14 juni

WARRIOR, staat er in grote letters op de nog grotere pickupjeep, die zo groot is dat de dame bij het uitstappen een tijdje hulpeloos met bengelende benen naar de begane grond moet tasten. Ze ziet er anders niet zo oorlogszuchtig uit, maar schijn bedriegt dus. 

PREPARE, ATTACK, DESTROY, staat er in grote letters op het shirtje van een overigens net geklede en beschaafd ogende veertiger, die met mij aanschuift bij de kassa van Lidl. Ook deze man mag vreedzaam ogen, ik kijk wel uit. 

Ach postmoderne humor à la PROUD TO BE LOUD, een t-shirtje van Adidas in godsnaam, voetbal uit de achtertuinen van Braziliës bidonvilles, ze kijken daar ook mee, als ze een tv hebben zullen ze ook weer zo arm niet zijn.

8 juni

Ik zit nu al weken in mijn boek te lezen, en het gaat niet vooruit, maar vandaag heb ik ontdekt hoe dat komt. Ik ben eens naar de laatste pagina gaan kijken, en daar stond: 1077, en daarna kwamen nog twee pagina's zonder nummer. Zodat ik met een boek van 1079 pagina's bezig ben, en al zijn het eigenlijk twee boeken, ze lopen naadloos in elkaar tot één enkel boek, met dezelfde personages en hetzelfde verhaal dat altijd verder gaat. Nu ik heb daar geen klachten over, van mij mag het boek nog heel lang blijven voortgaan. Er staan genoeg dingen in die het overdenken waard zijn, het moet niet altijd de Koran zijn of de Bijbel die nog ouder is, en daardoor natuurlijk nog eerbiedwaardiger. En wat nog beter is: ik kan over mijn boek van 1079 pagina's gewoon thuis wat zitten tobben, of onder de voortent van mijn caravan als het regent in Bretagne, ik moet er niet voor naar een duister protserig gebouw met een hoge toren waar iedereen fluistert of zijn schoenen uittrekt, en een man in een raar kleed mij voorzegt wat ik denken moet. Maar wat nog het beste is: met mijn boek valt keer op keer ook smakelijk te lachen.

Le breton sans peine

Da bep lec'h staat er. Da lec'h all staat er. Nou dat soort Frans hebben ze mij op school nooit geleerd. Het is weer zoals mijn eerste bezoek aan Spanje, ik had mijn Spaans-voor-op-reisboekje mee, en toen zag ik ergens een bericht, maar ik kon er niets van maken, het was Catalaans. Gelukkig zijn de borden hier tweetalig. Toutes directions. Autres directions. Zo vind ik toch mijn weg in deze uithoek van Breizh, het oogstrelende Penn-ar-Bed.

Le français sans peine

Wij zitten zo lang te fronsen naar de moeilijke woorden op zijn camionette, mijn gade en ik, vanop het terrasje van Le Narval, dat hij het zowaar gemerkt heeft, en dus stapt de chauffeur uit en komt naar ons toe en laat ons zijn kaartje zien, waar dezelfde woorden op staan: Affûtage, Aiguisage, Remoulage. Maar wat wil het zeggen? Hij legt het ons uit, en het wil zeggen: scharensliep. De scharensliep wenst ons nog une très bonne fin de journée toe, zijn kaartje mogen we houden.

2 juni

Naäpen

Er zijn er die nu al in de zee zwemmen, ik zeg dan maar dat ze zot zijn, maar eigenlijk benijd ik ze en wou ik dat ik zelf ook al in de zee zou zwemmen, al is die nog veel te koud en is mijn gade er ook niet voor, ze zegt dat het nu geen moment is om een snotvalling op te rapen en een week binnen te moeten zitten. Dan loop ik maar met mijn blote voeten wat in de branding, of met mijn goedkope caoutchouc botten die ik speciaal heb moeten kopen omdat ik mijn goede botten thuis gelaten heb om plaats te sparen. Zo heb ik ook het vuurwerk gezien, ter afsluiting van de kabeljauwfeesten, mijn voeten in mijn botten in de branding om elf uur 's avonds, vroeger kon niet, dan is het hier nog niet donker. Of als het tij op zijn laagst is loop ik over het strand naar de zee, dat is een hele wandeling, want eb en vloed zijn hier veel verder van elkaar dan thuis. Ook anders dan thuis is hier de kust niet met kilometers en kilometers spuuglelijke koten volgebouwd ter ere en ter verrijking van de betonbaronnen, de villa's staan daarentegen keurig in het groen op de falaises ingepast, ze zijn groot en indrukwekkend maar smaakvol van vormen en bouwstenen, wij noemen ze de huizen van 't oud geld, mijn gade en ik. Verder lees ik elke dag in mijn boek dat ik vroeger ook al eens las maar al lang vergeten was, en dat weer zo ongewoon goed is, zovele keren beter dan de andere boeken die ik daarna zal moeten lezen al proberend te vergeten dat ik dit boek gelezen heb, en zelfs al staat het boordevol drie puntjes... het leesteken dat ik bij uitstek verafschuw en zelf nooit wil gebruiken, mijn boek is zo goed dat ik al die drie puntjes er met plezier bij neem. En 's avonds na mijn wandeling langs de zee trek ik mijn caoutchouc botten uit en schrijf ik een stukje en mijn gade leest het en ze zegt: het is niet omdat ge dat boek zo goed vindt, dat ge het nu ook moet gaan naäpen. En later komt mijn buurman Arie uit Zwolle voorbij en hij leest mijn stukje ook en hij zegt: naäpen is nu met een streepje: na-apen.

(Met dank aan V & G & S)

29 mei

Op zoek naar nieuws uit het thuisland op de vrt-nieuwssite ben ik gestopt bij 'Zonen van prins Laurent doen vandaag hun communie', op plaats twee in de rubriek Meest gelezen.

In welk kerkje dat gebeurd is, wie 'de ceremonie voorgeleid' heeft, en wie van de familie daarbij aanwezig waren, deredactie.be heeft het allemaal keurig opgeschreven, voor wie het zou willen lezen, en hoe die zonen heten. Drie foto's ook, mama droeg een groene jurk, papa een zonnebril. Dan zal het in het thuisland wel goed gaan.

De kiezingen (slot)

De kiezingen zijn voorbij, en als ik het goed verstaan heb, heeft iedereen gewonnen. Dat is dan de democratie op haar best. Eén aan de zijlijn grijs geworden boegbeeld geeft toe dat hij dik verloren heeft, maar, zegt het boegbeeld, hoe dieper je zakt, hoe sneller je weer kunt stijgen. Zo had ik dat nog niet gehoord. Wel: what goes up, comes down. Ach elk troost zich met wat er te vinden is.

22 mei

Er zijn averses, rares averses, en averses orageuses. Verder ook pluies orageuses, fortes pluies, als het meevalt zijn er pluies éparses. Vanzelfsprekend is er ook gewoon pluie, desgewenst pluie faible. Een 'spatje regen' , zoals thuis, daar doen ze niet aan. En Bretagne, zegt de folder, il pleut 'de temps en temps'. De aanhalingstekens zijn van hen. Ze hebben een icoontje, voorstellend een druppende wolk, voor spannende indooractiviteiten zoals bibliotheek- of museumbezoek. Il va pleuvoir?, vraag ik aan de bazin. Sais pas, zegt ze. Il peut y avoir quelques gouttes.

De kiezingen (5)

1.

In de Super U spreekt een oude Fransman mij aan. Of ik Allemand ben? Ik zeg dat ik Belge ben, en prompt heft hij de Brabançonne aan, met tekst en al, van le Roi, la Loi, la Liberté! Dat kan dan volstaan, zo Belge ben ik ook weer niet.

2.

Een Engelsman heeft in zijn krant gelezen dat België at risk of breaking up is. Ik leg hem uit dat onze Flemish-speaking nationalists hun eigen Alex Salmond hebben, die net als zijn Schotse collega een nieuw land wil beginnen, maar dat voorlopig wegsteekt achter een confederale façade. Terwijl in artikel één van zijn partijstatuten staat dat hij kiest voor 'de onafhankelijke republiek Vlaanderen, lidstaat van een democratische Europese Unie'. 'Logischerwijs', staat er nog bij.

3.

Zondag vieren ze in Frankrijk la fête des mères. Het zal er vrolijker zijn dan in België, waar ze alleen de moeder aller verkiezingen vieren, als vieren het juiste woord is, ik denk het niet. Je zou kunnen beweren dat het in Frankrijk sowieso al vrolijker is, aangezien iedereen er ongestoord Frans kan praten zonder dat iemand zich daarover opwindt.

Allez, bon dimache

Op een late zondagmiddag op een verlaten terreintje een voorbijkomende oude dame aanklampen met de vraag: Bonjour Madame, vous n'avez pas une pompe?, wie zou het in zijn hoofd halen?

En dat de dame antwoordt: 'Ik niet, maar een van mijn bezoekers thuis misschien wel. Als dat zo is, hoort u over een kwartiertje nog van mij', wie zou dat verwachten?

En dat vijftien minuten later een pronte heer arriveert, met een pomp, waar hij zelf de band mee oppompt, terwijl hij ononderbroken advies verstrekt over hoe je een wiel monteert (wat je net gedaan hebt) , en hoe belangrijk het is dat je voor je vertrekt de bandendruk controleert (wat je ook gedaan hebt), ook die van het reservewiel (wat je natuurlijk niet gedaan hebt), en hoe groot de druk moet zijn (3 kg), wie houdt het voor mogelijk?

Natuurlijk kun je ook in de Centre Lerclerc een band oppompen, als je 50 cent in de automaat doet, die trouwens direct weer uit het retourgleufje vallen, zodat de geperste lucht de facto gratis is, maar hoe zou je zo'n pompstation moeten vinden, op een late zondagmiddag, als niet toevallig een jongeman naast je was gestopt die zijn hond uit kwam laten, en zag dat je caravan op de krik stond, en vroeg wat er aan de hand was, en of hij kon helpen?

Zo kan het geval zich voordoen, dat een platte reserveband, nadat de echte band is geklapt en vervangen, twee keer van verse lucht wordt voorzien, een keer volautomatisch, en een keer met mankracht, maar telkens dankzij de tussenkomst van volslagen vreemde passanten, op een late zondagmiddag in een land waar de zondag nog heilig heet te zijn, in de seculiere zin van het woord, bien sûr.

6 mei

Dat er hier weer zoveel vremde zitten, zegt hij. En of die vremde ook belasting zouden betalen? En dat ze nog allemaal een gsm hebben ook. De zwarthuidige jonge gast rechts van mij in de lange gang van de Federale Overheidsdienst Financiën zit inderdaad met zijn smartphone te pieteren, en de diep gesluierde dame links van mijn gesprekspartner ook.

Ja dan is er eens een geheel onbekende smaakvol geklede heer die mij aanspreekt, het gebeurt niet elke dag waar ik woon, en dan is het om te neuten over mensen wier kleuren en kleren niet in het heemkundige prentje passen, en over het feit dat zulke mensen ook nog een gsm kunnen hebben. Ik mag me daar niet over opwinden, maar hou me vast, nu heb ik zoiets toch echt één keer te vaak gehoord. 

Wil men per se iets tegen vremde mensen hebben, men hebbe maar, maar men weze zo goed het te hebben waar ik niet bij ben. Men zoeke in mij geen bondgenoot, geen welwillende, geen beleefde, zelfs geen onwillige luisteraar. Men doet er beter aan om zijn beklag elders te maken, bij gelijkgezinden, zo moeilijk zijn ze niet te vinden, er zijn er veel, en zij horen dat graag.

2 mei

Waar moet je zijn als je eens een heleboel gelukkige mensen wilt zien? Of in elk geval tevreden, of laten we zeggen voldane mensen?

Je zou denken: des avonds in een bruine kroeg, maar de kans bestaat dat die mensen niet alleen voldaan maar ook zat zijn, en nu weet ik wel dat zat ook voldaan is, maar het scheelt toch in de samenhang van de conversatie, in de r's en de l's, en ook in de lichaams- en de gemoedstoestand, des anderendaags.

Beter is het post te vatten bij de ingang van het containerpark, op een drukke dag als vandaag wanneer je al lang op voorhand staat aan te schuiven met je auto en je kar vol weggooigerief, en omdat er toch niets beters te doen is kijk je maar wat naar de mensen die je uit de andere richting tegemoet komen, met hun auto en hun kar waar inmiddels niets meer in is, en dan moet je er eens op letten hoe die mensen kijken.

Ze glimlachen allemaal. Ze kijken verzaligd en verzadigd voor zich uit, ze neuriën, al kun je dat niet meteen zien. Zoals ik deed als kind toen ik naar de biecht geweest was, al die zonden van mijn ziel af, zoals je een paar uur lang met een volle blaas hebt rondgelopen en eindelijk een pissijn vindt, de ontlasting, de opluchting, de bevrijding, de verende tred waarmee je dan weer naar buiten loopt.

Moraal: om gelukkig te zijn, of in elk geval tevreden, of laten we zeggen voldaan, helpt het minder om veel te hebben, dan om veel weg te doen.

27 april

Ik hoor dat ze vandaag twee pausen heilig verklaard hebben. Twee. Op één dag. Pausen! Dat er veel volk naar is komen kijken, het zal wel. Voor mij heeft het toch iets onfatsoenlijks. Te veel geur van heiligheid in het eigen hoofdkwartier. Iets inteelterigs. Ik zou denken: laat de pausen maar paus blijven, plaatsbekleder van de grote baas op aarde, onfeilbaar inzake geloof en zeden, dat is al meer dan goed genoeg. Het heiligdom heeft zo iemand niet meer nodig. Wie wel eigenlijk?