Gisteren
een zeldzame en nog onwennige stap in de wereld gezet. Toch het
kleine stukje wereld rond het marktplein van S. Zou het stadspark
open zijn? Het was open. Dus liep ik naar binnen voor a
walk in the park - something that is very easy to do, and usually
pleasant, zegt
The
Cambridge Dictionary. Zo
was het helemaal. Er was best wat volk, maar niet te veel, van alle
leeftijden en pluimages, gezapig rondkuierend, op bankjes of op de
grond zittend, selfies makend bij de fontein, de eendjes voerend,
elkaar corrigerend aangaande een grote vogel die in het water stond.
Een ooievaar, nee, een reiger. Wat mij betrof mocht het een pelikaan
zijn of een flamingo. Maar die mensen, live,
in het echt, buiten, op kleine afstand passerende volslagen
onbekenden. Het park zelf lag er lekker wild en verwaarloosd bij, de
banken schmutzig,
de vuilnisbakjes overvol, het groen uitbundig buiten de lijntjes
woekerend. Laat maar even zo nog, dit kleine stukje wereld buiten de
muren van mijn kot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten