29 maart

'De hel bestaat niet', zegt de paus. Toch volgens Eugenio Scalfari, de Italiaanse journalist die hem inteviewde voor La Repubblica. Scalfari is 93, en gebruikt nooit een recorder bij interviews, zegt De Morgen. Wat bedoelen ze daarmee? Dat hij misschien niet goed meer hoort, Scalfari? Of dat hij, 93 zijnde, al eens iets hoort dat er niet is? Dat ze het zelf maar half geloven, dat de paus zoiets gezegd heeft? Het Vaticaan heeft over Scalfari geen klachten, lees ik nog. Wat is het nu?

Dat de hel niet bestaat, wisten we al. Toch niet die hel. Je kunt dus zeggen: goed nieuws. De paus weet het eindelijk ook. Maar ook: zo'n paus zegt n'importe quoi. Onfeilbaar zijnde in geloofszaken, beslist hij wat bestaat en wat niet (de paus is altijd hij). De gelovigen moeten het geloven. Op straffe van eeuwig vuur, maar nu dus niet meer.

'Wat wel bestaat, is de verdwijnig van zondige zielen', zegt de paus nog, tegen Eugenio Scalfari, volgens De Morgen. Ik leer eruit, dat zonde en zielen wel nog bestaan. Volgens deze paus. Ah well, we zien wel wat de volgende zegt. De vele generaties gelovigen, die menige nacht wakker gelegen hebben van angst voor het hellevuur, hebben het helaas niet meer gehoord, of gelukkig. Wat deze paus heeft gezegd, of zou hebben gezegd. Ze zouden zeggen: wat zijn wij toch gelovig geweest.

Het Vaticaan, lees ik inmiddels, 'heeft vanavond wel laten weten dat de paus verkeerd is geciteerd' En: 'De kerk benadrukt dat het katholieke geloof het bestaan van de hel erkent'. Ja wat is het nu? Is het Vaticaan ook onfeilbaar? Wat zegt Rik Torfs daarover? 

23 maart

Ja natuurlijk, als zo'n ouwe vlieger nog bommen kan gooien op Syrië, waarom dan goed geld uitgeven aan een dure nieuwe? Dat is toch met de kerncentrales ook zo? Als zo'n ouwe reactor met zijn scheurtjes nog elekriciteit kan maken, dan gaan we die toch niet wegdoen, zeker? Allez, een doosje pillen voor heel het land. Wat kost dat? Niets! En Antoign mag je nog aftrekken.

14 maart

Camionkijken, dat is nog eens iets om te doen als je dik drie uur bezig bent met een autoritje van honderdtien kilometer. Je kunt de radio aanzetten, maar het opgefokte gejengel maakt je gek. Dan gaat het nog niet over de reclamespotjes. Je kunt op Klara afstemmen, dan dreig je schielijk in te dutten. Je mag niets met je telefoon doen, je kunt niet lezen, geen sudoku's doen. Je kunt praten tegen je passagier, maar zeg nu zelf, drie uur praten?

Ten einde raad ga je kijken naar de camions. Er zijn er veel. Uit welk land ze komen. Polen, Roemenië, Wit-Rusland, Tsjechië, Nederland, Slovakijke, Litouwen, Duitsland, Slovenië, Portugal. Af en toe roep je: Een Belg! Je kijkt ook wat ze vervoeren. Meestal Logistics. Geen idee wat dat zijn, of hoe ze eruitzien. Groot, dat zeker. Logistics lijken me belangrijk. Soms bekruipt me de aandrang om op mijn eigen auto Deprettere Logistics te schilderen. Tenslotte is mijn auto toch een camionetje. Ik bedoel een kleine camionette, niet een camionnetje.

Maar kijk, plots staat er: Excellence in Mushrooms. Ik vraag me af hoe de slogan in het Nederlands zou klinken, ik heb nu eenmaal zelf in het vertaalvak gezeten. Excellente Paddenstoelen? Uitblinkers in Champignons? Kom nou.

Op een andere ook Nederlandse camion staat: It's Transpossible. Voorwaar een vernuftige woordspeling, waar lang over is nagedacht.

We bespreken de slogans, mijn passagier en ik, zo gaat de tijd toch een beetje vooruit. We zijn het er ook over eens, dat camionkijken een achterhaalde term is. Een camion heet nu truck in het Nederlands, kijken is natuurlijk watchen.

Truck watching, dat is nog eens iets om te doen.

13 maart

Soms neemt je leven een nieuwe wending. Ten goede of ten kwade. Meestal krijg je dat pas door, als het al goed bezig is. Je zegt: wat een geluk, of hoe stom van me, dat ik dit of dat gedaan heb of niet gedaan. Een enkele keer weet je 't vooraf. Oei, zeg je, dat wordt hier een heel ander leven. 

Beste klant,

Je Scarlet-simkaart is actief. Je mag deze nu in je gsm plaatsen.
Met vriendelijke groeten,
Scarlet klantendienst 

Het is een nanokaart. Die had ik nodig omdat mijn vorige simkaart te groot was. Voor mijn smartphone, jawel. In de nabije toekomst, als ik de nieuwe kaart in mijn nieuwe telefoon gezet heb, en een beetje door heb gekregen hoe ik het apparaat moet bedienen, in de ook weer niet zo nabije toekomst, zul je mij met mijn neus op dat schermpje rond zien lopen. 

In de hemel, op de aarde en op alle plaatsen zal ik met mijn vingers over dat ruitje zitten, staan, liggen of lopen te vegen, waardoor het altoos vuiler zal worden. Als ik mijn naam vergeten ben, de verjaardag van mijn gade (of omgekeerd), de weg naar Lidl of Aldi, zal ik mij met de gepaste app uit de nood redden. 

Ik zal mijn berichtjes lezen op de wc, selfies maken op de tram,  foto's van de lamskoteletjes bij de Turk, die ik in een onvermijdelijk volgende fase zal delen met mijn aanzwellend leger van vrienden, zodat ze me kunnen laten weten dat ze mijn koteletjes leuk vinden. 

Uit al die voorbeelden blijkt natuurlijk, dat ik geen flauw idee heb wat zo'n smartphone écht doet. Met die onwetendheid voel ik me goed, zolang het nog duurt. Want oei, dat wordt hier een heel ander leven.

5 maart

Er komt weer een prinselijk huwelijk aan in het Verenigd Koninkrijk, op 19 mei. Te dezer gelegenheid mogen de pubs uitzonderlijk twee uur langer open blijven. ‘Het volk krijgt meer tijd om een glas te heffen op het koppel', volgens de minister van Binnenlandse Zaken.

Zo is dat nog altijd bij onze Britse overburen: als het betere volk iets te vieren heeft, mag het gewone volk ook een beetje meedoen. Dat dient het samenhorigheidsgevoel. Wie zou vinden dat 'het gewone volk' een neerbuigende term is, moet er de Britse pers maar op nalezen. Royal wedding: Prince Harry and Meghan Markle invite 2,640 commoners, las ik daar.

"De commoners, waar er 1200 van gekozen worden 'uit elke hoek van het verenigd Koninkrijk' , krijgen de aankomst te zien van de bruid en de bruidegom en hun genodigden, en het vertrek van de stoet met de koetsen na de kerkdienst." Dat staat zonder een spoor van ironie, niet in de Daily Mail, maar in de serieuze, om zijn linkse sympathieën geprezen of verketterde Guardian.

Een commoner is volgens mijn Cambridge International Dictionary of English 'een persoon die niet geboren is in een positie van hoge sociale rang (high social rank).' Het gewone volk zal zijn pret niet opkunnen die 19e mei, want na de trouwerij wordt nog de finale gespeeld van de voetbalbeker. Ook zonder royal wedding een absolute hoogdag. 

Ach laat ze nog maar eens goed feesten. Je hoeft niet warm te worden van protserig patriottisme, over het paard getilde voetballers, of van de instelling van het huwelijk, om iedereen, commoners en luitjes van high social rank, zijn kleine pleziertje te gunnen.

26 februari

1.
Bestaat het Nederlandse Rotondologisch Genootschap echt? (Zie De Standaard van zaterdag.) Zo ja, is het als grap of serieus bedoeld? Indien het laatste, waar houdt het zich mee bezig?
Ja, en het is serieus. Het houdt zich bezig met de aanleg en invulling van rotondes. De oprichter, Tijs van den Boomen, is gespecialiseerd in stedenbouw en infrastructuur, en in wat hij zelf rotondologie noemt. Als ik weer achttien was, en ik moest kiezen wat ik zou gaan studeren, dan wist ik het dit keer wel.

2. 
Tom Heremans legt in dezelfde krant uit wat er mis is gegaan met sarcasme en ironie. Niets, eigenlijk. Alleen snappen de mensen het niet meer. Wie iets ironisch zegt, moet daar tegenwoordig 'Grapje!' aan toevoegen, of zo'n knipogend bolletje. Hij vertelt over de komiek Ryan Hand, die een tweet verstuurde over een vrouw die 'staat te huilen aan de balie van @Ryanair, omdat ze moet bijbetalen voor emotionele bagage.' Ryanair antwoordde prompt: 'Op welke luchthaven gebeurt dat? We lossen het meteen op.' Grappig. Ik bedoel het grapje van Ryan Hand. En de reactie van Ryanair, die het niet gesnapt hebben. 

Of wel? Het overkomt wel meer mensen die grappen maken: ze denken dat iedereen anders altijd serieus is.

3.
Nog in dezelfde krant staat een recensie van Een ander spoor, de veel besproken 'plaat' van Karen Damen. Zij krijgt maar één van vijf te verdienen sterren. 'Een Nobelprijs wordt het niet', zegt de kop boven het stukje. Dat gaat over dit tekstfragment: 
Het maakt niet uit wie of waar, wat of hoe - hoe - hoe
zolang ik samen met jou alles doe - doe - doe. 
'De muziek zou bijvoorbeeld niet misstaan in een lift'. 


Zo heb ik vandaag in het stationsbuffet van S, bij een kop koffie wachtend op een telefoontje, nog eens kunnen lachen met wat er in mijn krant stond. Het gebeurt niet zo vaak, het doet des te meer deugd.

21 februari

Zo ben ik nog eens met de trein naar Gent gereisd, gisteren. Dat was lang geleden. Ik bedoel met de trein. Er was niet veel veranderd. De trein erheen was wel splinternieuw. Hij had een groot scherm waar je van alles op kon lezen, zoals waar je nu was, en waar je naar toe ging. Toch twee belangrijke gegevens voor wie niet elke dag naar Gent reist. Niet veranderd waren de overvolle vuilnisbakjes, de verfomfaaide Metrootjes alom, de reizigers die de plek naast zich met een rugzakje of ander object bezet hielden, uit kennelijke angst dat een vreemd mens zoals ik naast ze zou komen zitten. Onderweg heb ik gelezen in Oorlog en terpentijn, maar eerst ook nog in een verfomfaaid Metrootje. Er stond niet veel in, ook dat was gelukkig niet veranderd. Ook Gent was niet veranderd. Ik was er ook nog maar pas geweest. In bedoel met de auto, afgelopen zaterdag. Maar over reizen met de auto heb ik echt niets te zeggen.

Gevonden voorwerp

Gètvèr, zegt Gevert. Gètvèr!

Hij staat op het trapladdertje tegen de achtergevel, met in z’n ene hand de hamer. In de andere hand zat daarnet nog het nageltje, dat nu in het gras ligt. Dat moest in de lijst onder de dakgoot, om de nylon draad vast te maken waar de blauweregen rond kronkelt naar boven. De glycine, zegt Marion. Kronkelde. De gure winterwind heeft de hele constructie losgerukt, en daar moet Gevert nu iets aan doen.

Gadver, had hij ook kunnen zeggen, of: gadverdamme. Want gij zult de naam van uw Schepper niet ijdel gebruiken. Gij zult met de hamer op uw vingeren slaan dat ze blauw zien, of het nageltje zal voor de derde maal uit uw hand vallen, zodat gij uw ladder ten derde male af zult dalen en het zal uw voeten uithangen dat het geen naam heeft, maar de naam van de Here: die zult gij niet zeggen. Gij moogt, als gij het toch niet laten kunt, Shit! zeggen, of Scheisse! of Merde! Al deze vreemde excrementen kunt gij in de mond nemen, als het ware, maar gij moet beleefd blijven tegen het Opperwezen.

Dat alles bedacht Gevert, terwijl hij het trapje afdaalde, maar dan schoot de laatste tree onder zijn voet weg en Gevert kon zich nog net pakken. De hamer viel uit zijn hand op z’n dikke teen.

Godver, riep Gevert. Verdomme! Godverdomme, verdoeme, godverdoeme!

Zijn gevloek steeg tot hoog in de hemel waar Niemand het hoorde, maar Marion in de keuken dacht: Gevert is weer bezig.

7 februari

Gekocht, in een winkel van alles voor weinig geld die wij hier de Chinees noemen: twee pièges à rats Lucifer, fabrication française, voor 1,65 € per stuk. Zo'n val ziet er exact hetzelfde uit als het bekende muizenklemmetje: plankje, kantelend blokje, spijker, kram, veer, pal - maar dan een flink stuk groter, wat ook geldt voor de spankracht van de veer. Het is uitkijken als je de klem gaat opspannen. Een en ander kadert in mijn verbeten strijd tegen rattus norvegicus, die met niet aflatende brutaliteit de tuin binnendringt en zich daar tegoed doet aan gebroken maïs en ander voer voor mijn gallus gallus domesticus. Mensen die het kunnen weten zeggen mij dat zulk gevecht unwinnable is. Misschien hebben ze gelijk, maar als we ten onder gaan, mijn hoenders en ik, zal het strijdend zijn. 

5 februari

Als je rond deze tijd van het jaar bij helder weer in mijn stad S van het station naar de markt loopt, zo rond een uur of drie, kun je de zon krachtig in je ogen zien schijnen. Je moet uiterst links tegen de winkelgevels houden. Tegemoetkomende wandelaars zijn in het tegenlicht onherkenbaar. Een verrassend weldoende warmte is je deel, ook al staat er wat tegenwoordig een schrale wind heet.

Het overkwam mij vandaag, ik stapte verzaligd verder, de markt diagonaal overstekend, waar alle schaduwen wegvielen, voorbij de bibliotheek tot voor de deur van Koek & Ei. In deze behaaglijke afspanning mag ik graag een koffie drinken en De Standaard lezen, als ze open is.

Februari is al niet de vrolijkste maand, dus koester ik euforische momenten zoals dit, en ook viel me later op, een stuk over zessen, dat het nog niet donker was. Wat ik wil zeggen: het leven kan mooi uit de hoek komen, en het zou nog mooier zijn als Koek & Ei niet om vier uur 's middags sloot, én in de weekends, én op schoolvakantiedagen.

Onthaasten voor dummy's

 Les 4

In hoge met een lift uitgeruste gebouwen kun je alweer iedereen laten voorgaan, op het laatste moment terugstappend met een verontschuldigende glimlach: niet dat ik er bezwaar tegen maak samen met u naar boven/beneden te reizen, mijnheer/mevrouw, het is maar dat - dan is de deur al wel toe. Tref je eindelijk een lift geheel voor jezelf, dan kun je die op elke verdieping laten stoppen. Je kunt ook tot net voor de doelverdieping stijgen/dalen, en vervolgens op de omlaag/omhoogknop drukken. Je kunt op elk moment de stopknop bedienen. De mogelijkheden zijn eindeloos. Niemand belet je overigens om, na een paar ritjes op en neer, uiteindelijk toch maar voor de trap te kiezen.

30 januari

Ze planten zich voort van december tot augustus, met twee voortplantingspieken: in januari en in mei-juni. In de paartijd wordt het vrouwtje door één of meerdere mannetjes achternagezeten. Het meest dominante mannetje - of het mannetje dat de achtervolging het langst aanhoudt - mag uiteindelijk paren. Zo ongeveer staat het in natuurpunt.be, waarvoor mijn dank.

De moraal voor versierders is dus eenvoudig: wie het langst achter het vrouwtje aan blijft gaan, kan haar gunsten krijgen. De aanhouder wint. Van verdere beschouwingen over dat thema onthoud ik mij - we zijn hier niet op Twitter.

Nu weet ik waarom ik er de laatste tijd geregeld drie achter elkaar zie rennen, waar ik vroeger al blij was er eens een, hooguit twee te kunnen spotten. Ze komen ook dichter bij huis, ze lopen over het gazon, ze flitsen door de vijf meter hoge den, of spar, ooit nog bescheiden kerstboom in mijn woonkamer.

Ook over de eet- en slaapgewoontes van sciurus vulgaris heb ik bijgeleerd. Ik neem me voor de diertjes wat extra's aan te bieden, zoals ik voor de mezen doe, al vinden vooral de kraaien dat prachtig, of zijn het de roeken of de kauwen. Kan ik ze wat bezig zien aan de ontbijttafel - welbegrepen eigenbelang.

Kijk dat krijg je nu als je gaat schrijven over dingen die je niet kent. Den of spar? Kraai, roek of kauw? Alleen maar meer werk. Maar de spar-of-den-vraag voerde mij naar een te gekke website, waar je die en nog vele andere kwesties met een truc van de foor leert oplossen.

De corvidae ken ik inmiddels ook uit elkaar. Als toemaatje heb ik geleerd dat de ekster pica pica heet, een naam die wonderwel bij hem past. Aan menig ontbijt zitten mijn gade en ik van zijn fratsen te genieten. Hun fratsen. Ze zijn haast altijd met z'n tweeën, en maar goed ook. Eén brengt onheil, twee brengen geluk, zegt mijn bron.

Zo. Over rattus norvegicus kan ik het een andere keer nog eens hebben.

Onthaasten voor dummy's

Les 3

Mocht je aan de ontbijttafel de keuze worden aangeboden tussen een zacht of hard gekookt, een geroerd of een gebakken eitje, opper dan een omeletje. Wordt het je geserveerd, informeer dan met een ontwapenende glimlach of je nog van gedacht mag veranderen. Staat men je een tweede keus toe, begin dan een lange uiteenzetting over je neiging tot twijfelen, de moeite die je hebt om knopen door te hakken, een trek die in de familie zit, aan vaders- of moederskant. Vraag vervolgens een hard gekookt eitje, en verander dat op de valreep nog naar een spiegelei, of toch maar een roereitje. Je schat maar in hoeveel rek er zit op het geduld en de welwillendheid van je gastheer/-vrouw.

Onthaasten voor dummy's

Les 2

In de supermarkt koop je nooit meer dan drie dingen tegelijk, bij de kassa laat je iedereen voorgaan die er meer in zijn handen of zijn karretje heeft. Als het een beetje mee wil vallen, je kunt de beste uren uitzoeken, komen er wel zes of zeven klanten met een boordevolle kar achter je staan, je laat ze allemaal met de glimlach passeren. Als je eindelijk zelf aan de beurt bent, kun je met de vlakke hand op je voorhoofd slaan ten teken dat je nog iets vergeten bent, je vraagt de kassierster je drie dingen even aan de kant te houden, en gaat op zoek naar zes eieren. Eieren, dat is bekend, zijn in supermarkten altijd het moeilijkst te vinden.

23 januari

Er staat een bon in mijn krant* voor een gratis boek**. Dat doet ie wel vaker, mijn krant, een boek weggeven, en ik ben er snel bij met mijn schaar om de bon uit te knippen. Te snel, want op de achterkant van de bon staat een stuk interview met de Vlaamse minister-president. Dat interview zal ik eerst moeten lezen, voor ik er een hele hap uit wegknip. Maar dan zie ik, dat het om een e-boek gaat. Ik moet niet naar de winkel, ik kan dat boek hier thuis luiweg downloaden. De bon, bij nader inzien, moet ik dus niet uitknippen: ik heb alleen de code nodig, die erop staat.

Wat is de moraal? Dat ik misschien wel (net) genoeg bij ben om e-boeken te downloaden voor mijn reader, maar eigenlijk nog in de tijd leef van schaar en papier. Is dat erg? Nee. En omdat ik de bon niet uit moet knippen, kan ik het e-boek meteen downloaden, en het interview laten wachten. Misschien lees ik wel eerst het hele boek. Mogelijk heb ik, als het uit is, de krant en het interview al lang weggegooid. Zou dat erg zijn? Nee.

Hoe weet ik dat zo zeker? Omdat ik, sinds ik de alinea hierboven schreef, het interview gelezen  heb. Pétard mouillé. Ik had die bon, achteraf bekeken, gerust meteen uit mogen knippen.

Over het boek kan ik inmiddels nog niets zeggen. Ik hoop wel, dat er volgend jaar geen vervolg komt.

* De Standaard van 20 en 21 januari

** Een jaar met Trump van journaliste Ine Roox