Vandaag
in de krant: het woordje dwaalgast.
Een uit koers geraakte trekvogel, die in Knokke-Heist opduikt of in
Oud-Turnhout, terwijl hij geacht wordt in Zuid-Amerika of in China te
zitten. Te veel wind uit de verkeerde richting, maar ook: jong en
onervaren. Zijn overlevingskansen in het foute deel van de wereld
zijn precair. Ik moet wel meevoelen met zo'n onfortuinlijke gast.
Meer nog, ik heb het gevoel dat het woord nogal eens op mezelf van
toepassing is. Daar hoef ik geen duizenden kilometers voor af te
leggen. Eigenlijk geen. Maar de indruk dat ik me per ongeluk van
continent of halfrond heb vergist, is me bekend. Zeg maar: vertrouwd.
Te veel wind heb ik niet nodig. Jong is lang geleden. Onervaren zou
niet meer mogen kunnen. Maar dan hoor ik iets, of dan zie ik iets, en
ik denk: waar ben ik? Waar is dit? Hoe kom ik hier? En vooral: hoe
kom ik hier weer weg?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten