16 oktober

Mijn tuin betreed ik tegenwoordig met tastende tred. Dat komt niet alleen omdat het gras veel langer is dan anders rond deze tijd. Ik hang nu de nieuwe leer aan ter zake, die wil dat gazons niet kort meer worden gemaaid, in het belang van de bloemetjes en de beestjes - de biodiversiteit voor wie het graag mooi ziet. 

Het komt ook omdat het bezaaid is met honderden kastanjes, eerder en nog recentelijk uit de boom gevallen, alsmede met vele tientallen appels, ook eerder en nog etc. Mij dus behoedzaam over het smakelijk tapijt bewegend, raap ik de kastanjes op, en de appels die nog niet rot zijn, hooguit wormstekig, dat wil zeggen, met een jantje nul erin, ook al is dat aan de buitenkant niet altijd goed te zien. 

Verder pluk ik het laag hangend fruit, omdat ik niet bij het hoog hangend kan komen zonder gevaarlijke dingen met ladders te doen, ik ben niet gek. In de komende dagen ben ik van plan de mensen in mijn omgeving met de vruchten van mijn tuin te verblijden. Ik bied ze appels en kastanjes aan per stuk, per half of heel dozijn, per kilo of veelvouden daarvan, voor niets, zolang de voorraad strekt. In de hoop dat verblijden het juiste woord is.

6 oktober

Het is niet omdat de minister-president een telefoonspelletje speelt, dat hij niet luistert. Als het kabinet van de minister-president dat zegt, zal het wel zo zijn, ook al klinkt het als de uitvlucht van een balsturige tiener. Het kabinet is nog heel vers, zoals ook de minister-president, maar ze zullen elkaar wel goed kennen. Je moet onvermijdelijk denken aan die andere president die golf speelt of naar de televisie kijkt terwijl hij luistert. Ook het taalgebruik toont sterke gelijkenissen (te laat, te laat, da gade gij nie bepalen.) Volgens mij is telefoonspelletjes spelen in volle parlementsdebat, minister-president zijnde, een impeachable offence. Laten we er, anders dan de Amerikaanse vrienden, maar goed op tijd mee beginnen.

s.d.

Omdat het toch zondag is en er is niets te doen en het regent, pak ik mijn telefoontje dat tegenwoordig ook fototoestel is en dicteerapparaat en radio en televisie en gazet, en drukkend op het prentje NWSvrt zie ik daar staan: Live, De zevende dag. En ik denk: nee, zo is het al zondag genoeg, en ik denk nog: daar ben ik niet voor naar hIEr gekomen, om te moeten zien wat ze dAAr weer allemaal vertellen, rond de tafel, met achter ze een zorgvuldig geselecteerde selectie van modale Vlamingen die mogen meekijken en zelfs af en toe in beeld komen, als achtergrond. En ik doe mijn telefoontje weer weg, dat ook televisie is, en neem mijn boek en lees nog wat. De Kapellekensbaan, maar dat had iedereen al wel begrepen.

s.d.

In mijn vrije tijd, waar ik veel van heb, leg ik mij onder andere dingen toe op het maken van lijstjes. Nieuw is mijn lijstje van Overbodige Voorwerpen, waarvan men de productie en verkoop volgens mij zou moeten verbieden, ter bescherming van de al maar schaarser wordende grondstoffen die ze gebruiken. Neem nu zo'n zwiepstokje met een balletje erop. Je moet het stokje zwaaien en met een ruk doen stoppen, zodat het balletje wegvliegt. Je hebt ook nog een hond nodig, die het gaat halen en naar je terug brengt. Nu kun je zo'n balletje ook gewoon gooien, dus is het zwiepstokje overbodig. De hond volgens mij ook, in de meeste gevallen, maar dat durf ik niet goed hardop te zeggen.

s.d.

De dag dat ik ontdekte hoe lekker mijn Kobo-reader precies in mijn achterzak paste, was ook toen ik iets later op een muurtje ging zitten en een scherpe krak hoorde. Dat was een week of twee voor ik op een avond bij een kop koffie op de laptop zat te tikken, en toen de volle kop over het apparaat omver gooide. Het brengt de breuk- en verlieslijst van deze uitstap voorlopig op vier: horloge, bril, reader, laptop. Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan, dat de verloren en kapotte voorwerpen al maar duurder worden. Maar dat is natuurlijk toeval.

1 september

Men heeft mij als kind nog moeten uitleggen dat de koning ook naar de wc moest, en zelfs de paus. Ik had grote moeite om me dat voor te stellen. Nu lukt het beter, al tracht ik het niet te vaak te doen. 

Sinds vandaag weet ik dat de Heilige Vader ook in een lift vast kan zitten. De serieuze media hebben plaats gemaakt op hun eerste pagina om het mij te melden. Ik die dacht dat een beetje paus zich van een wolkje of van intens gebed bediende om op te stijgen of neer te dalen. 

Een vliegtuigtrapje, dat heb ik nog wel eens gezien, met een paus erop. Bijna altijd waaide het ook en zag je zo'n witte flap van het pauselijk gewaad om zijn oren slaan. Komisch! Maar goed, van deze Franciscus mag er al eens gelachen worden. 

Noem mij een cynicus, maar volgens mij is dat hele liftverhaal weer een pr-stunt. Het maakt de man menselijk en sympathiek, en intussen vergeten we even vragen te stellen over de zin of onzin van de Roomse en andere kerken. Zo'n paus die gewoon zijn neus snuit.

24 augustus

Ik loop niet graag rond in kleren met boodschappen op. Als ik iets koop, zie ik erop toe dat er geen ongein op te lezen valt. Menige keer al viel mijn oog op een aantrekkelijk t-shirt of een aardige trui, tot ik het kledingstuk omdraaide en zag dat het weer van dat was. Ik heb daar niets op tegen, maar ik laat het liever aan anderen over om daarmee rond te lopen. Zo erg moet het natuurlijk niet worden als de man van middelbare leeftijd die ik hier door de stad zag flaneren in een zwart t-shirt met de boodschap: Keep calm, I'm a doctor. Maar kijk, een week of wat geleden kocht ik in een bekende Duitse discountwinkel een keurig t-shirt in grijs en blauw, nadat ik het voor en achter op onbeschrevenheid had gekeurd. Ik liet het trots aan mijn gade zien. Weet je, dat er iets op staat? vroeg ze. Jawel. Op de linkermouw, in onopvallende zwarte letters. Certificate of Authenticity, 2011. Moet ik daarmee de straat op? En wat wil het ook zéggen? En als het niets wil zeggen, waarom staat het er dan op? En waarom altijd weer in het Engels? Ja, zo'n paraplu met Merde il pleut waar ik iemand eens mee zag, die wil ik doodgraag hebben. Dat noem ik een zinvolle boodschap. Daar kan eenieder zich in vinden, op een klamme regendag. Maar ik heb hem helaas nergens nog gezien.

19 augustus

Of de Vlaamse leeuw een rode dan wel een zwarte tong moet hebben, daar gaat naar ik verneem in het thuisland het debat over. Historisch was de tong rood, maar mettertijd is hij in bepaalde kringen zwart geworden. Rood was er zo al geen geliefde kleur, in combinatie met zwart en geel werd hij ondraaglijk. Onverdraaglijk. Wat een hoop onzin. Vlaggen. Ons en hun, en hun zijn altijd de slechte. Never mind dat de toestand van de planeet zorgwekkend is. De Vlaamse voorhoede voelt zich niet aangesproken. Maar voor haar zwarte leeuw wil ze wel nog eens de barricades op.

16 augustus

In Rochefort in het Franse departement Charente Maritime heb ik het woord transbordeur geleerd. Voluit is het pont transbordeur, de naam van een 66 meter hoog ijzeren

Klik om te vergroten

gevaarte dat de Charente overspant. Het verschil met andere bruggen is, dat je er niet over kunt lopen of rijden. Je steekt de Charente over in een soort kooi. Gondel zal wel een beter woord zijn. Deze nacelle hangt boven de rivier aan lange stalen kabels, die bovenaan de constructie aan een soort karretje op rails de oversteek maken. Karretje is natuurlijk helemaal mis, de transbordeur verdraagt geen verkleinwoordjes. Wat had ik graag met deze machine de oversteek gemaakt, maar helaas zit zij midden in een lange en ingewikkelde restauratie. Die verdient zij wel - er blijven wereldwijd maar acht transbordeurs meer over. Die van Rochefort staat er al sinds 1900. Toch maar goed, dat ze er zuinig op zijn.

1 augustus

On a eu un très beau mois de juillet, hoor ik een man zeggen op de markt. Vandaag is 1 augustus. Hij moet het over juli hebben voor ik hier arriveerde, op de vlucht voor de canicule in het binnenland. Het mooie weer wordt nu al een week gemaakt in onvoorspelbare en vooral korte opklaringen, als de zon even door een gat in het wolkendek breekt. Als het niet blijvend regent. Als de buien op tijd stoppen. Als de wind even wil gaan liggen. Als de ochtendmist optrekt. Als het kwik toch eens de twintig haalt. Pluie, pluies éparses, averses, rares averses, brumeux, nuageux, très nuageux, pluie orageuse, averses orageuses, risque d'orages, brume, bancs de brouillard. Dat zullen ze hier met un très beau juillet bedoelen. En het is nog waar ook. De heuvels, de baaien, de rades en de pointes, de zee in Finistère: ze verdragen geen al te blauwe lucht. Ze komen pas tot hun recht onder dikke grauwe wolken, met hier en daar, af en toe, niet te lang, een priemende zonnestraal voor het effect. Als het zo mooi niet was, ik was hier al weer weg.

- Overdrijf je niet een beetje?

- Ja, oké. Een beetje.

22 juli

Vandaag rond de middag wees de teller op mijn auto precies 150.000 km aan. Het was ergens tussen Guéret en Poitiers, en het was bloedheet. Er is een verband. Mijn auto heeft geen airco. Als het te warm wordt, draai ik de raampjes neer. Maar als het écht te warm wordt, kan ik ze beter toe laten, zoals de mensen doen die wel airco hebben. La clim, zeggen ze hier. Want de lucht die binnen stroomt is zo heet, mijn auto lijkt wel een haardroger. Hij is inmiddels ruim elf jaar oud. Binnenkort mag ik er Antwerpen niet meer mee binnen. Tant pis, ik stap wel op de tram in Melsele. Ik geloof niet dat de tram naar Antwerpen airco heeft. Hij gaat wel ondergronds, het zal daar wel koel zijn. Ik rij te veel met mijn auto, ik weet het. Vooral op vakantie. Dan trek ik maar van hot naar her, in plaats van rustig thuis in mijn tuin te zitten en van de warme zomers te genieten die we daar tegenwoordig hebben. Er is weer een verband, vrees ik.

21 juli

Het past op deze dag eens na te denken over mijn land België. Wat voel ik voor dat land? Het is moeilijk te zeggen. Ik kan er lange tijd uit weggaan zonder het te missen. Het gezelschap van landgenoten zoek ik dan niet op, om het zo maar te zeggen. Hoor ik op een markt of een terras plots de klanken van mijn taal, in een van de vele varianten die die rijk is, als rijk het juiste woord is, dan krijg ik niet meteen een warm gevoel. Om het zo maar te zeggen. Toch heb ik een België-gevoelige plek. Die wordt beroerd zo gauw anderen zich tegen mijn land keren. Het een hell-hole noemen, bijvoorbeeld, of een failed state, of laatdunkend zeggen dat België not a nation is, maar an artificial construct. Dat laatste hoor je ook vele Belgen zelf zeggen. Ze doen dat beter niet. Dat is dan wat ik voor mijn land voel. Het is niet zo veel, maar laat me het. Overigens zijn alle landen artificial constructs. Het zijn abstracties, ze bestaan niet in het echt. Ze zijn van de maan onzichtbaar. Dat is prima. Ook België, niet meer dan de rest.

19 juli

Hoe lang ik hier al kom, ik weet het niet. Lang. Altijd wel voor een week of twee. Ik ken het onderhand wel een beetje. De halve marathon. Het concert met Radio France op het plein voor de kathedraal. Dit jaar The Amazing Keystone Big Band - in Frankrijk rijmt band met bande. De zweefvliegers en helikopters op de aérodrôme uit de slotscène van La Grande Vadrouille. De Montée Jalabert die precies daar aankomt. De plat du jour in de Provençal. Wat ik miste al die tijd was een plek om eens lekker te zwemmen. Die heb ik vandaag gevonden. Met dank aan de twee buren-forellenvissers die mij de weg wezen. Met dank voor de forellen. Geen 25 kilometer hier vandaan, op duizend meter hoogte, de Lac de Ganivet. Een beetje weggestoken achter de dennen en de heuvels, gelukkig maar. Je kunt er in de schaduw afkoelen en opwarmen in de zon. Je kunt er op het terras voor drie euro een glas wijn én een koffie drinken, service au bar. Un café long, vraag ik, en de barvrouw zegt: un café allongé? In de Provençal gaat het anders. Ik: Un café allongé, s'il vous plaît. De kelner, luid roepend naar de bar: un café long! De Fransen beslissen graag zelf, hoe hun taal gebruikt wordt. Dat ik die zwemplek nu gevonden heb, maakt me blij. Dat ik ze al die jaren niét gevonden heb, dat maakt me dan weer boos. Op mezelf. Daar heeft verder gelukkig niemand last van.

16 juli

Die maand juli is vergeven van de feestdagen. Fourth of July, nu ook met tanks. Quatorze juillet nooit zonder schietgeweren. Elf juli: leeuwengezwaai. Eenentwintig juli, België rolt zijn vorst nog eens uit. Dan hebben we het nog niet over mijn verjaardag. Die vier ik zonder vlagvertoon of geroffel op trommen, in het buitenland ook nog. Geen toespraken, vuurwerk al helemaal niet. Mijn kinderen bellen, ik krijg van hier en daar een berichtje. De afzender durft zich al eens van dag te vergissen - ik word oprecht gefeliciteerd, terwijl er nog vijf volle dagen te gaan zijn. Dat is oké, het maakt niets uit. Met die T*** in Washington moet je dat niet proberen, natuurlijk.

9 juli

Je moet omhoog voor Les Bories. Eerst over het bruggetje over de Lot, nog een bescheiden beek, pas vertrokken niet ver van hier, zoals ook de Chassezac en de Allier. Onder het piepkleine viaducje van de spoorweg door waar een paar keer per dag een treintje knarsend voorbijkomt. Je hoort het alleen, het blijft achter de bomen. De weg slingert en klimt gestaag, eerst naar Les Bories Basses, dan verder tot Les Bories Hautes. Je moet voorbij de boerderij met de vele honden, die vroeger losliepen en je grommend en blaffend de weg versperden. Menige keer hield hier mijn avondwandeling op. Nu liggen de beesten aan de ketting, ik kan verder omhoog, tot boven, waar plots het hele landschap openvalt. Beneden is het al flink aan het schemeren, hier loop ik nog in de laatste zon. Daar moet ik een foto van nemen. Weer - ik heb die foto al vele keren. Nu met koeien, de laatste keer nog schapen. In het strijklicht van de ondergaande zon. Er ontbreekt alleen nog vioolmuziek. Gelukkig. 

Klik om te vergroten