4 juni

Wie op zoek zou zijn naar een leefbare bestemming voor zijn vakantie in de komende weken, kan ik Italië aanbevelen. Het land heeft zich wijselijk laten buizen voor de wereldbeker voetballen. Laat deze kelk aan ons voorbijgaan, hebben de Italianen gezegd, ongetwijfeld in het Italiaans, hoe dat dan klinkt weet ik niet. Het resultaat is een heerlijke voetballuwte. Dat ook Nederland gebuisd is, is meegenomen. De toch altijd aanzienlijke aantallen Nederlanders die hier in juni en juli neerstrijken, zullen hun oranje accessoires wel niet bij zich hebben. Oké, België doet wel mee, maar van de Belgen verwacht niemand dat ze te veel drukte maken. Doen ze het toch, dan duurt het meestal niet lang.

27 mei

In het thuisland, verneem ik, is enige discussie ontstaan omtrent de wenselijkheid van het woord 'verkrachtertje' als naam voor een spel dat jongens en meisjes in de jeugdbeweging spelen. Voor de jongere lezertjes: het gaat om een offline gebeuren, dit is geen game. 

 

Een onschuldig spel, zo haasten zich woordvoerders van scouts en KSA te benadrukken, voor een keer in volkomen eensgezindheid. Ouders hoeven zich geen zorgen te maken, de kinderen weten waar ze mee bezig zijn. Toch is er ook begrip voor die altijd zorgelijke ouders:

 

Een taalgebruik als ‘verkrachtertje’ past niet echt binnen de opvoedende omgangsvorm tussen leden en leiding, ook al was het ooit grappig bedoeld. We delen die bezorgdheid en zetten mee in op het zoeken van fijngevoeliger termen.

Doen, beste scouts en KSA-ers. Meteen werk maken van jullie opvoedende omgansvorm. En passant eens een nieuwe kalender kopen zal ook geen kwaad kunnen. We zijn al een tijdje in de eenentwintigste eeuw.

19 mei

Boven is in de heuvels met zicht op zee, beneden is aan zee. Om van boven naar beneden te gaan, volstaat een kort ritje steil bergaf van een vijftal kilometer. Het vervoermiddel maakt weinig uit: fiets, scooter, auto - gewoon laten rollen. Toch kan de lucht beneden blauw zijn, en boven bewolkt. Een goede reden om snel af te dalen. Voor zwemmen is het nog wat fris. Wat wel kan, is flaneren op de Molo Sud en iets drinken bij de Circolo Nautico. Ook leuk is boven uit eten gaan. Afstand naar het restaurant: twintig meter. Geen vervoermiddel van doen. De antipasto volstaat, meer krijgt een mens als ik niet op.

14 mei

Vroeger, toen ik me nog mengde in cafédiscussies, heb ik nog mee geruzied over wat nu de grootste taal ter wereld was. Engels! Nee, Chinees! Vergeet het Spaans maar niet!

Terwijl het juiste antwoord was: de meest gesproken taal ter wereld is Slecht Engels, vol gonna's en wanna's en you guys. Chinees is oké, maar buiten China doe je er voorlopig niet veel mee. Het Spaans is verdienstelijk, ook het Frans, al is Franstalig in Vlaams-België een scheldwoord. Bij dat alles ziet men de snelst groeiende taal al eens over het hoofd, die de Nederlanders camping-Frans noemen. Voert men in het café aan dat dat geen taal is, vraag dan maar eens of ze FC De Kampioenen kennen.

12 mei

In de beroemde Nederlandse ACSI Camping Card gids 2018, deel 2 (Frankrijk, Spanje, Portugal en Italië) worden 2067 campings gepresenteerd. Je krijgt telkens een hoop informatie, en ook een korte beschrijving, een paar fotootjes en een klein stukje wegenkaart met de lengte- en breedtecoördinaten.

Hoe zou pakweg camping nummer 3231 La Medusa eruit zien (de nummering begint bij 1264), in Porto Recanati in de Italiaanse Marche?

Zo:

Aan de boulevard gelegen camping met zwembad (1/6-7/9). Hondenfaciliteiten zoals een strand. Nabij Ancona en vele dorpjes met cultuur en historie. Een prachtig binnenland met dorpjes, heuvels en veel groen om doorheen te toeren.

Nou! De dorpjes met cultuur en historie zullen wel aardig zijn, en het vele groen. Maar op dat strand wil ik niet gaan liggen. Zo'n hondenfaciliteit heet bij mij thuis een schijtweide.

In zee gaan zwemmen ook al niet, tegenover een camping die De Kwal heet.

2 mei

Vroeger, als ik muziek wou horen, moest ik, bij afwezigheid van levende muzikanten, de radio aanzetten. Dat gebeurde door te draaien aan of te drukken op een grote knop, en dan te wachten tot de lampen warm waren. Een keer woonde ik in een huis waar radiodistributie was. Dat ging zonder lampen, en eigenlijk ook zonder radio. De muziek kwam per kabel het huis binnen, lang voor het woord Telenet bedacht was. Later, toen de transistorradio, de portatief geheten, was uitgevonden, waren er helemaal geen lampen meer. Ik vond, dat je dat kon horen. De muziek miste wat warmte. Ook het snoer was weg: ik kon het Soldatenhalfuurtje zo met mij meedragen. Nog later kon ik luisteren, zonder dat anderen meeluisterden. Daartoe had iemand de walkman bedacht. Er ging een cassetje in, daarna een CD. Al het gedoe met bandjes en schijven werd overbodig toen mijn zoon uit het verre oosten een iPod meebracht, ter grootte van een fikse postzegel. De muziek kwam nog altijd walkmansgewijs door een oortje bij mij terecht.

Heden, kan ik berichten, beschik ik zoals iedereen, pasgeborenen, een snel slinkende groep hoogbejaarden en hier en daar een zonderling uitgezonderd, over een smartphone. Deze omhooggevallen telefoon kan de muziek draadloos, dwz bluetoothgewijs, naar de luidspreker sturen, waar ik alweer mee rond kan lopen. Wie wil kan meeluisteren, ik ben wat dat betreft weer in portatief-modus. Ik vind het prima, als het niet te hard staat, en ik hoop van iedereen hetzelfde. Ondertussen mis ik nog altijd de levende muzikanten. Als op iedere straathoek, onder elk viaduct, in elke treinwagon, in elke Aldi en Lidl een bandje wat live-muziek zou maken, het mag liefst stroomloos zijn, zeg maar akoestisch, het mag best jazzy zijn of klassiek of r&r of r&b of het mag zelfs kleinkunst zijn, dan kon ik er lekker hands free naar luisteren. Naar echte muziek, ter plekke levend vers gemaakt, met foutjes, en een zanger die zijn tekst al eens mag vergeten.

25 april

De Vlaams-nationalisten, zegt mijn krant, moeten nu maken dat ze hun leeuwenvlaggetjes kwijt zijn voor 1 juli. Iets met een sperperiode, voor de verkiezingen van oktober. Is dat nu slecht of goed nieuws? Goed: na 1 juli zijn we eindelijk een tijd van dat neurotische gevendel verlost. Slecht: het valt te vrezen dat we vóór 1 juli met z'n allen onder de Vlaamse leeuwtjes worden bedolven.

Ik die dacht dat ze al hun vlaggetjes al uitgedeeld hadden in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, maar ze hebben er kennelijk nog. Anders had de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur en van nog een hoop dingen de vraag niet gesteld, of het nog mocht. Dat vonden sommigen vreemd, dat ze die vraag stelde, aangezien ze zelf mee geschreven heeft aan het nieuwe Kiesdecreet dat de spelregels in die sperperiode vastlegt. 

Nu, zo'n minister kan ook niet alles onthouden. Zelfs niet een Vlaams-nationalistische. Zelfs niet van Antwerpen.

Een uitbreiding van de sperperiode ad infinitum zou het probleem oplossen, maar ik vrees dat de minister dat idee niet genegen is. Ik vrees dat ze vlaggetjes zwaaien leuk vindt.

24 april

Ik heb alweer lang niet over lelijke woorden gezeurd. Laten we dat een verdienste noemen. Ik hou me in. In dit geval tot vanmiddag, toen ik, herstellend van een ingrijpende ingreep door mijn tandarts, op de sofa lag te suffen met de krant van zaterdag.

Daarin staat een gesprek met vice-eersteminister Jambon en burgemeester Close van Brussel. De heren zijn vriendelijk tegen elkaar. Natuurlijk heeft Jambon in Antwerpen de toelating moeten vragen om met een PS'er in de krant te komen. 't Is goed, hebben ze daar gezegd, maar nièt samen op de foto. Dus zie je ze elk apart staan, tegen dezelfde egale donkere achtergrond. Zo het echt om één foto gaat, staan ze naar mijn schatting toch zo'n anderhalve meter van elkaar, de minister met z'n rug driekwart naar de burgemeester gedraaid. Erg samen kun je dat inderdaad niet noemen. 

Maar dat ze hoffelijk met elkaar omgaan, is een goede zaak. Al is het maar één keer, het is een stap vooruit.

Nu ben ik weer veel te ver van mijn verhaal afgeweken. Het gaat over de verkiezingsstrijd in Antwerpen. Die wordt gênanter met de minuut, zegt de interviewer. Waarop Jambon antwoordt: Ik vind het een beetje pijnlijk om commentaar te geven als concullega's in moeilijkheden zitten. Hij bedoelt vice-eersteminister Peeters.

Mijn tandpijn was al een tijdje bedaard, maar steekt nu weer in alle hevigheid op. 'Wat zeg je?', vraagt mijn gade, die mijn gekreun abusievelijk voor een mededeling neemt. 'Niets', zeg ik. En, wetend dat ze dat antwoord in de regel niet erg op prijs stelt, murmel ik er snel achter, dat het mijn tand is.

Die is het natuurlijk niet. Kiespijn is erg, maar een woord zien als concullega's is dat vele malen meer. Pijnstillers kunnen hier niet helpen. Ik kan alleen hopen, dat ik gauw vergeet deze wanstaltige lettercombinatie ooit te hebben gezien - hoe ze ook nog zou klinken, ik mag er niet aan denken. Dat zou moeten lukken, ik vergeet nog wel dingen. Dat het maar snel gaat, en dat het heel lang mag duren.

18 april

Zo heb ik vandaag nog eens op mijn blote voeten door mijn tuin gelopen, waarvan ik het gras recentelijk had gemaaid. Hoe dat aanvoelt, was ik na een winter van kou en nattigheid weer vergeten. Zand is ook prachtig, natuurlijk, en water. Die heb ik nog te goed, hoop ik. Als 't god belieft, zegden ze vroeger thuis, wel met een hoofdletter.

Le français sans peine

Vandaag een mail schrijvend naar iemand in Frankrijk gebruik ik daar, om redenen die er nu niet toe doen, het woord septentenaire. Waarop de aangeschrevene met de glimlach antwoordt. Je souris en lisant votre mail, zegt ze, en dat zij septentenaire wel verstaat, maar voor haar is het een nieuw woord, puisque'en France, on parle de septuagénaire. Dat is dan rechtgezet. De moraal zal wel zijn, dat simpele woorden altijd te verkiezen zijn boven moeilijke. Soixante-dixard, of is dat nog moeilijker? Nu, het Frans is altijd moeilijk.

29 maart

'De hel bestaat niet', zegt de paus. Toch volgens Eugenio Scalfari, de Italiaanse journalist die hem inteviewde voor La Repubblica. Scalfari is 93, en gebruikt nooit een recorder bij interviews, zegt De Morgen. Wat bedoelen ze daarmee? Dat hij misschien niet goed meer hoort, Scalfari? Of dat hij, 93 zijnde, al eens iets hoort dat er niet is? Dat ze het zelf maar half geloven, dat de paus zoiets gezegd heeft? Het Vaticaan heeft over Scalfari geen klachten, lees ik nog. Wat is het nu?

Dat de hel niet bestaat, wisten we al. Toch niet die hel. Je kunt dus zeggen: goed nieuws. De paus weet het eindelijk ook. Maar ook: zo'n paus zegt n'importe quoi. Onfeilbaar zijnde in geloofszaken, beslist hij wat bestaat en wat niet (de paus is altijd hij). De gelovigen moeten het geloven. Op straffe van eeuwig vuur, maar nu dus niet meer.

'Wat wel bestaat, is de verdwijnig van zondige zielen', zegt de paus nog, tegen Eugenio Scalfari, volgens De Morgen. Ik leer eruit, dat zonde en zielen wel nog bestaan. Volgens deze paus. Ah well, we zien wel wat de volgende zegt. De vele generaties gelovigen, die menige nacht wakker gelegen hebben van angst voor het hellevuur, hebben het helaas niet meer gehoord, of gelukkig. Wat deze paus heeft gezegd, of zou hebben gezegd. Ze zouden zeggen: wat zijn wij toch gelovig geweest.

Het Vaticaan, lees ik inmiddels, 'heeft vanavond wel laten weten dat de paus verkeerd is geciteerd' En: 'De kerk benadrukt dat het katholieke geloof het bestaan van de hel erkent'. Ja wat is het nu? Is het Vaticaan ook onfeilbaar? Wat zegt Rik Torfs daarover? 

23 maart

Ja natuurlijk, als zo'n ouwe vlieger nog bommen kan gooien op Syrië, waarom dan goed geld uitgeven aan een dure nieuwe? Dat is toch met de kerncentrales ook zo? Als zo'n ouwe reactor met zijn scheurtjes nog elekriciteit kan maken, dan gaan we die toch niet wegdoen, zeker? Allez, een doosje pillen voor heel het land. Wat kost dat? Niets! En Antoign mag je nog aftrekken.

14 maart

Camionkijken, dat is nog eens iets om te doen als je dik drie uur bezig bent met een autoritje van honderdtien kilometer. Je kunt de radio aanzetten, maar het opgefokte gejengel maakt je gek. Dan gaat het nog niet over de reclamespotjes. Je kunt op Klara afstemmen, dan dreig je schielijk in te dutten. Je mag niets met je telefoon doen, je kunt niet lezen, geen sudoku's doen. Je kunt praten tegen je passagier, maar zeg nu zelf, drie uur praten?

Ten einde raad ga je kijken naar de camions. Er zijn er veel. Uit welk land ze komen. Polen, Roemenië, Wit-Rusland, Tsjechië, Nederland, Slovakijke, Litouwen, Duitsland, Slovenië, Portugal. Af en toe roep je: Een Belg! Je kijkt ook wat ze vervoeren. Meestal Logistics. Geen idee wat dat zijn, of hoe ze eruitzien. Groot, dat zeker. Logistics lijken me belangrijk. Soms bekruipt me de aandrang om op mijn eigen auto Deprettere Logistics te schilderen. Tenslotte is mijn auto toch een camionetje. Ik bedoel een kleine camionette, niet een camionnetje.

Maar kijk, plots staat er: Excellence in Mushrooms. Ik vraag me af hoe de slogan in het Nederlands zou klinken, ik heb nu eenmaal zelf in het vertaalvak gezeten. Excellente Paddenstoelen? Uitblinkers in Champignons? Kom nou.

Op een andere ook Nederlandse camion staat: It's Transpossible. Voorwaar een vernuftige woordspeling, waar lang over is nagedacht.

We bespreken de slogans, mijn passagier en ik, zo gaat de tijd toch een beetje vooruit. We zijn het er ook over eens, dat camionkijken een achterhaalde term is. Een camion heet nu truck in het Nederlands, kijken is natuurlijk watchen.

Truck watching, dat is nog eens iets om te doen.

13 maart

Soms neemt je leven een nieuwe wending. Ten goede of ten kwade. Meestal krijg je dat pas door, als het al goed bezig is. Je zegt: wat een geluk, of hoe stom van me, dat ik dit of dat gedaan heb of niet gedaan. Een enkele keer weet je 't vooraf. Oei, zeg je, dat wordt hier een heel ander leven. 

Beste klant,

Je Scarlet-simkaart is actief. Je mag deze nu in je gsm plaatsen.
Met vriendelijke groeten,
Scarlet klantendienst 

Het is een nanokaart. Die had ik nodig omdat mijn vorige simkaart te groot was. Voor mijn smartphone, jawel. In de nabije toekomst, als ik de nieuwe kaart in mijn nieuwe telefoon gezet heb, en een beetje door heb gekregen hoe ik het apparaat moet bedienen, in de ook weer niet zo nabije toekomst, zul je mij met mijn neus op dat schermpje rond zien lopen. 

In de hemel, op de aarde en op alle plaatsen zal ik met mijn vingers over dat ruitje zitten, staan, liggen of lopen te vegen, waardoor het altoos vuiler zal worden. Als ik mijn naam vergeten ben, de verjaardag van mijn gade (of omgekeerd), de weg naar Lidl of Aldi, zal ik mij met de gepaste app uit de nood redden. 

Ik zal mijn berichtjes lezen op de wc, selfies maken op de tram,  foto's van de lamskoteletjes bij de Turk, die ik in een onvermijdelijk volgende fase zal delen met mijn aanzwellend leger van vrienden, zodat ze me kunnen laten weten dat ze mijn koteletjes leuk vinden. 

Uit al die voorbeelden blijkt natuurlijk, dat ik geen flauw idee heb wat zo'n smartphone écht doet. Met die onwetendheid voel ik me goed, zolang het nog duurt. Want oei, dat wordt hier een heel ander leven.

5 maart

Er komt weer een prinselijk huwelijk aan in het Verenigd Koninkrijk, op 19 mei. Te dezer gelegenheid mogen de pubs uitzonderlijk twee uur langer open blijven. ‘Het volk krijgt meer tijd om een glas te heffen op het koppel', volgens de minister van Binnenlandse Zaken.

Zo is dat nog altijd bij onze Britse overburen: als het betere volk iets te vieren heeft, mag het gewone volk ook een beetje meedoen. Dat dient het samenhorigheidsgevoel. Wie zou vinden dat 'het gewone volk' een neerbuigende term is, moet er de Britse pers maar op nalezen. Royal wedding: Prince Harry and Meghan Markle invite 2,640 commoners, las ik daar.

"De commoners, waar er 1200 van gekozen worden 'uit elke hoek van het verenigd Koninkrijk' , krijgen de aankomst te zien van de bruid en de bruidegom en hun genodigden, en het vertrek van de stoet met de koetsen na de kerkdienst." Dat staat zonder een spoor van ironie, niet in de Daily Mail, maar in de serieuze, om zijn linkse sympathieën geprezen of verketterde Guardian.

Een commoner is volgens mijn Cambridge International Dictionary of English 'een persoon die niet geboren is in een positie van hoge sociale rang (high social rank).' Het gewone volk zal zijn pret niet opkunnen die 19e mei, want na de trouwerij wordt nog de finale gespeeld van de voetbalbeker. Ook zonder royal wedding een absolute hoogdag. 

Ach laat ze nog maar eens goed feesten. Je hoeft niet warm te worden van protserig patriottisme, over het paard getilde voetballers, of van de instelling van het huwelijk, om iedereen, commoners en luitjes van high social rank, zijn kleine pleziertje te gunnen.