28 december

Af en toe het land de rug toekeren. Kijken naar het water. Veel anders is er niet te zien. Geen bergen of dalen. Spoorlijnen, schoorstenen, kerktorens, viaducten: geen. Geen lichtreclames, winkelruiten, geen dakvensters binnenklimmende kerstmannen. Een stel meeuwen, het overmijdelijke vliegtuig, wolken. Een paar lichtjes bij nacht. De maan als het wat meewil. Het jaar de rug toekeren - het is al weg. Mij hoort niemand treuren. Ik wacht op het vuurwerk.

23 december

Gelezen in de krant: een artikel met de woorden T*** unleashed in de kop. Of ik de komende nachten nog goed zal slapen, zoals mijn gewoonte is, valt te betwijfelen. Het handjevol normale mensen dat de kwaadaardige zot in het Witte Huis nog een beetje aan de leiband hield, is weg. De befaamde checks and balances blijken er in het echt niet te zijn. Onze Amerikaanse vrienden staan erbij en kijken ernaar. Tant pis, hun probleem. Helaas ook het mijne. Beste Amerikaanse vrienden, kun je die vent daar vandaag nog weghalen? In dat geval ook een gelukkig nieuw jaar toegewenst. Anders zal het niet gaan.

21 december

Vandaag ging de zon onder om 16.38 u. Dat weet ik van zonsondergang.info. Volgens de weer-app op mijn slimme telefoon was ze om 16.36 u. al weg. Om een paar minuutjes maak ik me niet druk. Overigens was de zonsondergang niet te zien, want de zon ook niet. Om vijf uur was het donker. Of ook weer niet. In de stad waar ik wat rondliep hadden ze overal lichtjes opgehangen. Al dan niet knipperend. Wit of in kleuren. Ook het stadhuis, op klaarlichte dag al niet een oogverblijdend gebouw, was op een rare manier blauw en rood verlicht. Het zag er naar mijn smaak een klein beetje bordelerig uit. Ik wou er een foto van maken, maar mijn telefoon was thuis blijven liggen. Eigenlijk moest ik bij Hema zijn. Ik moest er een nieuwe sliert kerstboomlichtjes kopen. De oude deed het niet meer. Ik kocht een sliert van 50 LED-lampjes in rood, blauw, geel en groen, voor 4,13 euro. Op netspanning. Thuis hing ik de lampjes in de boom. Die ziet er nu naar mijn smaak best feestelijk uit. Ik weet dat mijn verhaal niet uitblinkt in consistentie. Maar over smaken en kleuren valt niet te twisten.

20 december

Wie zich zou ergeren aan de stijl of het gebrek daaraan van onze Belgische politici, en aan het slechte theater dat zij dagelijks opvoeren, doet er goed aan af en toe eens te kijken naar onze Britse vrienden.

In het parlement in Westminster graaide onlangs een verbolgen oppositielid de mace van zijn rustplaats en liep er een eindje mee rond, niet goed wetend wat er daarna moest gebeuren. Die mace is een soort ceremoniële scepter, een van de talloze pantomime-symbolen waar de Britten zo dol op zijn. Hem aanraken kan waarschijnlijk nog net, zomaar wegpakken is vele malen erger dan not done.

Nog in het Britse parlement werd pas nog stevig gedebatteerd over de vraag of oppositieleider Corbyn eerste minister May al dan niet stupid woman had genoemd. Niet hardop, eerder kwansuis tussen zijn tanden, dat wel, maar toch.

Daar kunnen we ons mee troosten. Dat bijvoorbeeld onze heer Francken, thans ook prominent oppositielid, bijvoorbeeld zijn opvolgster mevrouw De Block nog altijd geen stom mens heeft genoemd. Zelfs niet tussen zijn tanden, waar anders wel al een en ander gepasseerd is.

15 december

'Ik vroeg aan iemand hoe hij het maakte, en hij zei het me nog ook'.

'Iemand hield de deur voor me open toen ik er nog drie meter van af was en dan moest ik rennen en nog doen alsof ik het goed vond.'

'Iemand botste met zijn winkelkarretje tegen mij aan. Hij heeft zich maar een keer geëxcuseerd'.

'Vandaag stond iemand aan de verkeerde kant op de roltrap van de metro'.

'Ik bestelde thee en ze schonken eerst de melk in'.

Londenaars reageren op de vraag van de New York Times om te berichten over ervaringen met petty crime in hun stad. Petty betekent zoveel als klein, onbeduidend. Als je het over mensen zegt, is het flauw, kleingeestig, smal.

De antwoorden zien er goed uit. Je moet de Londoners gewoon met rust laten, dan hebben ze geen klachten, en klagen ook niet. Al helemaal niet tegen de New York Times. Waar bemoeien die Amerikanen zich mee?

8 december

Het is tijd voor uw jaarlijke oogmeting, Lieven. 

Dat is het onderwerp van een mail die ik krijg van de brillenwinkel waar ik al meerdere brillen gekocht heb. De winkelier ziet daar genoeg reden in om me met mijn voornaam aan te spreken. In zijn gretigheid om nog meer brillen aan mij te verkopen, heeft hij de 's' van 'jaarlijkse' vergeten.

Het idee om elk jaar mijn ogen te laten meten komt niet van mij. Ik laat mijn ogen maar heel af en toe eens meten. Daarvoor ga ik naar de oogarts. Ik geloof nu eenmaal dat die beter geplaatst is om iets over mijn ogen te zeggen dan de brillenverkoper. En dat zijn motieven laten we zeggen onbaatzuchtiger zijn.

Maar goed. Ik heb de mail toch doorgelezen. Tot helemaal onderaan. Daar staat: Hoe beoordeelt u deze mailing? Ik mag kiezen uit thumbs up of thumbs down. Klik ik op het tweede, dan krijg ik: Kunt u deze beoordeling toelichten?

Nee dus. Ik heb al genoeg tijd met de spam van de brillenboer verprutst. En dan dit stukje hier ook nog.

De taalhond waakt

Een schaapherder is een herder van schapen.

Een bietenteler teelt bieten.

Een veehouder houdt vee.

Een varkenshoeder hoedt varkens. 

Een jeneverstoker stookt jenever.

Een bierbrouwer brouwt bier.

Een katoenplanter plant katoen.

Een fruitkweker is een kweker van fruit.

Wat is dat nu weer met die broodfokkers?

1 december

Ik heb maar wat gelogen om Persoon 1 niet tegen te spreken, zegt ex-adviseur Michael Cohen, en uit loyaliteit tegenover Persoon 1.* Afgelopen donderdag voor de federale rechtbank in Manhattan. Dat is prima. Sommige namen zwijg je beter dood. Als iedereen dat nu eens doet, raken we misschien ooit nog van Individual 1 verlost.

*I made these statements to be consistent with Individual 1’s political messaging and out of loyalty with Individual 1.

27 november

Als je de tijdsgeest kunt vangen in nieuwe woorden, zal selfie wel een van de betere vondsten zijn. Zo nieuw is het intussen niet meer. Gutmensch ook niet. Het is denigrerend bedoeld natuurlijk. Dat spreekt in deze cynische tijden vanzelf. Wie zou nu nog een goed mens willen zijn? Wie zou nu een foto willen maken van iemand anders?

26 november

Wie vindt dat leptoglossus occidentalis een rare naam is, heeft nog niet van de bladpootrandwants gehoord. Van de familie der coreidae of randwantsen. Mijn belangstelling voor de bladpootrandwants is gewekt door de verschijning van het beest in mijn huis, op onregelmatige maar redelijk frequente ogenblikken, op klaarlichte dag of 's avonds in het licht van bijvoorbeeld mijn bureaulamp. Ik heb al menige bladpootrandwants gevangen. Makkelijk zat. Hij beweegt amper, tracht niet weg te lopen of op te vliegen, kijkt alleen lijdzaam en ik neem aan vermoeid toe hoe ik een bokaaltje over hem zet. Laatst heb ik wat foto's genomen, en dank zij Joris van Natuurpunt Waasland weet ik nu wie ik in huis heb. In Amerika, waar hij vandaan komt, noemen ze de bladpootrandwants de western conifer seed bug of WCSB. Of nog, in de volksmond, de stink bug. De stank is een verdedigingsmechanisme, maar de bladpootrandwants kan ook lekker ruiken, naar banaan of appel of dennenhars. Als je hem vriendelijk benadert, wat ik dan maar doe. 

Wikipediafoto

Mijn foto

20 november

Ik wou schrijven over de Rode Duivels, en hoe ze, na 5-2 verlies van Zwitserland en uitschakeling in de Nations League, volgens mij recht hebben op even veel sympathie als toen ze een paar maanden geleden nog ei zo na wereldkampioen werden. Toen kregen ze een ontvangst op de Grote Markt van Brussel en mochten ze op visite bij de koning. Het hele land, zo heeft men mij verteld, zag zwart van de vlaggen. En geel en rood. 

Nou, wilde ik schrijven, laten we dan toch ten minste al onze vlaggen nu halfstok hijsen, en laat de vorst onze jongens nog maar eens bij zich roepen en zijn medeleven betuigen, en dat van de koningin. 

Maar net toen ik ging beginnen, las ik nog een stuk in The Guardian over de Siciliaanse openbare aanklager Carmelo Zuccaro die aan Artsen zonder Grenzen een boete oplegt van haast een half miljoen (460.000) euro, wegens handel in en illegaal beheer van afval. Daarmee worden oude kleren van geredde vluchtelingen bedoeld, die als bijzonder afval en niet als toxisch afval waren weggedaan. 

Terwijl die kleren met HIV, meningitis, tuberculose of andere vileine kwalen besmet konden zijn, want vluchtelingen, daar kun je alles van verwachten. En passant willen de Italianen ook de Aquarius, het reddingsschip van AzG, in beslag nemen zo gauw het zich in Italiaanse wateren durft te vertonen. 

Wat mij in dit verhaal naast de harteloosheid en de hypocrisie nog het kwaadst maakt, is dat een deel van die boete met mijn geld betaald zal worden, want ik draag AzG een warm hart toe en durf ze bij tijd en wijle al eens een wat euro's toe te steken. Dat die nu bij Matteo Salvini terechtkomen, daar kan ik maar beter niet over nadenken.

15 november

Jacques Brel op het klokkenspel van het stadhuis in S, vanmiddag op de markt rond een uur of elf. Toen moest ik nog vis kopen en spinazie en appelsienen. Ik moest mijn oude buren nog tegenkomen van een dikke veertig jaar geleden, en de dochter van mijn buren van nu, met haar man en haar heel nieuwe zoontje. Ik had nog geen koffie gedronken op het terras in de zon, was nog niet op de bus gestapt die mij keurig op tijd weer naar huis zou brengen. Maar toen al kon mijn dag niet meer stuk. Hulde aan de beiaardier. Het moet niet altijd Tineke van Heule zijn. Of Zie ginds komt de stoomboot. Als onze burgemeester in zijn kantoor zat beneden, heeft hij het vast ook gehoord. Ne me quitte pas. De woorden van het liedje moest je er zelf bij denken. Misschien beter zo. Je weet maar nooit dat de beiaard op een mooie dag ook La, la, la ten gehore brengt. Vive les Belgiens, dat zou er nog net mee door kunnen. Merde pour les flamingants - ik weet het niet.

9 november

Nog eens gezien, na al die jaren, The Third Man. Op mijn Samsung televisie, met mijn Panasonic VCR, van een bestofte Maxell cassette. De film zelf is nog veel ouder, van 1949. Wat een onwaarschijnlijk mooie film is dat, waar je haast elk beeld van in kunt lijsten en boven je bed of elders in huis ophangen. Geen kleuren van doen. De valse smoel van Orson Welles. Het jongetje met zijn bal (Der war es!). De kat op de glimmende schoenen. De ballonnenventer (Mein Herr, Ballon?). En het magische Harry Lime-thema. Al meermaals bekeken en weer vergeten. Het zal niet meer gebeuren.

5 november

In de Westhoek beseffen we als geen ander de nood aan een slagkrachtig leger en mensen die ons willen verdedigen.

Met dat argument (in De Standaard van 3/4 november) wint Sander Loones van de Nieuw-Vlaamse Alliantie de job van Minister van Defensie, plus de prijs voor de domste en de meest plat-opportunistische uitspraak van de voorbije honderd jaar. Er is niets dat een bepaald soort politicus niet zal zeggen als het in zijn kraam past (en dat van zijn Voorzitter), maar dit is er vele keren over. Ik weet zeker dat ze dat in de Westhoek ook beseffen. Als geen ander.

4 november

Ik zit hier op de bank wat in de kranten te kijken, ik denk: laat mij nog even genieten van de luwte voor na 11 november en Sint Maarten de Sinterklaasgekte weer toeslaat. Te laat. In dry runs over Kerstmarkt vs. Wintermarkt wordt de zwartepietdiscussie al gretig opgewarmd. Over oorbaarheid vs. laakbaarheid van biefstuk friet. Oubollige nostalgo's vs. betuttelende poco's. Het culturele erfgoed vs. de toekomst van de planeet. Provinciale identiteitsbelijders vs. cosmopolitische elitisten. Opblaasbare commentatoren, schijnheilige columnisten, vuilbekkende forumridders, twitteraars van Asiel en Migratie. Hulp! Help mij! Terwijl ik toch alleen maar hier op de bank wat zat en dacht: laat me nu nog even genieten!