongens is superconservatief'.

Bemoedigend: De overige driekwart is dat blijkbaar (nog) niet.

Ontmoedigend: De WGO heeft al 1003 positieve gevallen van varkensgriep geteld.

Bemoedigend: Volgend directeur Margaret Chan is er 'geen aanwijzing dat we op een situatie vergelijkbaar met die van 1918 afstevenen'. Toen maakte de Spaanse griep 10 à 20 miljoen slachtoffers.

Zeer ontmoedigend: als de griep echt erg is (en al een tijdje voorbij), tellen ze in mijn gazet niet meer per één (of per duizend), maar meteen per tien miljoen slachtoffers.

1 mei

Ik zit op een terrasje in S met uitzicht op de JBC-winkel te lezen in The God Delusion over de wortels van de moraliteit: waarom zijn we goed? Om onze dichtste genetische verwanten te helpen? Omdat we rekenen op een wederdienst? Een oog-om-oog-strategie? Bestaat er een universele morele grammatica? Twee tafeltjes verder gaat het over Tom Boonen. 'Heb jij hem al gezien?' 'Jawel, Sven Nijs ook'. Vlak voor me, in het midden, kijk ik aan tegen de achterkant van een jonge man met gel in z'n haar, een (namaak-?) tattoo op z'n schouder en een dikke ring om zijn duim. Hij kijkt naar het voorbijrijdend verkeer, waaronder een zwarte auto van een Duits merk die met veel misbaar en een hoorbaar gat in de uitlaat voorbijkomt. Best mogelijk dat achter het raam aan de overkant, in hotel New Flandres, een gedreven dichter aan z'n nieuwe bundel werkt. Het gaat uitstekend met de multiculturele samenleving, dat wou ik maar zeggen.