Je
ziet nooit een liveverbinding met een correspondent die zegt: Ik sta
hier in Lutjebroek, waar vandaag wéér geen oorlog is uitgebroken.
Aan
het lezen, van Rutger Bregman: De
meeste mensen deugen.
Bregman is de onverbeterlijke optimist van wie ik eerder al De
geschiedenis van de vooruitgang
las. Daarin legt hij geduldig en ten overvloede uit dat de wereld
vooruit gaat, niet achteruit, zoals we nogal eens geneigd zijn te
denken.
Ook
in De
meeste mensen deugen gaat
hij tegen de geldende wijsheid in. Op Michael Moore-achtige wijze
selecteert hij bergen bewijsmateriaal voor zijn stelling, waarmee hij
zijn arme lezer complexloos te lijf gaat. Geen schroomvallig
enerzijds, anderzijds - wie het niet gelooft, moet maar een ander
boek lezen. Het effect is als van een lekker foute, veel te lange
douchebeurt met water dat flink warm is en net niet te heet.
Ik
las net het stukje over het nieuws. Het nieuws gaat over
uitzonderingen, zegt Bregman. Aanslag, geweld, ramp: hoe
uitzonderlijker de gebeurtenis, hoe nieuwswaardiger ze wordt. Niet
in
Lutjebroek
dus.
Zo
is het toch? Want
laten we eerlijk zijn: de levens van de meeste mensen zijn saai.
Sympathiek maar saai.
Het
viel me de laatste weken ook nogal op. En zo is het goed. Moord en
doodslag mogen dan 'goede televisie' zijn, liever toch de
weersverwachting voor morgen.
Dus,
wie in deze saaier dan saaie dagen nood zou voelen aan een opkikker:
Bregman maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten