14 mei

 

Ik kan het ook niet helpen, het stond in grote letters als kop in De Standaard online:

Titelviering herschaapt centrum Parijs in oorlogszone

Net nu ik vandaag in mijn boek las: 'maar Kaltenburg woof alles weg'. Voor ik daarmee ging lachen, toch maar de kenners eens raadplegen. Dat boek is zo goed, dat vertaler W. Hansen toch wel zal weten hoe de sterke werkwoorden werken, dacht ik bij mezelf. Niet helemaal, zo bleek, maar in het licht van wat De Standaard ervan bakt, laat ik Hansen met plezier passeren.

Speciaal voor de eindredacteur: scheppen, schiep, geschapen, tenzij het met een schepje gebeurt. Dan is het: scheppen, schepte, geschept. Het werkwoord herschapen is pas vandaag door De Standaard geschopt, moge het morgen snel weer verdwijnen.

12 mei

Wie zou nu een boek willen lezen dat De nacht dat het dode kraaien regende heet? Slechter kan een titel niet klinken, en toch heb ik het op de valreep nog gekocht in mijn vertrouwde boekenwinkel te S, waar ze vele goede boeken hebben. Ik word al een stuk gerustgesteld als ik zie dat het een vertaling uit het Duits is, en dat het boek eigenlijk Kaltenburg heet, van Marcel Beyer. Waarom het ook in het Nederlands niet zo heet, dat zal W. Hansen weten, die het in 2009 vertaald heeft.

Waar De nacht dat het dode kraaien regende over gaat is alsnog moeilijk te zeggen, ik ben pas bij pagina 69, maar in elk geval over vogels, en natuurlijk over professor Kaltenburg, ooit een vermaarde vogelkenner in Dresden. Wel weet ik nu al dat Kaltenburg een uitzonderlijk boek is, het gaat zijn geheel eigenzinnige gang en laat je na een paar pagina's niet meer los.

Op pagina negentien staat deze zin, die een verder onverbeterlijke alinea inleidt:

Zo nu en dan hunker ik ernaar om een van die mannen te zijn die ik vaak heb gadegeslagen en die doen wat je op hun leeftijd van hen kunt verwachten.

Tja. Mooi gezegd toch? En wie zou niet willen weten, wat die mannen dan doen?

Marcel Beyer, De nacht dat het dode kraaien regende (oorspronkelijke titel: Kaltenburg)

7 mei

Vanochtend de zeer grote markt van mijn stad S voorbijrijdend, zag ik een man van de gemeente in de weer met het oprapen van rotzooi die mijn stadsgenoten in de schaarse plantjes hadden gedumpt. Hij was daarvoor gelukkig toegerust met een stok met een grijper aan het uiteinde, zodat hij zich niet de hele tijd hoefde te bukken. Hij had ook nog een karretje dat eruitzag als een bovenmaatse stofzuiger, en dat vast ook was.

En ik dacht: zo gaat het met de mensen en de wereld. De helft heeft er schijt aan, goed wetend dat de andere helft toch achter hun gat weer gaat opkuisen.

Ik gun ze hun job, de goede lieden van de stadsreiniging, maar de een betalen om de ander zijn vuil van de straat op te rapen: nee, het zou echt niet mogen kunnen.

27 april

Who cares eigenlijk?

Als ik nog eens door de zoveelste zwartgele kousenbreier de oren afgezaagd word over de staatshervorming en de nood aan een confederaal bestel, heb ik eindelijk het ultieme antwoord klaar. Het wordt mij aangereikt door minister van werk Monica De Coninck in een interview met De Tijd.

Bedankt, Monica, bedankt!

24 april

16.14.12

U chat nu met Dinky. Goeiemiddag. Wat kan ik voor u doen?

Het is waar. Het was lang geleden, maar nu ben ik nog eens aan de chat, van alle communicatiewijzen de meest ergerlijke en de minst efficiënte.

Men stelt zich een gesprek voor, waarin iemand vraagt:

En hoe is het gegaan? En de ander antwoordt:

Nee, mijn schoonbroer. Mijn broer woont in Putte.

Zo gaat dat in een chat.

Dinky typt een bericht.

Dan weet ik dat ik beneden een koffie kan halen. Dat heeft een chat dan toch: je hoeft niet de hele tijd te converseren, er zijn dode momenten die je op een nuttige wijze in kunt vullen.

Dinky wil weten hoe mijn decoders op de modem zijn aangesloten.

Via het stroomnet, antwoord ik fluks. 

Begrijp ik dat u devolo's gebruikt?

Devolo's? Op dat moment springt de chat af. Ik log weer in, gebruikersnaam, paswoord, klantennummer.

16.32.12

U chat nu met Ilene. Goeiemiddag. Wat kan ik voor u doen?

Ik groet Ilene en leg haar uit dat ik eigenlijk met Dinky aan het chatten was.

Ik tracht u door te verbinden met Dinky.

En jawel.

Welkom terug, zegt Dinky.

Hij/zij zal mij uitleggen hoe ik mijn devolo's kan resetten.

Het is een beetje ingewikkeld, waarschuwt hij/zij nog.

Na enige tijd zie ik de procedure verschijnen. Dan springt de chat weer af.

16.57.25

U chat nu met Esther. Goeiemiddag. Wat kan ik voor u doen?

Ik groet Esther, vraag of ze me met Dinky kan verbinden.

Ik haal beneden een koffie. Als ik weer boven kom, staat op het scherm:

Welkom terug.

Die goeie Dinky. Ik excuseer me voor de onderbreking.

Kan gebeuren, zegt Dinky.

De resetprocedure, ja, het is een beetje ingewikkeld.

Zal het lukken?, vraagt Dinky bezorgt.

Ik stel hem/haar gerust. We nemen afscheid, elkaar nog een prettige avond toewensend.

17.12.09

23 april

Zet je dienblad hier neer. Jullie hebben ons op facebook gekozen! Je vindt het boekje met recepten in de versmarkt. Ik zie het overal, in de Colruyten en Ikea's en Carrefours, en ik doe echt mijn best om het gewoon te vinden, maar eerlijk: het krast op mijn ogen als schuurpapier, korrel 40.

 

Ik sta de égalité voor, niet minder dan de liberté en de fraternité. Maar ook sta ik de verzorgde omgang tussen mensen voor. Ik zie iedereen graag, of toch bijna, maar daarom moeten ze niet met z'n allen bij me thuis onuitgenodigd binnen komen vallen. Goeie vrienden en kennissen mogen dat wel, familie, kinderen, maar niet de eerste de beste wildvreemde voorbijganger, visverkoper of verzekeringsagent.

 

Zulke mensen mogen als dat echt nodig is aan mijn voordeur bellen, en ik zal ze te woord staan, en ik zal 'u' tegen ze zeggen, en verwachten dat ze hetzelfde doen. Niet omdat ik me beter zou voelen dan zij, maar omdat ik ze niet ken, en even af wil wachten of ze wel iemand zijn tegen wie ik 'je' wil zeggen.

 

Het gaat niet om vormelijkheid, zelfs niet om beleefdheid, het gaat om privacy. Eerst maar een tijdje proefdraaien als 'u' , denk ik dan, voor ik ga jijen en jullieën en borrels aanbieden en dan na vijf minuten ontdek dat we toch niet voor elkaar gemaakt zijn, Jan, Piet, Pol en ik.

'Est-ce qu'on peut se tutoyer?', vroeg iemand aan François Miterrand. 'Comme vous voulez', zei de president. Hij was er nog niet aan toe.

15 april

Vandaag wat spulletjes gaan kopen in een bekend Zweeds meubelbedrijf. Naar Antwerpen, dat is minder ver dan Gent. De Schelde onder, de ring op, rijden maar. Afslag Hasselt en Luik. Moeten we hier af?, vraagt mijn gade wat achterdochtig, maar dat doet ze wel vaker. 

Ja, zeg ik. We gaan er weer af in Wommelgem, op de rotonde links onder de autoweg door, en dan stellen we gezamenlijk vast, mijn gade en ik, dat we op weg zijn naar een bekende Duitse zelfbedieningsgroothandel. Dit is Wijnegem. Ze verkopen daar ook meubels, je kunt er ook voor weinig geld iets zeer middelmatigs eten, maar eigenlijk moesten we naar Wilrijk. 

Terug maar, binnendoor over de R11, want de autoweg zit vast. De R11 ook, zo blijkt. We komen een paar uur later in de Zweedse meubelzaak toe en eten er iets zeer middelmatigs, waarna we een deurmat kopen en nog wat spulletjes.

Moraal: het maakt niet uit waar je naar toe rijdt, wat spulletjes kopen en iets zeer middelmatigs eten kun je overal, en het verkeer zit toch vast. 

 

8 april

Vier april is de feestdag van de heilige Isidoor van Sevilla. Ik ben niet met heiligen bezig, ze stemmen mij argwanend. Alleen, ik heb thuis in de WC zo'n scheurkalendertje, omdat je daarop na kerstmis kunt volgen hoeveel extra zonlicht er elke dag bij komt. De winter is een ondraaglijk seizoen, om het ongeschonden door te komen is alle hulp welkom, zelfs van drukkerij Strobbe. De melige weerspreuken en vader-is-de-melkboermoppen neem je er dan maar bij.

Donderdag 4 april, H. ISIDOOR van Sevilla (†636), stond er, en: Patroon van de encyclopedie en het internet. Het is maar dat iedereen het weet. Als het internet weer opspeelt, of plat gaat, of op een van zijn ontelbare andere manieren je tot wanhoop drijft, dan kan een eenvoudig schietgebedje wonderen verrichten. Daar is Isidoor voor. Doet hij het niet, dan kun je de helpdesk nog bellen.

3 april

De man op de foto achter het bordje met Lutte contre la fraude fiscale is Jérôme Cahuzac, tot voor kort minister van begroting in Frankrijk onder president Hollande. Nu is Jérôme minsister af, sinds hij bekende dat hij 600.000 euro geparkeerd had op een geheime rekening in Zwitserland. Een belastingontduiker aan het hoofd zetten van de fiscale fraudebestrijding, het was niet direct een geïnspireerde zet van president Hollande.

De president wist het niet, zegt hij, en ik wil hem graag geloven, al kan ik diegenen niet geheel ongelijk geven die vinden dat hij in dat geval wel een erg naïeve kl**t geweest is.

Jérôme Kahuzac was in een vroeger leven cardioloog, en werd later rijk als baas van een haartransplantatiekliniek in de buurt van de Champs Elysées. In de late jaren tachtig werkte hij voor het ministerie van gezondheid, waar hij met de geneesmiddelenindustrie om moest gaan. Toen hij daar wegging, zette hij een consultancybedrijf op dat exclusief werkte voor farmaceutische bedrijven.

Dat zal de president dan ook allemaal niet geweten hebben, toen hij Jérôme, inmiddels député in de Assemblée Nationale, de portefeuille van begroting gaf.

Ik bedoel, Jezus. Ik wil echt niet meehuilen met de lieden die roepen dat geen enkele politicus deugt, maar willen de deugdelijke gezagsdragers ten minste proberen mij te tonen dat dat inderdaad niet zo is? Voor ik, zeer tegen mijn zin, zou moeten concluderen dat het misschien toch zo is? Niet achteraf, met haastige damage control, maar vooraf, door dubieuze sujetten beleefd maar kordaat de deur te wijzen voor ze de boel kunnen verzieken? 

 

29 maart

Gisteren eens lekker wezen wandelen, maar koud als het was, zijn mijn gade en ik daarvoor wijselijk binnen gebleven. Omdat we ook niet zo graag bergop lopen, hebben we maar de roltrappen genomen. Dat was in Antwerpen, in het Museum aan de Stroom. Je rolt er beetje bij beetje van de begane grond naar het panoramaterras op de tiende etage, en op elke verdieping kun je rondlopen en door de gegolfde ruiten uitkijken over het almaar kleiner wordende en uitdijende stad, dat tot voor kort nog van iedereen was. Ja in Antwerpen is 't Stad onzijdig, zoals ook 't Zuid, waar ze in Gent liever de Zuid zeggen, maar Gent is Antwerpen niet.

Als je dat allemaal doet, tot boven en weer terug, en je neemt je tijd om eens goed alle kanten uit te kijken, dan ben je gerust een dik uur zoet, dat is zonder de koffie beneden in café STORM. Volgens de folder heeft dat café 'comfortabele leren zitbanken', maar vergeet het. Die zitbanken hebben een hoge rugleuning die in het midden zo ver uitpuilt, dat je nog maar net met grote moeite je billen op het smalle zitvlak kunt houden. Maar dat terzijde: een wandeling in het MAS kan ik iedereen in deze barre tijd aanbevelen.

Bij de koffie bedacht ik dat musea tegenwoordig van die trendy sexy namen hebben. In Antwerpen hebben ze nog een MUHKA, een FoMu en een MoMu. Brussel heeft zijn BOZAR, Gent zijn SMAK en zijn STAM, maar ook nog een MIAT voor Industriële Archeologie en Textiel. In Oudenaarde hebben ze een MOU, in Oostende het Mu.Zee, nabij Mons le MAC’s, het Musée des Arts Contemporains. Het schijnt dat er in Sint-Katelijne-Waver een Groentemuseum is dat 't GROM heet. Zouden ze misschien eerst de naam bedenken, en dan overleggen wat ze er ten toon zullen zetten? Het KASK is ook mooi, geen museum maar de Gentse Academie, tegenwoordig School of Arts van de Gentse Hogeschool, waar ik in een vroeger leven nog gewerkt heb, in de tijd toen mijn bescheiden departement helaas nog geen faculteit was.

 
Nu ben ik wel stevig aan het afwijken, maar dat komt omdat ik zeer binnenkort mijn gratis buspas krijg van De Lijn, zodat ik op de kosten van mijn jonge hard werkende nog niet gepensioneerde landgenoten heelder dagen van hot naar her kan rotsen, ik mag ook op de trein voor een belachelijke zes euro retour, en ik zit daar zo naar uit te kijken dat ik mij voor het eerst sinds lang weer herinner dat ik vroeger nog gewerkt heb, ik bedoel tegen betaling, en waar dat wel was, en voor het eerst sinds nog langer tel ik echt af naar mijn verjaardag, ik kan niet wachten tot ik die buskaart heb, zeker nu mijn gade ze wel al heeft, er staat Omnipas 25⁺ op, bij De Lijn durven ze met hun PR wel eens overdrijven, maar ik zal wel de laatste zijn om ze dat kwalijk te nemen.

Taaltips: Directe rede voor gevorderden (bis)

Uit De Standaard Online, over minister Geens van financiën:

'Het is belangrijk dat ons land structureel zware inspanningen doet. Maar tussen de maatregelen mogen gerust ook eenmalige inspanningen zitten', spaarde hij de kool en de geit.

24 maart

 

Vandaag meegemaakt: een aperitiefconcert in de muziekacademie van mijn stad S. Jonge laureaten van de pianoswedstrijd Cantabile 2012. Jong wil zeggen: tot 19, maar enkele van deze pianisten zijn nog een heel stuk jonger. De laatste op het programma, zo wordt ons meegedeeld, zal vandaag niet spelen. Zij heeft 'een ongelukje gehad'. Geen nood, de voorzitster van Cantabile heeft uit Tongeren een vervangster meegebracht. Zo krijg ik Emmy Wils te horen en te zien. Tja, deze jeugdige Emmy kan vast ook nog bijleren, maar wat dat zou zijn, ik zou het bij god niet weten.

Taaltips: Directe rede voor gevorderden

 Bekijk goed deze zin uit De Standaard Online van 20 maart:

'Het is begrijpelijk dat men de taal van het herkomstland wil onderhouden, maar dat mag geen problemen geven om samen te leven', is Smet duidelijk in Le Soir. 

Is Smet duidelijk in Le Soir? Nu zelf aan het werk!

'Ha, dat zal die nieuwe paus zijn', trekt Di Rupo zijn strikje recht.
'In zo'n weer fiets ik niet', blijft Boonen in de bus zitten.
'Die van Cyprus kunnen er niet mee lachen', zit Van Rompuys vrouw naast Mugabe.
'Alles moet naar Vlaanderen', komt Bourgeois ook eens op de televisie.
'Dat pleidooi kan nog wel even duren', moet Vermassen niet naar zijn woorden zoeken.
'Er zijn te veel ambtenaren', heeft Bogaert ze allemaal nog eens goed geteld.
'Schat, de vuilniszak staat nog niet buiten', laat mijn gade geen twijfel bestaan over wat mij te doen staat. 

 

11 maart

'Als het algemeen belang daarbij toch zou komen bovendrijven, moet dat vooral aan het toeval worden toegeschreven.'

Wat mij in deze uitspraak even de adem afsneed, was dat ze daar gewoon stond. Als afsluiter van het artikel, zonder verder commentaar. In een serieuze gazet als De Standaard. 

Het is dat het daar zo staat. Niet eens cynisch: a statement of fact.

7 maart

 

De moeder van alle verkiezingen: is het niet stilaan goed geweest? Copernicaanse omwenteling, wie verzint het allemaal? Mag het een beetje bescheidener? Wat zin voor proportie, misschien? Iemand zal die dingen ooit wel voor het eerst hebben gezegd, en dat zal dan wel aardig geklonken hebben, die eerste keer. Wat overstatement voor het effect, allez vooruit. Maar daarna mag het van mij weer serieus worden. Niks moeder, niks Copernicus. Bescheidener? Minder pretentieus, bedoel ik, wat minder hysterisch, als het kan. Verkiezingen hebben geen moeders. Copernicaanse omwentelingen gaan over sterren en planeten, niet over het landje België. Dat overigens een sympathiek landje blijft, zolang de mensen er zich niet zot laten draaien. Daar wil ik wel voor stemmen volgend jaar: dat iedereen weer een beetje gewoon doet.